ความลับในใจของแม่ทัพ

หยดหมึกสีนิลที่เพิ่งจรดลงบนกระดาษสาเนื้อดี ยังไม่ทันแห้งสนิทดีนักด้วยซ้ำ เมื่อปลายนิ้วเรียวยาวของจางเหม่ยหลินชะงักค้างอยู่กลางอากาศ พู่กันขนหมาป่าด้ามยาวถูกวางลงบนแท่นหินฝนหมึกอย่างเชื่องช้า ความเงียบงันภายในห้องทรงอักษรยามดึกสงัด ยิ่งขับเน้นให้เสียงลมหายใจของคนทั้งสองเด่นชัดขึ้น ราวกับกาลเวลาถูกแช่แข็งไว้ด้วยบรรยากาศอันน่าอึดอัดที่พวกเขากำลังเผชิญหน้า "ท่านแม่ทัพมองสิ่งใดอยู่หรือครับ" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ดวงตาคู่คมปลาบดุจหงส์ช้อนขึ้นสบกับนัยน์ตาคู่ลึกดั่งหุบเหวของบุรุษตรงหน้า หลี่จวินเหอไม่ตอบทันที อาภรณ์คลุมกายสีเทาเข้มปักลายพยัคฆ์เงินขยับไหวเล็กน้อยยามที่เขาสืบเท้าเข้ามาใกล้ โคมไฟสำริดบนโต๊ะทอดเงาร่างสูงใหญ่ให้ทาบทับร่างบอบบางของกุนซือสาวจนมิด กลิ่นอายบุรุษเพศที่เจือจางด้วยกลิ่นอายสนิมเหล็กและชาชั้นดีลอยวนอยู่ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างพวกเขา สัมผัสได้ถึงความระมัดระวังตัวที่เคยมี บัดนี้กลับเจือด้วยความสั่นไหวบางเบาที่ยากจะควบคุม "ข้าไม่ได้มองฎีกาแคว้นหลิน" หลี่จวินเหอเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าแววตาที่มักจะเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งพันปีกลับไหววูบประหนึ่งผิวน้ำยามต้องลมพายุ "ข้ากำลังมองคนผู้หนึ่ง... คนที่อ่านแผนการรบของข้าออกทะลุปรุโปร่ง แต่กลับอ่านความรู้สึกของตนเองไม่ออก" หัวใจของจางเหม่ยหลินกระตุกวูบ ปลายนิ้วที่ประสานกันใต้โต๊ะเผลอจิกเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวซีด นางเบือนหน้าหลบสายตาร้อนรุ่มที่ราวกับจะแผดเผาเกราะป้องกันอันเปราะบางของนางให้มลายหายไป สตรีในยุทธภพและราชสำนักต่างรู้ดีว่า หลี่จวินเหอ คือ "แม่ทัพผู้ไร้พ่าย" ผู้มีจิตใจโหดเหี้ยมดั่งปีศาจ ทว่าไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า ภายใต้เกราะเหล็กกล้าและแผลเป็นจากสนามรบนั้น มีหัวใจที่โดดเดี่ยวและโหยหาความอบอุ่นมากเพียงใด และความอบอุ่นเดียวที่เขากล้าไขว่คว้า... กลับเป็นสตรีผู้มีอดีตอันดำมืดและแบกความแค้นของตระกูลไว้บนบ่าเช่นนาง "กุนซือเช่นข้า มีหน้าที่เพียงวางแผนกลยุทธ์และนำพาชัยชนะมาสู่ท่านแม่ทัพ ความรู้สึกอันใด ล้วนไม่สำคัญต่อราชAกิจทั้งสิ้น" นางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามรักษาความมั่น and นิ่งสงบเอาไว้ ทว่าปลายเสียงกลับสั่นเครือเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด หลี่จวินเหอแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสำราญ ทว่าเต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อโชคชะตา เขายื่นมือหนาออกไป ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการจับดาบมาทั้งชีวิตค่อยๆ เอื้อมไปแตะปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างกกหูของนางอย่างแผ่วเบา ราวกับเกรงว่าหากใช้แรงเพียงนิดเดียว สตรีตรงหน้าจะสลายกลายเป็นควันหายไป สัมผัสอุ่นร้อนที่แนบผ่านผิวแก้ม ทำให้จางเหม่ยหลินสะท้านเฮือก นางมิได้ถอยหนี แต่ดวงตากลับเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใสโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกที่มากกว่ามิตรภาพ ความไว้วางใจ และความเป็นพันธมิตรทางการเมือง บัดนี้ได้เติบโตงอกงามจนเกินกว่าจะตัดใจรอนรานลงได้ "เจ้าฉลาดนัก เหม่ยหลิน" หลี่จวินเหอโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นพร่าพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกเก็บงกดลใจ "เจ้ามองเห็นหมากทุกตัวบนกระดานแผ่นดินนี้... แต่ไยจึงมองไม่เห็นว่า หัวใจของข้า... มอบให้เจ้าไปตั้งแต่วันที่เรายืนเคียงบ่าเคียงไหล่ท่ามกลางศพนับหมื่นที่หุบเขาอวี้หลางแล้วเล่า" คำสารภาพอันหนักหน่วงดั่งภูผาถาโถมใส่จิตใจของสุนทรียกุนซือสาวจนแทบหยุดหายใจ ความรักท่ามกลางคลื่นลมแห่งราชบัลลังก์และการแย่งชิงอำนาจ คือสิ่งต้องห้ามสำหรับคนทั้งคู่ การมีใจให้กันหมายถึงการยื่นจุดอ่อนให้อีกฝ่ายกุมชะตาชีวิต ทว่าในนาทีนี้ กำแพงแห่งเหตุผลทั้งหมดกลับพังทลายลงด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความร้าวราญของแม่ทัพหนุ่ม จางเหม่ยหลินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงกระทบหลังมือของเขาที่ประคองแก้มนาวไว้อยู่ หลี่จวินเหอไม่รอช้า เขาใช้นิ้วโป้งเกลี่ยหยาดน้ำตาคู่นั้นออกอย่างทะนุถนอม ก่อนจะโน้มใบหน้าลงประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่มของนางอย่างแผ่วเบาและเนิ่นนาน เป็นจูบที่ไม่มีความเร่าร้อน ทว่าลึกซึ้งและหนักแน่นดั่งคำมั่นสัญญาแห่งชีวิตและWความตาย ท่ามกลางความเงียบงันและเงาดำแห่งการเมืองการปกครองที่รายล้อมอยู่ภายนอก พวกเขากลับหลอมรวมความรู้สึกเป็นหนึ่งเดียว ปัง! เสียงถีบประตูด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหว ทลายบรรยากาศอันแสนเปราะบางนั้นลงในเสี้ยวพริบตา ขันทีเฒ่าคนสนิทของฮ่องเต้พุ่งพรวดเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าซีดเผือด เนื้อตัวสั่นเทา หอบหายใจโยนจนแทบยืนไม่ไหว ในมือชูราชโองการลับฉบับใหม่ที่ผนึกด้วยครั่งสีชาดเด่นหรา "ท่านแม่ทัพ... แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! กองกำลังลับของสำนักตรวจสอบแผ่นดินเคลื่อนพลปิดล้อมจวนแล้ว พระราชโองการด่วนที่สุด... สั่งปลดท่านจากตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ และจับกุมตัวกุนซือจางในข้อหากบฏ!"