คมดาบที่พุ่งเข้าใส่

เงาโลหะวับวาวที่สะท้อนผ่านคราบเขม่าควันไฟ ไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในค่ำคืนนี้ เสียงฝีเท้าที่ย่ำเหยียบลงบนพื้นหิมะเปื้อนโคลนเบาหวิวราวกับปุยฝ้าย แต่กลับหนักหน่วงดั่งค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของจางเหม่ยหลิน นางชะงักปลายพู่กันขนกระต่ายป่าที่กำลังจรดลงบนแผนที่ยุทธศาสตร์ เสียงถอนหายใจแผ่วเบาของนางหลอมรวมเข้ากับเสียงลมหนาวที่พัดหวีดหวิวผ่านช่องหน้าต่างกระดาษสา "ระวังตัว!" น้ำเสียงทุ้มต่ำตึงเครียดของหลี่จวินเหอหลุดออกมาจากริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันจนซีดเผือด วินาทีนั้น สัญชาตญาณของแม่ทัพผู้ผ่านสนามรบมานับร้อยคราทำงานเร็วกว่าความคิด ดาบวิจิตรตระกูลหลี่ที่ฝังมุกราตรีด้ามยาวถูกชักออกจากฝักด้วยเสียงกรีดร้องของเหล็กกล้าที่บาดกับอากาศ ประกายไฟสีส้มวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดในกระโจมบัญชาการ ศรเหล็กอาบยาพิษนับร้อยดอกแหวกอากาศเข้ามาพร้อมกันราวกับฝูงตั๊กแตนเหล็ก! เปร๊าะ! เปร๊าะ! เปร๊าะ! เสียงหัวลูกศรเจาะทะลุผ้าใบกระโจมหนาหนักดังระรัว หลี่จวินเหอไม่ลังเลแม้แต่น้อย ร่างกายสูงใหญ่กำยำในชุดคลุมผ้าไหมปักลายเมฆาเคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูงจนเกิดเป็นภาพติดตา แผ่นหลังกว้างของเขาขยับบังร่างเพรียวบางของกุนซือสาวเอาไว้มิดชิด ดาบในมือหมุนวนเป็นโล่เหล็กปัดป้องประกายศรที่พุ่งเข้าใส่ทุกทิศทุกทาง เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงกลองศึกในยามวิกาล กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นหอมเย็นของชาไป๋ฮ่าวอิ่นเจินที่ยังคงกรุ่นอยู่บนโต๊ะ "ท่านแม่ทัพ!" เหม่ยหลินอุทานเบาๆ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ มือเรียวคว้าชายเสื้อคลุมของเขาไว้แน่น นางสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดั่งหินผาของหลี่จวินเหอชะงักไปชั่วลมหายใจ ลมหายใจที่รดรินอยู่ข้างขมับของนางร้อนผ่าวและติดขัด ความมืดภายนอกกระโจมถูกฉีกกระชากด้วยแสงคบเพลิง เงาดำทะมึนของมือสังหารในชุดนักฆ่าไร้เงากว่าสิบชีวิตพุ่งทะยานทะลุผ้าใบเข้ามาพร้อมกับดาบโค้งยาวประกายสีนิลวาววับ พวกมันคือเงาพยัคฆ์ทมิฬจากแคว้นตงฉาง ผู้ขึ้นชื่อเรื่องการลอบสังหารอย่างไร้ร่องรอย หลี่จวินเหอพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมา ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยววาดมองกลุ่มมือสังหารด้วยความเยือกเย็นอันน่าสะพรึงกลัว แม้บาดแผลที่หัวไหล่ขวาจะเริ่มส่งกระแสความเจ็บแปลบแล่นริ้วไปทั่วร่างจนชาหนึบ แต่สัญชาตญาณการฆ่าฟันของเขายังคงเฉียบคมดุจใบมีดโกน "เหม่ยหลิน... ถอยไปอยู่หลังฉากกั้น" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อย แต่ยังคงไว้ซึ่งอำนาจเด็ดขาดที่ไม่อนุญาตให้ผู้ใดขัดขืน "ไม่ ข้าไม่ไป!" นางตอบกลับทันควัน นัยน์ตาคู่คมฉายแววเด็ดเดี่ยวไม่แพ้กัน มือเรียวไม่ได้ปล่อยชายเสื้อเขา แต่วาดมืออีกข้างหยิบเข็มเงินอาบยาพิษนاتสามเล่มขึ้นมาซ่อนไว้ระหว่างง่ามนิ้ว นางรู้ดีว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลามาแสดงความอ่อนแอ ในเมื่อพวกมันเลือกที่จะลงมือในเขตบัญชาการทหารสูงสุด ย่อมหมายความว่ามีเกลือเป็นหนอนภายในค่ายใหญ่แห่งนี้อย่างแน่นอน! พริบตานั้น มือสังหารแถวหน้าก็พุ่งเข้ามาประชิด ตัวดาบสะท้อนแสงไฟวับวับหวาดเสียว หลี่จวินเหอไม่รอช้า ร่างสูงสง่าพุ่งทะยานออกไปราวกับมังกรทะยานฟ้า ดาบในมือฟันวาดออกเป็นวงโค้งรุนแรง ดุจคลื่นยักษ์ซัดสาดเข้าฝั่ง ศีรษะของมือสังหารคนแรกหลุดกระเด็นโลหิตสีแดงฉานสาดกระเซ็นย้อมผืนหิมะสีขาวโพลนให้กลายเป็นสีชาด กลิ่นคาวเลือดตลบอบอวลไปทั่วกระโจมแคบๆ ทว่า... ความผิดพลาดเพียงเสี้ยววินาทีเกิดขึ้น เพราะบาดแผลที่หัวไหล่ขวาถูกใช้งานอย่างหนัก พิษร้ายจากปลายศรเริ่มซึมเข้าสู่กระแสโลหิต ปลายดาบที่เคยรวดเร็วและแม่นยำดั่งใจนึกกลับเกิดอาการชะงักงันไปชั่วพริบตา มือสังหารอีกรายที่ซ่อนตัวอยู่มุมอับ อาศัยจังหวะนี้พุ่งเข้าประชิดตัว พร้อมกับซัดกริชอาบยาพิษพุ่งตรงเข้าสู่จุดตายกลางอกของแม่ทัพใหญ่! "ระวังเพคะ!" จางเหม่ยหลินกรีดร้องสุดเสียง ร่างเพรียวบางพุ่งเข้าไปเอาตัวเข้าขวางวิถีกริชมรณะอย่างไม่คิดชีวิต แรงกระแทกทำให้ทั้งสองร่างล้มกลิ้งลงไปกับพื้นพรมขนสัตว์ หลี่จวินเหอใช้แขนซ้ายที่ยังมีเรี่ยวแรงตวัดดาบสวนกลับ ปลิดชีพมือสังหารผู้นั้นด้วยการแทงทะลุหัวใจในดาบเดียว แต่ทว่า... คมกริบของมือสังหารอีกคนกลับเฉียดผ่านแผ่นหลังของหลี่จวินเหอไปอย่างฉิวเฉียด สร้างบาดแผลลึกฉกรรจ์ยาวเหยียด เลือดสีเข้มไหลทะลักออกมาอาบทับอาภรณ์สีเข้มจนชุ่มโชก ความเงียบงันกลับมาเยือนกระโจมบัญชาการอีกครั้ง ท่ามกลางซากศพของมือสังหารนับสิบที่นอนเกลื่อนกลาด หลี่จวินเหอหอบหายใจหนักหน่วง ร่างกายสูงใหญ่ทรุดฮวบลงคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้น มือซ้ายยันดาบไว้แน่นเพื่อไม่ให้ล้มลง เลือดสีดำคล้ำไหลหยดติ๋งลงกระทบพื้นพรมทีละหยด... ทีละหยด... บ่งบอกถึงพิษร้ายที่กำลังกัดกินอวัยวะภายในอย่างรวดเร็ว "ท่านจวินเหอ!" เหม่ยหลินหน้าถอดสี รีบคลานเข้าไปประคองร่างที่กำลังจะหมดสติของเขา มือเรียวสั่นเทาขณะสัมผัสกับบาดแผลฉกรรจ์ที่หลังและหัวไหล่ "ท่าน... ท่านอย่าเพิ่งเป็นอะไรนะเพคะ!" หลี่จวินเหอเงยหน้าขึ้น สบตากับสตรีผู้เป็นดั่งดวงใจ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของแม่ทัพผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ต่อผู้ใด แม้ในยามที่ความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อมมือ "ข้า... ไม่เป็นไร..." เสียงของเขาแผ่วเบาลงเรื่อยๆ สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง ทว่า... ก่อนที่หลี่จวินเหอจะหมดสติไปสนิท แสงไฟจากคบเพลิงด้านนอกก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากที่กำลังก้าวเข้ามาล้อมรอบกระโจมบัญชาการ เงาร่างของบุรุษในชุดเกราะทองคำสลักลายพยัคฆ์เหินหาวก้าวเข้ามาหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้ากระโจม ใบหน้าคมคายนั้นแย้มยิ้มด้วยรอยยิ้มอันเย็นเยียบ และในมือหนากลับถือ... ราชโองการลับจากเมืองหลวงที่ประทับตราหยกจักรพรรดิอย่างเด่นชัด ขอขอบพระคุณท่านรี้ดที่ร่วมเดินทางผ่านหน้าประวัติศาสตร์บทนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ