ปากกล้าท้าพายุ

“ไอ้ทรยศ... ผมควรจะคว้าปืนยิงกรอกปากมันตั้งแต่นาทีที่รู้เรื่อง แต่คุณกลับบอกให้ผมใจเย็นเนี่ยนะศิลา?” เสียงของภีมดังแว่วท่ามกลางเสียงฟ้าร้องคำรามที่สั่นสะเทือนไปถึงโครงสร้างบ้านพักกลางป่า เขาขว้างโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะไม้ตัวหนาด้วยความหงุดหงิด ดวงตาคู่คมจ้องมองร่างสูงใหญ่ของศิลาที่ยืนพิงกรอบหน้าต่างหันหลังให้เขาอยู่ ศิลาไม่ตอบในทันที เขาแค่กระชับเสื้อแจ็คเก็ตสีเข้ม แผ่นหลังกว้างนั้นดูนิ่งสงบเกินไปจนน่าโมโห “ถ้าผมฆ่ามันตอนนี้ เราก็เป็นได้แค่ศพที่ไร้เบาะแส ภีม” ศิลาหันกลับมา แววตาคมกริบของอดีตสายลับจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของนักข่าวหนุ่ม “ความไว้วางใจที่คุณเคยให้คนของตัวเอง มันไม่ได้พังแค่ความปลอดภัย แต่มันพังระบบงานข่าวของเราทั้งหมด” *เปรี้ยง!* สายฟ้าฟาดลงมาใกล้จนแสงสีขาวสว่างวาบไปทั่วห้อง ตามด้วยเสียงฟ้าร้องที่ดังกึกก้องจนน่าสะพรึงกลัว ในวินาทีนั้น ไฟฟ้าทั้งบ้านดับพรึบลง ความมืดมิดเข้าปกคลุมทันที เหลือเพียงแสงจันทร์สลัวที่ส่องผ่านรอยแยกของม่านหน้าต่างเข้ามาเป็นระยะ ภีมชะงัก ลมหายใจเขาติดขัด ไม่ใช่เพราะความกลัวพายุ แต่เพราะเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่กำลังขยับเข้ามาใกล้ “อยู่เฉยๆ อย่าขยับ” ศิลาออกคำสั่ง เสียงทุ้มต่ำนั้นเย็นเยียบแต่ทว่าทรงพลัง “อย่ามาสั่ง... ผมมองไม่เห็นอะไรเลย!” ภีมโต้กลับทันควัน แม้จะพยายามรักษาระดับเสียงให้มั่นคง แต่แรงสั่นสะเทือนจากภายนอกทำให้เขาก้าวพลาดจนเซไปชนเข้ากับอกแกร่งของศิลาพอดี แทนที่จะผลักออก ศิลากลับคว้าต้นแขนเขาไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักแน่นและมอบความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดในท่ามกลางความมืด ภีมสัมผัสได้ถึงกลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านอันเป็นเอกลักษณ์ของคนตรงหน้า ลมหายใจอุ่นๆ ของศิลาเป่ารดหน้าผากเขาในระยะประชิด “หัวใจคุณเต้นแรงนะ ภีม” ศิลาลดเสียงลงต่ำ กระซิบข้างหูอย่างกวนประสาท “กลัวพายุ หรือกลัวว่าผมจะทำอะไรในความมืดกันแน่?” “ไอ้ศิลา! ไอ้บ้า... ปล่อยเดี๋ยวนี้!” ภีมพยายามผลักอกอีกฝ่ายออกแต่กลับถูกตรึงไว้กับผนังบ้าน ความร้อนจากร่างกายของทั้งคู่แผ่ซ่านท่ามกลางความเย็นเยียบของคืนพายุ “ผมไม่ได้จะทำอะไร นอกจากจะบอกว่า... เสียงฝีเท้าข้างนอกนั่นไม่ใช่เสียงลม” ศิลาเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจังในทันที มือหนึ่งของเขาเลื่อนไปแตะที่เอวสอบเตรียมชักอาวุธ ส่วนอีกมือหนึ่งยังคงกุมไหล่ภีมไว้เพื่อส่งสัญญาณให้เงียบ ความเงียบเข้าปกคลุมนอกจากเสียงพายุที่โหมกระหน่ำ ภีมหยุดหายใจ เขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่เล็ดลอดเข้ามาในห้อง เสียงไม้ลั่นจากพื้นระเบียงชั้นล่างดังขึ้นเบาๆ แต่ชัดเจนในโสตประสาทของคนที่เป็นนักข่าวมาทั้งชีวิต “ศิลา... นั่นมันคนนี่” ภีมกระซิบแทบไม่ได้ยิน “ผมรู้แล้ว” ศิลาตอบพลางโน้มตัวลงมาให้ริมฝีปากอยู่ห่างจากใบหูของภีมเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นหอมจางๆ จากน้ำหอมราคาแพงที่ภีมใช้ทำให้อดีตสายลับเผลอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงสติกลับมา “จำทางออกฉุกเฉินหลังตู้เสื้อผ้าได้ไหม?” “จำได้” “ไปที่นั่น ผมจะล่อมันไปอีกทาง” “ไม่มีทาง! ผมไม่ปล่อยให้คุณไปตายเดี่ยวแน่ เราติดอยู่ในเซฟเฮาส์ที่ไม่ได้เป็นเซฟเฮาส์แล้วนะ ถ้าเราตาย เราต้องตายด้วยกัน” ภีมสวนกลับอย่างดื้อรั้น เขาสัมผัสได้ว่าศิลาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแค่นยิ้มในความมืด “ปากเก่งไม่เปลี่ยน... ดี งั้นเกาะผมไว้ให้แน่น ถ้าไม่อยากเป็นเป้านิ่ง” ศิลาเปลี่ยนมาคว้ามือภีมไว้แน่น สัมผัสจากฝ่ามือที่หยาบกร้านแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่นทำให้หัวใจของภีมเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง ท่ามกลางวิกฤตที่อาจหมายถึงความเป็นความตาย ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นเหนือความหวาดกลัว ทั้งคู่ค่อยๆ ขยับตัวไปตามทางเดินแคบๆ ในบ้าน ศิลาทำหน้าที่เป็นโล่กำบังให้เขาทุกย่างก้าว ความไว้วางใจที่ภีมเคยเสียไปจากคนอื่น กำลังถูกแทนที่ด้วยความเชื่อใจในสัญชาตญาณของชายที่เขามักจะด่าทออยู่เสมอ จังหวะที่ทั้งคู่ก้าวพ้นมุมมืดของห้องนั่งเล่น แสงฟ้าแลบครั้งใหญ่ก็สาดส่องลงมา เผยให้เห็นเงาดำทมิฬของผู้บุกรุกสามคนยืนขวางทางอยู่ตรงโถงหน้าบ้าน ในมือของแต่ละคนถืออาวุธครบมือ และที่น่าตกใจที่สุด คือหนึ่งในนั้นสวมเสื้อแจ็คเก็ตลายเดียวกับที่รินรดาเคยใส่ในวันงานเลี้ยงเปิดตัวสำนักข่าว! ภีมเบิกตากว้าง ความจริงที่สั่นคลอนหัวใจถูกเปิดเผยในวินาทีนั้น ศิลากระชากภีมเข้ามาหลบหลังเสาต้นใหญ่ก่อนจะกระซิบเสียงลอดไรฟัน “ไม่ใช่แค่คนสนิทหรอกภีม... ดูเหมือนว่ารินรดาจะไม่ได้เป็นแค่ตัวปั่นงานแล้วล่ะ เธอคือคนที่พาพวกมันมาที่นี่” ภีมช็อกจนพูดไม่ออก แต่ก่อนที่เขาจะได้ตั้งตัว เสียงลูกกระสุนปืนก็พุ่งแหวกอากาศดังปัง! ฝังเข้าที่กำแพงข้างหูเขาไปเพียงไม่กี่นิ้ว ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้ หวังว่าเรื่องราวจะทำให้ท่านผู้อ่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทานขอบพระคุณครับ