กฎเหล็กของเจ้าของที่

ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปัดผ่านใบหูเมื่อครู่ ยังทิ้งร่องรอยความสั่นสะเทือนไว้บนผิวเนื้อราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูง ภีมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขาเรียวพยายามจะถอยหนีแต่ติดที่แผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูกระจกของเซฟเฮาส์ ม่านบังตาที่ปิดทึบไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศคับแคบนี้ดูโปร่งโล่งขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ระยะห่างระหว่างเขากับผู้ชายร่างสูงใหญ่ตรงหน้ากลับลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ "ปล่อยนะคุณ! พูดจาให้มันดีๆ หน่อย แฟลชไดรฟ์อะไร ผมไม่รู้เรื่อง!" ภีมพยายามใช้น้ำเสียงแข็งกร้าวกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก มือเรียวออกแรงผลักแผงอกกว้างที่ภายใต้เสื้อยืดสีดำสนิทนั้นเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแน่นตึง ทว่าศิลากลับนิ่งสนิทราวกับภูเขาหิน ร่างสูงไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของเขา คล้ายกำลังสแกนหาพิรุธทุกตารางนิ้ว "ดื้อตาใส..." ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเย้าแหย่ระคนหงุดหงิด "ปากเก่งแบบนี้ น่าจับมัดแล้วโยนกลับสำนักพิมพ์นัก" "คุณไม่มีสิทธิ์! ผมเป็นนักข่าว เจ้าของพื้นที่ข่าวสาร ไม่ใช่ผู้ต้องหาที่คุณจะมาใช้อำนาจเถื่อนกักตัวไว้แบบนี้!" ภีมเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจในอกจะเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกซี่โครง สายตาคมดุของศิลามันมีแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้คนปากดีอย่างเขาเกือบจะเสียศูนย์ไปหลายรอบ ศิลาถอนหายใจยาวเหยียด ยอมผ่อนแรงกดดันลงเล็กน้อย แต่ยังคงยืนขวางทางหนีทุกทางไว้ทั้งหมด ดวงตาคมปลาบกวาดมองใบหน้าเนียนที่รั้นจัดด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน อดีตเจ้าหน้าที่ข่าวกรองอย่างเขารู้ดีว่าหลักฐานชิ้นที่อยู่ในมือของนักข่าวหัวรั้นคนนี้มีอานุภาพทำลายล้างสูงแค่ไหน มันไม่ใช่แค่ข่าวฉาวหน้าหนึ่ง แต่มันคือชนวนระเบิดที่ดึงเอาศัตรูเงามืดระดับประเทศเข้ามาพัวพัน "ฟังให้ดีนะคุณภีม..." ศิลาโน้มใบหน้าลงมาอีกครั้ง จนสันจมูกโด่งเกือบจะเฉียดเข้ากับแก้มเนียน น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังและเฉียบขาด "ที่นี่ไม่ใช่สนามข่าวที่คุณจะวิ่งถือไมโครโฟนไปทั่วแล้วรอดชีวิตกลับมาได้อย่างไร้รอยขีดข่วน กฎเหล็กข้อแรกของเซฟเฮาส์หลังนี้คือ... ห้ามขัดคำสั่งผม และห้ามออกไปไหนเด็ดขาดจนกว่าผมจะบอกว่าปลอดภัย" "แล้วถ้าผมไม่ทำตามล่ะ?" ภีมสวนกลับทันควันอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายชัดเจน "คุณจะทำอะไรผม จะอุ้มผมไปฝังดิน หรือจะ... อื้อ!" คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อปลายนิ้วแกร่งของศิลาเอื้อมขึ้นมาบีบปลายคางมนไว้เบาๆ ไม่ให้พูดจาต่อรอนอีก แต่มันไม่ใช่การกระทำที่รุนแรง ทว่ากลับแฝงไปด้วยความดุดันที่ทำเอาภีมถึงกับชะงัก ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ใกล้กันทำให้สติสัมปชัญญะของนักข่าวฝีปากกล้าเตลิดไปไกล "อย่าลองดีกับผม ภีม" ศิลาเอמהสกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มพร่าต่ำจนน่ากลัว "ผมใจดีกับคุณได้ไม่นานหريكหรอก ถ้าคุณยังทำตัวน่าตีแบบนี้" "คุณ...!" ก่อนที่ภีมจะได้สวนกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของศิลาก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบที่กำลังอบอวลไปด้วยกระแสไฟฟ้าระหว่างคนทั้งสอง ศิลาขมวดคิ้วมุ่นอย่างขัดใจ ปล่อยมือจากคางมนช้าๆ ก่อนจะควักสมาร์ทโฟนออกมารับสาย ดวงตาคมยังคงไม่ละไปจากร่างบางที่ยืนหายใจหอบกระชั้นอยู่ตรงหน้า "ว่าไง?" ศิลาเอ่ยรับสายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตากลับเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นทันทีเมื่อฟังเสียงรายงานจากปลายสาย ภีมฉวยโอกาสนี้ขยับถอยหลังเว้นระยะห่าง มือเรียวยกขึ้นลูบคางตัวเองป้อยๆ พลางค้อนขวับใส่แผ่นหลังกว้างของอีกฝ่ายอย่างหมั่นไส้ ถึงปากจะบอกว่าห้ามวุ่นวาย แต่คนเอาแต่ใจอย่างเขาหรือจะยอมเชื่อฟังง่ายๆ ในเมื่อแฟลชไดรฟ์ดอกนั้นซ่อนความลับสำคัญไว้ และเขาก็ไม่ยอมปล่อยให้มันตกเป็นของใครเด็ดขาดโดยที่ยังไม่ได้ตีแผ่ความจริง ขณะที่ศิลากำลังหันหลังให้เพื่อพูดคุยธุระสำคัญ ภีมก็กวาดสายตาสำรวจรอบห้องนั่งเล่นของเซฟเฮาส์ทันที สายตาไปสะดุดเข้ากับกระเป๋าเป้สะพายหลังของตัวเองที่วางอยู่บนโซฟา เอกสารและอุปกรณ์บันทึกข้อมูลสำรองยังอยู่ข้างในนั้น ถ้าเขาแอบฉวยจังหวะนี้วิ่งออกไปทางประตูหลัง... *แกร็ก!* เสียงปลดล็อกประตูหน้าบ้านดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับบานประตูไม้เนื้อแข็งที่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ทันตั้งตัว ศิลาหันขวับกลับมาทันที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนโกรธเกรี้ยว เมื่อเห็นร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาในเซฟเฮาส์พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบ "สวัสดีครับพี่ศิลา... ผมบอกแล้วว่าต่อให้หลบมาไกลแค่ไหน ผมก็หาเซฟเฮาส์ลับหลังนี้เจออยู่ดี" เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยเอ่ยทักทายขึ้น ทำเอาภีมที่กำลังจะก้าวเท้าหนีถึงกับแข็งค้างคาที่ เมื่อหันไปมองผู้มาใหม่ หัวใจของเขาก็หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ...เกมพลิกในเสี้ยววินาที เมื่อบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาหาใช่ศัตรูจากภายนอก แต่กลับเป็นคนสนิทที่ศิลายังคงให้ความไว้วางใจมากที่สุด และนั่นหมายความว่า ความลับของเซฟเฮาส์หลังนี้... ได้รั่วไหลตั้งแต่แรกเริ่มแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้อย่างสม่ำเสมอ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ