กลยุทธ์ลมปราณในห้วงวิกฤต

คราบโลหิตบนเกราะอ่อนหนังวัวชั้นดีแห้งกรังจนกลายเป็นสีคล้ำ ส่งกลิ่นคาวสนิมเหล็กคละคลุ้งไปทั่วกระโจมบัญชาการหลัก กลิ่นอายความตายมิได้มาจากคมดาบของข้าศึกที่อยู่นอกค่าย หากแต่มาจากความกดดันอันเงียบงันที่กดทับลงบนบ่าของเหล่าแม่ทัพนายกองจนแทบหายใจไม่ออก แผนที่ยุทธศาสตร์ปักด้วยด้ายทองคำบนผืนผ้าไหมแพรต่วนสีชาดถูกกางไว้เบื้องหน้า หลี่จวินเหอ แม่ทัพใหญ่ผู้ไร้พ่าย ยืนนิ่งสนิทดั่งรูปปั้นหินสลัก ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายจ้องมองตำแหน่ง "หุบผาอัสนี" บนแผนที่ เส้นทางแคบชันที่โอบล้อมด้วยหน้าผาสูงชัน ซึ่งเวลานี้กองกำลังทหารม้าเหล็กของแคว้นเป่ยตู้กำลังเคลื่อนพลปิดตายเส้นทางลำเลียงเสบียงทั้งหมดของกองทัพหลวง หากบุกเข้าไปอย่างไร้สติ คือการเดินเข้าสู่ปากหลุมฝังศพที่ขุดรอไว้ หากถอยร่นคือความพ่ายแพ้ที่ต้องแลกมาด้วยราชอาณาจักรและศีรษะบนบ่าของนายทหารนับหมื่น "ท่านแม่ทัพ..." เสียงทุ้มต่ำแต่กังวานของรองแม่ทัพหลิวเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยขณะประสานมือคารวะ "เสบียงในค่ายเหลือพอสำหรับอีกสามวันเท่านั้น หากเรายังไม่เคลื่อนพลตีฝ่าวงล้อม เกรงว่าม้าศึกและไพร่พลเราคงต้องล้มตายก่อนจะได้เจอเงาของข้าศึกเสียอีก" ไม่มีเสียงตอบรับจากบุรุษผู้กุมชะตากรรมของกองทัพ หลี่จวินเหอเพียงแต่ยกมือขึ้นห้ามด้วยท่าทีเยือกเย็น ดวงตาสีรัตติกาลเบนไปยังมุมมืดของกระโจม ที่ซึ่งร่างระหงในอาภรณ์ผ้าแพรสีเทาเข้มปักลายเมฆาด้วยด้ายเงินกำลังยืนสงบนิ่ง นางมิได้สวมหมวกคลุมหน้าเช่นวันวาน ใบหน้ารูปไข่ที่สะท้อนกับแสงตะเกียงน้ำมันหอมช่างงดงามล้ำเลิศ ทว่าแววตากลับลึกล้ำราวกับห้วงสมุทรที่ไม่มีวันหยั่งถึง จางเหม่ยหลิน กุนซือแปลกหน้าที่ก้าวเข้ามาในค่ายทหารท่ามกลางข้อกังขาของทุกคน "เจ้าเงียบมานานนับเค่อแล้ว กุนซือจาง" หลี่จวินเหอเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนิทไร้คลื่นอารมณ์ ทว่ากลับเต็มไปด้วยอำนาจกดดันที่สามารถบดขยี้กระดูกคนได้ "แผนการที่เจ้าเสนอมาเมื่อครู่... ให้กองกำลังทหารราบสามพันนายถือธงหลอกล่อที่ช่องเขาตะวันตก ในขณะที่เรานำกองกำลังหลักลอบปีนหน้าผาผีสิงยามวิกาล เจ้ามั่นใจนักหรือว่าพวกมันจะไม่รู้ตัว" เหม่ยหลินก้าวเท้าช้าๆ ออกมาจากเงาดำ ฝ่าเรืองรองของแสงไฟกระทบเข้ากับผิวแก้2นวลเนียนและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อย นางไม่ได้แสดงความหวาดกลัวต่ออำนาจของแม่ทัพผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเหี้ยมโหดแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... แววตาคู่นั้นกลับฉายประกายความเย้ยหยันจางๆ ต่อความลังเลของบุรุษเบื้องหน้า "ท่านแม่ทัพหลิวเกรงกลัวความตาย เพราะเขามีครอบครัวที่ต้องดูแลที่เมืองหลวง ทหารหาญเกรงกลัวความพ่ายแพ้ เพราะพวกเขาไม่อยากตายอย่างไร้ค่า..." เหม่ยหลินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของนางราบเรียบ ไพเราะ แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "แต่ท่านหลี่จวินเหอ... ท่านเกรงกลัวสิ่งใดกันแน่? กลัวความพ่ายแพ้ หรือกลัวว่าการเดิมพันครั้งนี้จะพิสูจน์ว่าสตรีอย่างข้า... มองการณ์ไกลกว่าบุรุษในกองทัพของท่านทั้งหมด?" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศภายในกระโจมราวกับหยุดนิ่ง เหล่านายกองต่างสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง กล้าท้าทายแม่ทัพใหญ่ต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ เกรงว่าสตรีผู้นี้คงเบื่อหน่ายชีวิตเต็มทีแล้ว หลี่จวินเหอไม่โกรธเคือง ริมฝีปากหยักลึกกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเยียบเย็นและอันตราย เขาก้าวเข้าไปประชิดร่างบางอย่างรวดเร็วจนเหม่ยหลินต้องผถอยหลังไปครึ่งก้าว กลิ่นอายบุรุษเพศที่อบอวลด้วยกลิ่นโลหิตและสนิมดาบโชยเข้าแตะจมูก แต่นางมิได้หลบสายตา กลับเชิดหน้าขึ้นสบประสานกับนัยน์ตาคมกริบนั้นอย่างไร้ความเกรงกลัว "หากข้าเชื่อเจ้า แล้วพวกเราพลาดท่า..." หลี่จวินเหอโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหูของนาง เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่ม "ศีรษะของเจ้าจะเป็นสิ่งแรกที่ข้าใช้สังเวยหน้ากองทัพ" "และหากข้าพูดถูก..." เหม่ยหลินเอียงคอมองเล็กน้อย ริมฝีปากบางแย้มยิ้มบางเบาดั่งบุปผาแรกแย้งในเหมันต์ฤดู "ท่านจงเตรียมใจคุกเข่ารับฟังคำสั่งจากข้าไปตลอดศึกครั้งนี้... ท่านแม่ทัพ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครา ทว่าครั้งนี้ไม่ใช่ความอึดอัด หากแต่เป็นการประลองกำลังทางจิตวิญญาณที่ดุเดือดเลือดพล่าน หลี่จวินเหอจ้องมองดวงตาคู่สวยที่สะท้อนภาพเงาของเขาอยู่ภายในนั้น ลึกซึ้ง และมั่นคง ดั่งหินผาที่ตั้งตระหง่านท้าทายคลื่นลม นี่คือครั้งแรกในรอบหลายสิบปีที่แม่ทัพผู้ไร้พ่าย ผู้ซึ่งไม่เคยเชื่อมั่นในมนุษย์หน้าไหน นอกจากคมดาบและสติปัญญาของตนเอง จะยอมวางชีวิตของทหารนับหมื่นและเกียรติยศชั่วชีวิตไว้บนปลายปากกาและคำพูดของสตรีแปลกหน้าเพียงคนเดียว "คำสั่ง!" หลี่จวินเหอผละกายกลับ ยืนตรงสง่างามดั่งขุนเขา ทอดสายตาคมกริบไปยังเหล่าแม่ทัพนายกองที่ยืนตัวเกร็ง "ท่านแม่ทัพ!" ทุกคนประสานเสียงรับคำสั่งทันที "คืนนี้ ยามสาม... เคลื่อนพลตามแผนของกุนซือจาง!" เมื่อสิ้นคำประกาศิตนั้น บรรดานายกองต่างหน้าถอดสี แต่ไม่มีใครกล้าขัดขืน ขณะที่เหม่ยหลินเพียงแต่ถอนหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก ภายใต้ความเยือกเย็นเมื่อครู่ ฝ่ามือเรียวบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้แขนเสื้อแพรกลับชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ นางรู้ดีว่าตนเองเพิ่งเดินอยู่บนเส้นด้ายที่ขึงข้ามเหวลึก ยามราตรีมาเยือน ความมืดมิดเข้าปกคลุมหุบผาอัสนีดั่งม่านผ้าสีดำสนิท สายลมหนาวยะเยือกพัดพาเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาปกคลุมพื้นดิน กองกำลังทหารราบเคลื่อนพลไปตามเส้นทางที่เหม่ยหลินชี้แนะอย่างเงียบเชียบ ราวกับเงาพรายที่ไร้เสียง หลี่จวินเหอควบอาชาสีนิลคู่ใจนำหน้าขบวน สายตาคมกริบคอยกวาดมองไปรอบกายด้วยความระแวกระวัง ทว่าในขณะที่ขบวนทัพกำลังเคลื่อนตัวผ่านซอกผาแคบอันมืดทึบ จู่ๆ ม้าศึกของเขาก็สะดุ้งสุดตัว ส่งเสียงร้องก้องคำรามด้วยความตื่นตระหนกพร้อมกับดีดตัวถอยหลังอย่างแรง "หยุดทัพ!" หลี่จวินเหอชูมือขึ้นส่งสัญญาณเตือนภัย ท่ามกลางความมืดเบื้องหน้า บนยอดหน้าผาสูงชันเหนือหัวขึ้นไป แสงไฟจากคบเพลิงนับร้อยดวงพลันทอประกายสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน ร่างของทหารม้าเกราะเหล็กแคว้นเป่ยตู้จำนวนนับพันนายปรากฏกายขึ้นบนสันเขา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ก้องกังวานลงมาตามหุบผา ไม่ทันที่หลี่จวินเหอจะทันได้คิดคำนวณสถานการณ์ เสียงฝีเท้าม้าอันหนักหน่วงและเสียงโห่ร้องก้องคำรามก็ดังขึ้นจากด้านหลัง... พวกเขาถูกตลบหลังและปิดตายเส้นทางถอยร่นอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว! ดวงตาของหลี่จวินเหอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจกระตุกวูบลงไปถึงตาตุ่ม แผนการนี้... มิใช่การนำพากองทัพไปสู่ชัยชนะ แต่เป็นการเดินเข้าสู่ค่ายกลสังหารที่ถูกวางแผนไว้ล่วงหน้าอย่างแยบยลต่างหาก! ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง เสียงฝีเท้าม้าควบตะบึงเข้ามาใกล้ พร้อมกับร่างของทหารสื่อสารที่พุ่งเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าแม่ทัพด้วยใบหน้าซีดเผือด "ท่านแม่ทัพ!แย่แล้วขอรับ!" ทหารสื่อสารละล่ำละลักละลอกรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ค่ายหลวงของเรา... ค่ายหลวงทางด้านหลังถูกเพลิงไหม้เผาผลาญจนราบคาบแล้วขอรับ! และ... และองค์ชายรองทรงส่งราชโองการด่วนที่สุดมาถึงท่านโดยตรง!" ทหารผู้นั้นประคองม้วนพระราชโองการประทับตราหยกสีชาดขึ้นเหนือหัวด้วยมือที่สั่นเทา ภายใต้แสงคบเพลิงจากศัตรูที่รายล้อมรอบทิศ หลี่จวินเหอก้มมองม้วนกระดาษแผ่นนั้น ความหนาวเหน็บมิได้มาจากลมเหมันต์ภายนอก หากแต่พวยพุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ขอขอบพระคุณท่านรี้ดที่ร่วมเดินทางผ่านหน้าประวัติศาสตร์บทนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ