รอยร้าวที่เริ่มสมาน

เสียงถ่านไม้ในเตากระทะทองเหลืองส่งเสียงปะทุเบาๆ คล้ายพยายามขับไล่ความหนาวเหน็บที่เกาะกุมอยู่ตามรอยแตกของบานหน้าต่างกระดาษสา หิมะด้านนอกโปรยปรายลงมาอย่างเงียบเชียบ ทับถมผืนแผ่นดินจนขาวโพลนราวกับต้องการลบรอยเลือดและคราบเขม่าควันสงครามที่เคยแปเปื้อนแผ่นดินนี้ให้สิ้นซาก ในห้องหนังสือเงียบสงบ กลิ่นกำยานไม้กฤษณาอวลวนผสมผสานกับกลิ่นชาอู่หลงชั้นดีที่เริ่มเย็นชืด หลี่จวินเหอนั่งหลังตรงอยู่เบื้องหลังโต๊ะไม้จันทน์แดง สายตาคมกริบคู่นั้นทอดมองแผ่นกระดาษรายงานกองทัพในมือ แต่สติสัมปชัญญะกลับไม่ได้หยุดอยู่ตรงตัวอักษรเหล่านั้น ภาพเหตุการณ์ในอดีต—เสียงร่ำไห้ของมารดาและคราบเลือดของน้องชายบนสนามรบเมื่อหลายปีก่อน ยังคงกรีดแทะหัวใจของแม่ทัพผู้ไร้พ่ายผู้นี้ในยามวิกาลเสมอ ร่างระหงในชุดคลุมผ้าไหมสีนิลปักลายเหมันต์ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ จางเหม่ยหลินไม่ส่งเสียงรบกวน นางเพียงวางถาดเครื่องกระเบื้องเคลือบสีมรกตลงข้างโต๊ะ กิริยาท่าทางเปี่ยมด้วยความสง่างามตามแบบฉบับธิดาขุนนางเก่าผู้ตกยาก แต่แววตาคู่คมคายนั้นกลับฉายความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็นอย่างแนบเนียน "ดึกมากแล้ว ท่านแม่ทัพยังไม่พักผ่อนอีกหรือครับ... อากาศหนาวเยือกถึงเพียงนี้ ต่อให้เหล็กกล้าก็ยังเปราะบางได้ นับประสาอะไรกับเนื้อมนุษย์เล่า" น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้อง หลี่จวินเหอชะงักมือที่กำลังถือพู่กัน เขาวางมันลงอย่างช้าๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับสตรีผู้เป็นทั้งกุนซือและเงาเคียงข้างกาย "เหม่ยหลิน... เจ้าเองก็ยังไม่นอน เหตุใดจึงมาเดินทนลมหนาวอยู่แถวนี้" "ข้าเพียงนอนไม่หลับ" นางตอบพลางรินชาร้อนลงในถ้วยส่งให้เขา ปลายเรียวนิ้วของนางสัมผัสโดนปลายนิ้วของเขาแผ่วเบา ความเย็นเยียบจากอากาศภายนอกทำให้ทั้งสองฝ่ายรับรู้ถึงความหนาวเหน็บที่กัดกินกาย แต่ความอบอุ่นจากถ้วยชาที่ส่งต่อผ่านฝ่ามือกลับสะท้อนความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำบรรยาย "ท่านแม่ทัพยังแบกรับความแค้นของตระกูลหลี่ไว้บนบ่า และข้าก็ยังแบกรับมลทินของตระกูลจางไว้เช่นกัน... เราต่างเป็นคนตายที่ยังหายใจอยู่ด้วยกันทั้งคู่" นางกล่าวต่อ น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยในตอนท้าย หลี่จวินเหอแค่นยิ้มหยันให้กับโชคชะตา เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้ชุดคลุมขยับเข้าใกล้กุนซือสาวทีละก้าว กลิ่นอายบุรุษผู้ผ่านศึกสงครามโชยปะทะนาสิกของนาง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตานาง ราวกับต้องการค้นหาความจริงใจที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านหมอกแห่งการแย่งชิงอำนาจ "เจ้าไม่กลัวหรือ... ที่เอาตัวเข้ามาพัวพันกับปีศาจกระหายเลือดเช่นข้า วันหนึ่งหากข้าพลาดพลั้ง ราชสำนักบดขยี้เราจนแหลกเหลว เจ้าจะไม่เสียใจหร้อยิ่งที่เลือกเดินตามเส้นทางนี้" หลี่จวินเหอเอ่ยถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จางเหม่ยหลินไม่ถอยหลังหนี นางเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ แววตาของนางไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความเด็ดเดี่ยวและมั่นคงดั่งหินผา "ข้าไม่เคยกลัวความตาย... สิ่งเดียวที่ข้ากลัว คือการต้องมีชีวิตอยู่โดยไร้ซึ่งความหมาย และการไม่ได้เห็นวันที่คนชั่วได้รับกรรม" นางหยุดเว้นจังหวะ เล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ท่านแม่ทัพ... ท่านไม่ได้โดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบทำลายกำแพงน้ำแข็งในใจของหลี่จวินเหอลงอย่างราบคาบ ความเย็นชาที่สะสมมาแรมปีพังทลายลงในชั่วพริบตา มือหนายื่นออกไปโอบเอวบางของนางเข้ามาชิดกายอย่างไม่ทันตั้งตัว จางเหม่ยหลินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะปล่อยให้ตนเองซบลงกับแผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผลแห่งสงคราม ท่ามกลางคืนหิมะโปรยปรายที่หนาวยะเยือก รอบกายเต็มไปด้วยอันตรายจากราชบัลลังก์และศัตรูทางการเมือง แต่ในห้องเล็กๆ แห่งนี้ รอยร้าวในจิตใจของคนทั้งสองกลับค่อยๆ สมานเข้าหากันด้วยความเข้าใจและความเจ็บปวดที่คล้ายคลึงกัน เป็นความรักที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน หนักแน่น และพร้อมจะแผดเผาทุกอุปสรรคที่ขวางกั้น ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังลึกซึ้งและเปี่ยมด้วยความหมาย เสียงฝีเท้าเร่งรีบเหยียบบนพื้นหิมะด้านนอกก็ดังแทรกเข้ามาทำลายความเงียบ ตามด้วยเสียงเคาะประตูรัวเร็วและน้ำเสียงตื่นตระหนกขององครักษ์คนสนิท "ท่านแม่ทัพ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! มีราชโองการด่วนจากเมืองหลวง... แจ้งว่ากองกำลังลับขององค์ชายสามเคลื่อนพลปิดล้อมจวนกุนซือจางแล้ว!" หลี่จวินเหอผละออกจากร่างของจางเหม่ยหลินทันที แววตาที่อ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งในพริบตา มือหนากำหมัดแน่นจนข้อต่อนูนขาวโพลน ขอขอบพระคุณท่านรี้ดที่ร่วมเดินทางผ่านหน้าประวัติศาสตร์บทนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ