แผนการทำเงินก้อนแรก

เสียงเคาะกระจกโต๊ะทำงานหินอ่อนสีดำสนิท ดังขึ้นเป็นจังหวะสามครั้งติดต่อกัน มันเป็นรหัสลับที่ตกลงกันไว้ระหว่างเขากับเครือข่ายพ่อค้ารายย่อยในตลาดมืด ก่อนที่บานประตูห้องพักราคาถูกในสลัมชั้นในจะถูกผลักเปิดออกอย่างเบามือ เรย์ (อาเธอร์) ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือนทันที ปลายนิ้วเรียวยังคงหมุนเหรียญทองแดงเก่าคร่ำครึมูลค่าไม่ถึงหนึ่งเหรียญเงินเล่นไปมาบนฝ่ามือ ดวงตาคมกริบภายใต้เงาฮู้ดจ้องมองกระดานชนวนเวทมนตร์ที่แสดงกราฟราคาพุ่งทะยานของไอเทมขยะระดับล่างชนิดหนึ่ง ซึ่งเขาเพิ่งกว้านซื้อเข้ามาเก็บไว้จนหมดคลังแสงของเกมเมื่อสองชั่วโมงก่อน "ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่ท่านเรย์คาดการณ์ไว้ครับ... กิลด์ราชันย์โลหิตเริ่มส่งคนมากว้านซื้อ 'สนับมือสนิมเขรอะ' กับ 'ยาฟื้นฟูเจือจาง' ในตลาดกลางแล้ว พวกมันคิดว่าเรากำลังกักตุนไอเทมเพื่อเตรียมสงครามกิลด์สัปดาห์หน้า" เสียงรายงานจากชายสวมผ้าคลุมหัวผู้เป็นสายสืบดังขึ้นด้วยความตื่นระทึก เจือความหวาดหวั่นระคนทึ่งอยู่ในที เรย์ยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา มันคือรอยยิ้มของอดีตผู้กล้าผู้เคยผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง และในตอนนี้ เขากำลังจะใช้ "เงิน" เป็นอาวุธในการฝังกลบคนที่เคยเหยียบย่ำเขาให้จมดิน "พวกมันโง่เขลาเกินกว่าจะเข้าใจระบบประเมินมูลค่าที่แท้จริงครับ ลูน่า..." เรย์เอ่ยเรียกชื่อหญิงสาวที่กำลังนั่งงงงวยอยู่หน้ากองเอกสารบัญชี ลูน่าเงยหน้าขึ้นจากสมุดบันทึกหนาเตอะ ดวงตาคู่สวยที่เคยผ่านความมืดมนของการถูกเนรเทศฉายแววระยิบระยับอย่างชาญฉลาด เธอกดปลายปากกาขนนกลงบนกระดาษ สรุปยอดตัวเลขสุทธิด้วยลายมือบรรจง ก่อนจะส่งยิ้มบางๆ ให้ชายหนุ่มผู้เป็นดั่งดวงใจ "ถ้าหากพวกมันปล่อยข่าวว่าเราเป็นพวกเก็งกำไร ราคาของไอเทมขยะพวกนี้ก็จะยิ่งพุ่งสูงขึ้นไปอีกสิบเท่า... เรย์คะ... เอ่อ ขออภัยค่ะ เรย์ครับ คุณนี่ร้ายกาจจริงๆ นะครับที่ใช้จิตวิทยาฝูงชนปั่นหัวไคเซอร์ได้อยู่หมัดขนาดนี้" ลูน่าเผลออุทานด้วยความชื่นชม พร้อมกับปรับสรรพนามตามคำเตือนอย่างรู้ทัน ทำเอาเรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ "สำหรับคนที่เคยทรยศหักหลังเพื่อนร่วมทีมเพื่อความโลภ ความโลภนี่แหละครับคือจุดอ่อนที่ฆ่ามันได้ง่ายที่สุด" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายแผ่รังสีความกดดันอันเยือกเย็นออกมาจนสายสืบหนุ่มต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เขาก้าวเดินไปที่ระเบียงห้องซึ่งมองเห็นวิวของตลาดกลางเมืองหลวงอันคึกคัก ที่นั่น... เหล่าผู้เล่นระดับสูงและตัวแทนของกิลด์ราชันย์โลหิตกำลังวิ่งวุ่นกว้านซื้อไอเทมขยะที่ถูกปั่นราคาจนสูงลิ่วด้วยความตื่นตระหนก พวกมันคิดว่าไอเทมเหล่านั้นคือวัตถุดิบสำคัญในการหลอมอาวุธระดับตำนานที่หลุดรอดมาจากเควสต์ลับ แต่มันหารู้ไม่ว่า... สิ่งที่พวกมันกำลังแย่งกันซื้อด้วยเงินสดนับล้าน แท้จริงแล้วเป็นเพียงขยะที่เรย์เก็บตกมาจากดันเจี้ยนขยะมูลฝอยที่ไม่มีใครเหลียวแล นี่คือแผนการทำเงินก้อนแรก "การสร้างอุปสงค์ปลอมด้วยเงินตรามหาศาล" "ลูน่า เตรียมกระเป๋าเงินเวทมนตร์วงเงินไม่จำกัดของเราให้พร้อมครับ อีกสิบนาที... เราจะไปเยี่ยมเยียนงานประมูลไอเทมประจำสัปดาห์ของกิลด์ราชันย์โลหิตกัน" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทรงพลัง ลูน่าพยักหน้ารับอย่างรู้ใจ เธอหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทฝังอัญมณีมาถือไว้ในมือ บัตรที่แสดงสถานะผู้ถือครองทรัพย์สินสูงสุดในเซิร์ฟเวอร์ ซึ่งไคเซอร์ไม่มีวันรู้เลยว่า... มันถูกออกโดยระบบลับที่อาเธอร์ครอบครองแต่เพียงผู้เดียว ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบกระดานประมูลส่วนกลางก็ดังขึ้นก้องกังวานไปทั่วเมือง ท่ามกลางสายตาของผู้เล่นนับแสนคนที่กำลังอึ้งค้าง เมื่อหน้าจอขนาดยักษ์กลางเมืองปรากฏประกาศรายชื่อผู้ทุ่มเงินประมูลซื้อสิทธิ์ความเป็นเจ้าของตลาดกลางทั้งหมดในคลาวด์เดียว **[ผู้ถือครองสิทธิ์สูงสุดคนใหม่: "ผู้กล้าตกอับ" - ยอดเงินประมูล: 99,999,999 เหรียญทอง]** บรรยากาศทั่วทั้งจัตุรัสกลางเมืองพลันตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ก่อนที่เสียงสูดปากด้วยความตกใจจะดังระเบี้ยวกราดไปทั่วสารทิศ ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องพักราคาถูกก็ถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดเกราะทองคำอร่ามของไคเซอร์ หัวหน้ากิลด์ราชันย์โลหิต ที่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวสุดขีด เขากระชากดาบออกจากฝักมาชี้หน้าเรย์ด้วยมือที่สั่นเทา "แก... แกเป็นใครกันแน่ไอ้สวะเรย์! แกเอาเงินมาจากไหนมากมายเพื่อซื้อตลาดทั้งเมืองวะ!" ไคเซอร์คำรามลั่นห้อง เรย์หันกลับมามองเพื่อนเก่าผู้ทรยศด้วยสายตาที่ว่างเปล่า รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างชัดเจน เขาค่อยๆ ยื่นมือไปรับบัตรเครดิตสีดำจากมือของลูน่า บัตรที่กำลังเปล่งแสงสีทองเจิดจ้าสะท้อนกับคมดาบของศัตรู เรย์เอียงคอเล็กน้อย เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนลึกถึงขั้วหัวใจ "ก็เงินสดที่แกเคยหัวเราะเยาะว่าฉันไม่มีปัญญาหามาใช้หนี้ยังไงล่ะครับ... ไคเซอร์เพื่อนรัก" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านมาโดยตลอด รี้ดเดอร์ทุกท่านคือแรงใจสำคัญของผมนะครับ