การพบกันกลางตลาดมืด

"เศษสวะอย่างแก ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องสินค้าชิ้นนี้! ถ้าไม่อยากให้หน้าสวย ๆ ของแกมีรอยแผลเป็นเพิ่ม ก็ไสหัวออกไปซะ!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวท่ามกลางความมืดมิดและกลิ่นอับชื้นของตรอกซอกซอยลึกที่สุดในตลาดมืด อาณาเขตแห่งความเสื่อมโทรมที่กฎหมายของอาณาจักรเอื้อมไม่ถึง ร่างของหญิงสาวในชุดคลุมนักบวชสีขาวมอซอเซถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นไม้ผุพัง เศษขวดแก้วและสมุนไพรราคาถูกกระจายเกลื่อนพื้น ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววหวาดวิตก แต่ริมฝีปากบางกลับเม้มแน่น ไม่ยอมเปล่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือออกมาแม้แต่ครึ่งคำ ลูน่า... อดีตนักบวชสาวผู้เคยสูงศักดิ์ บัดนี้ต้องตกต่ำลงมาเร่อรขายยาสมุนไพรชั้นต่ำเพื่อประทังชีวิต และกำลังตกเป็นเหยื่อของการรีดไถจากอันธพาลประจำเขตตลาดมืด "แกจะเอาอะไรอีก... เงินที่ฉันหามาได้วันนี้ ฉันก็ให้พวกแกไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอ" เสียงของลูน่าสั่นเครือเล็กน้อย แต่น้ำเสียงยังคงมีความแข็งกร้าวหลงเหลืออยู่บ้าง สมกับที่เป็นหญิงสาวผู้ยืนหยัดเคียงข้างผมในยามที่ตกต่ำที่สุด "หมดเหรอ? ฮ่า ๆๆๆ คิดว่าเศษเงินเหรียญทองแดงพวกนั้นจะพอกับค่าคุ้มครองงั้นเรารึยายตัวดี!" ชายร่างยักษ์สวมหน้ากากเหล็กกรอะกรัง หัวหน้าแก๊งอันธพาลย่างสามขุมเข้าไปหาเธอ มือหนาหยาบกร้านเอื้อมไปกระชากฮู้ดคลุมหัวของลูนจนหลุดเผยให้เห็นเส้นผมสีเงินยวดยวงที่ยุ่งเหยิงและใบหน้าซีดเซียวที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ "ถ้าไม่มีเงินจ่ายสด ๆ ก็เอาตัวแกมาขัดดอกแทนก็แล้วกัน!" รอยยิ้มหยันน่าขยะแขยงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของมัน ขณะที่มือสกปรกกำลังจะเอื้อมไปสัมผัสแก้มเนียนนุ่มของเธอ *ฉับ!* ประกายแสงสีเงินวาบผ่านความมืดมิดพร้อมกับเสียงของคมดาบเฉือนผ่านอากาศอย่างเฉียบ ชายร่างยักษ์ชะงักกึก รอยยิ้มค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นที่ข้อมือขวา ก่อนที่ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวจะปรากฏขึ้น—มือข้างที่กำลังจะเอื้อมไปแตะต้องลูน่า ร่วงหล่นลงสู่พื้นพร้อมกับเลือดสีแดงฉานที่พุ่งทะลักออกมาตามรอยตัดอันเรียบเนียน "อาร์คぉぉぉぉ——! มือ... มือฉัน!" เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังลั่นตรอกมืด ผมค่อย ๆ ก้าวเดินออกมาจากเงาของเสาหินเก่า ภายใต้หน้ากากสีดำสนิทและผ้าคลุมยาวที่ปกปิดใบหน้าครึ่งบน ดวงตาคู่เดิมที่เคยเต็มไปด้วยความสิ้นหวังในวันที่ถูกไคเซอร์หักหลัง บัดนี้กลับเย็นชาไร้กะจิตกะใจราวกับยมบาลจากขุมนรก ไอสังหารเข้มข้นแผ่ซ่านออกมาจากร่างจนอากาศรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน "แก... แกเป็นใครวะ! กล้าดียังไงมาลอบทำร้ายฉัน ลูกน้องจัดการมัน!" อันธพาลที่เหลืออีกสี่คนชักอาวุธในมือพุ่งเข้าใส่ผมทันทีด้วยความโกรธเกรี้ยว ผมไม่แม้แต่จะชายตามองพวกมัน ปลายดาบขึ้นสนิมที่อยู่ในมือขวาถูกตวัดออกไปเบา ๆ ราวกับกำลังปัดแมลงวัน *เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!* เสียงกระดูกหักดังประสานกันสี่ครั้งซ้อน ร่างของพวกอันธพาลลอยกระเด็นไปคนละทิศละทางราวกับใบไม้ปลิดปลิว กระแทกเข้ากับกำแพงอิฐจนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นหมดสติในพริบตาเดียว ไม่มีใครมองทันด้วยซ้ำว่าผมชักดาบออกฟันตั้งแต่เมื่อไหร่ ความต่างชั้นทางพลังมันห่างกันราวฟ้ากับเหว ผมก้าวผ่านร่างที่นอนระเนระนาด เดินตรงเข้าไปหาร่างที่สั่นเทาของลูน่า เธอกำลังเงยหน้าขึ้นมองผู้ช่วยชีวิตด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงและไม่อยากจะเชื่อ "คุณ... เป็นใครกัน ทำไมถึง..." เสียงของลูน่าขาดหายไปเมื่อผมยื่นมือออกไปตรงหน้าเธอ ผมไม่ได้ตอบคำถามทันที แต่ถอดผ้าคลุมหน้าออกช้า ๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย รอยยิ้มจาง ๆ ที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่เคยได้รับปรากฏขึ้นที่มุมปาก "เดินทางมาไกลเหนื่อยหน่อยนะ ลูน่า... ผมมารับคุณแล้วครับ" ดวงตากลมโตของลูน่าเบิกกว้างยิ่งกว่าเดิม หยาดน้ำใส ๆ เอ่อคลอเบ้าก่อนจะไหลรินลงมาอาบแก้ม เธอยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น ร่างบางโผเข้าสวมกอดเอวของผมแน่นซบหน้าลงกับอกราวกับกลัวว่านี่จะเป็นเพียงความฝัน "เรย์... ฮือ... คุณ... คุณรอดมาได้ยังไง..." "ผมสัญญาแล้วไม่ใช่เหรอครับ ว่าผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณอีก ไม่ว่ามันจะเป็นใครหน้าไหนก็ตาม" ผมลູບศีรษะเธออย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นจากร่างของเธอคือสิ่งเดียวในโลกใบนี้ที่สามารถชำระล้างความแค้นในใจของผมให้สงบลงได้ แต่ช่วงเวลาแห่งความซาบซึ้งใจก็อยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อเสียงฝีเท้าจำนวนมากดังสะท้อนก้องมาจากปากตรอก พร้อมกับแสงคบเพลิงที่สว่างวาบจนแสบตา "เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นตรงนั้น เสียงเอะอะโวยวายอะไรกันวะ!" กลุ่มทหารรับจ้างในชุดเกราะตราสัญลักษณ์รูปมงกุฎหนาม ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำกิลด์ 'ราชันย์โลหิต' ของไคเซอร์ก้าวเข้ามาล้อมรอบตรอกซอกซอยเอาไว้ทั้งหมด ผู้นำกลุ่มเป็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่สวมเกราะเงินแวววาว มันกวาดสายตามองซากลูกน้องของแก๊งอันธพาลที่นอนเกลื่อนพื้น ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ผมและลูน่า "หืม? นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ้สวะเรย์กับอีแม่ชีตกอับนี่เอง" ชายสวมเกราะหัวเราะเยาะเย้ยออกมาเสียงดัง "แกกล้าดียังไงมาสร้างเรื่องในเขตคุ้มครองของกิลด์เรา แถมยังทำร้ายคนของเราอีก อยากตายนักใช่ไหมวะ!" ลูน่าสะดุ้งสุดตัว เธอรีบขยับมาบังข้างหน้าผมไว้ แม้ตัวจะสั่นเทาแต่ก็ยังพยายามปกป้องผม "พวกคุณอย่าเข้ามานะ! เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา!" ผมแตะไหล่ของลูนเบา ๆ เป็นเชิงบอกให้เธอถอยไปข้างหลัง ก่อนจะก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับทหารรับจ้างเหล่านั้นด้วยท่าทีที่สงบนิ่งจนน่ากลัว ดวงตาคู่คมจ้องมองหัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น "เขตคุ้มครองงั้นเหรอ?" ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ทรงพลังกดดันจนอีกฝ่ายชะงัก "พวกแกเอาเงินสกปรกที่รีดไถจากคนยากไร้ไปปรนเปรอให้ไคเซอร์มันเสวยสุขบนหอคอยงาช้างสินะ... ช่างเป็นธุรกิจที่น่ารังเกียจเสียจริง" "ปากดีนักนะไอ้สวะ! คิดว่ามีดาบขึ้นสนิมเล่มนั้นแล้วจะแน่เรอะ จัดการมัน! เอาหัวมันไปเสียบประจานหน้ากิลด์!" หัวหน้าทหารรับจ้างตวัดดาบสั่งการ ลูกน้องนับสิบคนพุ่งเข้าใส่ผมพร้อมกันด้วยจิตสังหารเปี่ยมล้น แต่ทว่า— ก่อนที่คมดาบเล่มแรกจะเข้าถึงตัวผม ผมกลับยกมือขึ้นควักการ์ดโลหะสีดำสนิทที่สลักลวดลายอัญมณีล้ำค่าออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือ **"แบล็กการ์ดอภิสิทธิ์ไร้ขีดจำกัด"** ไอเทมระดับพระเจ้าที่ระบบมอบให้หลังจากประเมินขยะชิ้นสุดท้ายสำเร็จ ผมดีดนิ้วเบา ๆ *ป๊อก!* ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือตลาดมืดที่เคยมืดมิดและอับทึบ ก็ถูกฉีกกระชากด้วยลำแสงสีทองเจิดจ้า เสียงเครื่องยนต์กังวานก้องสะเทือนเลื่อนลั่น กองเรือรบเหาะได้ติดตราสัญลักษณ์ตระกูลอาเธอร์นับสิบลำโผล่พ้นก้อนเมฆลงมาล้อมรอบพื้นที่ทั้งหมด แรงกดดันระดับมหาศาลกดทับร่างของทหารรับจ้างทุกคนจนต้องทรุดฮวบลงไปคุกเข่ากับพื้นดินโดยอัตโนมัติ เสียงประกาศจากระบบเสียงก้องกังวานไปทั่วทั้งเมืองหลวงใต้ดิน: *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการใช้สิทธิ์ 'อภิสิทธิ์เจ้าของอาณาจักร' ทำการกว้านซื้อกรรมสิทธิ์ที่ดินทั้งหมดของตลาดมืดในรัศมี 50 กิโลเมตร... เสร็จสิ้น]* *[เงินสดจำนวน 100,000,000,000 เหรียญทอง ถูกหักจากบัญชีหลักเรียบร้อยแล้ว]* ผมก้มมองหัวหน้าทหารรับจ้างที่กำลังตัวสั่นงنด้วยความหวาดกลัว คุกเข่าอยู่แทบเท้าของผม พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่ทำเอาอีกฝ่ายหัวใจวายตายไปครึ่งแถบ "จากนี้ไป... ตรอกซอกซอยแห่งนี้ รวมถึงกิลด์ราชันย์โลหิตของเพื่อนรักแก ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผมทั้งหมดแล้วล่ะครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ