ตำนานฮีลเลอร์ผู้ไร้พ่าย

"แกคิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าหรือไง ศรัณย์!" กิลด์มาสเตอร์อาชาแผดเสียงก้องท่ามกลางซากปรักหักพังของดันเจี้ยนระดับหายนะที่เหลือเพียงเศษซากเหล็กและฝุ่นผง เลือดที่เปรอะเปื้อนชุดเกราะสีทองของเขาไม่ได้มาจากบาดแผลฉกรรจ์ แต่มันคือเลือดของเหล่าสมุนที่กลายเป็นเนื้อบดละเอียดจาก 'หมัดเยียวยา' ของชายหนุ่มเบื้องหน้า ศรัณย์ยืนนิ่งสงบ แสงออร่าสีทองอ่อนจางรอบกายเขาไม่ได้ให้ความรู้สึกถึงการรักษา แต่เป็นแรงกดดันที่ทำให้อากาศรอบข้างหนักอึ้งจนหายใจไม่ออก เขาลดหมัดที่เปื้อนคราบเขม่าลงช้าๆ นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองไปยังชายที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นผู้มีอิทธิพลสูงสุดของโลก "ไม่ใช่พระเจ้าหรอกครับอาชา" ศรัณย์ตอบ น้ำเสียงเรียบเรื่อยดุจน้ำนิ่งในแก้วเจียระไน "ผมเป็นแค่หมอที่พยายามจะเยียวยาสังคมที่เน่าเฟะจากพวกปรสิตอย่างคุณก็เท่านั้น" อาชากัดฟันกรอด พยายามงัดเอาสกิลไม้ตายสุดท้ายออกมา แต่ทันทีที่เขาขยับ ศรัณย์ก็หายไปจากสายตา เพียงชั่วพริบตา ร่างของศรัณย์ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ราวกับภูตผีที่ข้ามผ่านมิติมาด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดมนุษย์ "จำคำพูดเมื่อตอนที่แล้วได้ไหมครับ? 'จุดจบของผู้กล้าคนสุดท้าย'" ศรัณย์กระซิบข้างหูอาชา ก่อนจะกดฝ่ามือลงบนหน้าอกของอีกฝ่าย "แต่น่าเสียดาย... มันคือจุดจบของคุณ ไม่ใช่ของผม" *ตึง!* คลื่นกระแทกเบาๆ ที่ดูเหมือนไร้พลัง แต่กลับส่งผ่านพลังงานฮีลลิ่งมหาศาลเข้าไปซ่อมแซมและบดขยี้อวัยวะภายในของอาชาในคราวเดียวกัน อาชาทรุดลงกับพื้น ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายของเขากำลังสั่นสะท้านจากพลังที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน พลังที่ไม่ได้ทำลายเพื่อฆ่า แต่มันกำลัง 'ลบเลือน' ตัวตนของเขาออกจากระบบผู้กล้า รินรดาที่เฝ้ามองจากระยะไกลถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เธอวางดาบในมือลงแล้วเดินเข้ามาใกล้ศรัณย์ แววตาของเธอสะท้อนความเคารพที่มากกว่าการเป็นเพื่อนร่วมกิลด์ แต่เป็นความเลื่อมใสในตัวบุรุษผู้พลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์ "จบแล้วใช่ไหมคะ... จบตำนานของหมอเทวะสายหมัดพิฆาต" รินรดาถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ศรัณย์มองดูมือตัวเองที่ตอนนี้ไม่มีออร่าใดๆ หลงเหลืออยู่ เขาหันไปยิ้มให้รินรดา รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเย่อหยิ่งเหลืออยู่แม้แต่น้อย "มันเป็นหน้าที่ที่ผมต้องทำครับรินด้า เพื่อให้โลกนี้กลับมาเป็นของคนที่ควรจะเป็น ไม่ใช่ของคนที่สะสมอำนาจผ่านซากศพของคนอื่น" เขาก้าวข้ามร่างของอาชาที่หมดสติไปแล้ว แล้วเดินตรงออกไปจากปากทางดันเจี้ยน ท่ามกลางเสียงเฮของเหล่าฮันเตอร์นับพันที่รอคอยอยู่ด้านนอก ชื่อของ 'ศรัณย์' ในวินาทีนั้นไม่ได้เป็นเพียงฮันเตอร์ระดับ SSS อีกต่อไป แต่มันกลายเป็นสัญลักษณ์ของความหวังและยุคสมัยใหม่ โลกใบนี้ตระหนักแล้วว่า 'ฮีลเลอร์' ไม่ได้มีไว้เพื่อสนับสนุนใคร แต่มีไว้เพื่อควบคุมสมดุลของโลกไม่ให้เข้าสู่ความมืดมิด ข่าวการล่มสลายของกิลด์ที่ชั่วร้ายและการผงาดขึ้นของชายผู้ไร้พ่ายแพร่กระจายไปทั่วโลก ทั่วทุกมุมโลกต่างกราบไหว้ในสิ่งที่เขาสร้างขึ้น ไม่ใช่ในฐานะพระเจ้า แต่ในฐานะมนุษย์คนหนึ่งที่กล้าลุกขึ้นสู้เพื่อความถูกต้อง หลายปีผ่านไป... ในคลินิกเล็กๆ ที่ห่างไกลจากความวุ่นวาย ศรัณย์ในวัยที่สุขุมขึ้นกำลังชงชาอย่างใจเย็น รินรดานั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆ โดยมีเสียงนกร้องเบาๆ เป็นเพื่อน "เบื่อไหมคะที่ต้องมาใช้ชีวิตเรียบง่ายแบบนี้ หลังจากที่เคยเป็นจุดสูงสุดของโลก?" รินรดาถามโดยไม่เงยหน้าจากหนังสือ ศรัณย์วางถ้วยชาลงแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง มองดูท้องฟ้าที่สดใสไร้ซึ่งรอยแยกของดันเจี้ยน "ไม่เลยครับรินด้า... เพราะการรักษาที่ยากที่สุด ไม่ใช่การต่อยศัตรูให้คว่ำ แต่คือการรักษาความสงบสุขให้ยั่งยืนต่างหาก" เขาไม่ได้เป็นตำนานที่ถูกลืมเลือน แต่เป็นตำนานที่ยังมีชีวิตอยู่ในหัวใจของทุกคนที่เขาสัมผัส หมอเทวะแรงก์ SSS ผู้นี้ ไม่ได้ต้องการคำสรรเสริญใดๆ เขาต้องการเพียงแค่เห็นรอยยิ้มของผู้คนที่ครั้งหนึ่งเขาเคยปกป้องไว้ นั่นคือชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา... ชัยชนะที่เหนือกว่าทุกเลเวลในระบบ นี่คือบทส่งท้ายของเรื่องราวการเดินทางอันแสนยาวนานของผม ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินเคียงข้างหมอเทวะคนนี้มาจนถึงบรรทัดสุดท้ายนะครับ!