งานเลี้ยงฉลองชัยหรือสนามประลอง

"ไป๋ลี่หลิน! ส่งยาถอนพิษให้รั่วซือเดี๋ยวนี้!" เสียงตะคอกด้วยความโกรธเกรี้ยวขององค์ชายรองมู่หรงจิ้นดังลั่นเรือนประทับ ทว่าบรรยากาศภายในห้องโถงกว้างกลับมิได้ไหวหวั่นไปตามแรงอารมณ์นั้นแม้แต่น้อย ไป๋ลี่หลินยังคงนั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์แกะสลักลวดลายหงส์คู่สวรรค์ อาภรณ์ที่นางสวมใส่ในค่ำคืนนี้คือชุดกระโปรงยาวผ้าไหมซาตินปักลายบุปผาเหมันต์สีม่วงเข้มตัดกับดิ้นเงินระยิบระยับ ขับเน้นผิวพรรณผุดผ่องดั่งหยกอุ่น เรือนผมสีดำสนิทถูกเกล้าขึ้นเป็นมวยทรงสูง ประดับด้วยปิ่นปักผมหยกขาวสลักรูปลูกท้อและไข่มุกราตรีเม็ดงาม ท่าทีของนางเยือกเย็นราวกับเทพธิดาผู้ไร้ซึ่งกิเลส นางช้อนตาขึ้นมองสามีผู้ให้กำเนิดความอัปยศในชาติภพก่อน รอยยิ้มบางเบาประดับอยู่บนเรียวปากอิ่มสีชาด แต่มันกลับเป็นรอยยิ้มที่เคลือบไว้ด้วยพิษร้ายแรงยิ่งกว่าอสรพิษพันปี "หม่อมฉันทำสิ่งใดผิดหรือเพคะ องค์ชายรอง?" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นอย่างเนิบนาบ แฝงไว้ด้วยความเย้ยหยันที่กรีดลึกลงไปในโสตประสาทของคนฟัง "น้องสาวของหม่อมฉันเพียงแค่... แสดงละครฉากใหญ่เพื่อเรียกร้องความสนใจจากท่าน จนเผลอกลืนน้ำลายตัวเองลงไปเท่านั้น เหตุใดจึงต้องโยนความผิดให้หม่อมฉันผู้เป็นภรรยาเอกเล่าเพคะ" บนเตียงนอนหลังม่านมุก ไป๋รั่วซือกำลังดิ้นรนทุรนทุราย ใบหน้าที่เคยงดงามหยาดเยิ้มบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด นางส่งเสียงครางฮือในลำคอราวกับสุนัขจนตรอก ร่างกายสั่นเทาด้วยพิษระคายคอที่ไป๋ลี่หลินจงใจปรุงขึ้นเพื่อสั่งสอนให้หลาบจำ ทว่าไม่มีใครกล้าขยับตัวเข้าไปช่วยเหลือ แม้กระทั่งสาวใช้คนสนิท เนื่องจากภายนอกเรือนนั้นถูกปิดล้อมไว้ด้วยองครักษ์เสื้อแพรนัยน์ตาดุร้ายของท่านอ๋องมู่หรงเฉิง ผู้เป็นสวามีคนปัจจุบันของนาง ครั้นเมื่อเสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงดังขึ้นที่หน้าประตูเรือน บรรยากาศรอบกายพลันลดฮวบลงจนอุณหภูมิลดต่ำลงราวกับเข้าสู่ฤดูหนาว มู่หรงเฉิงก้าวเข้ามาในห้องโถงด้วยร่างสูงสง่าในชุดคลุมผ้าไหมสีดำสนิทปักลายพยัคฆ์ทะยานเมฆาด้วยด้ายทองคำ อำนาจกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับคลื่นพายุที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง ดวงตาดุดลวดลายเหยี่ยวทอดมองภาพความวุ่นวายเบื้องหน้าด้วยความรังเกียจ ก่อนจะเบนมาหยุดอยู่ที่ร่างบางของภรรยาเอก ความดุร้ายในแววตาคู่นั้นพลันอ่อนแสงลงชั่วพริบตา กลายเป็นความลุ่มหลงและปกป้องอย่างชัดเจน ร่างสูงก้าวเข้าไปใกล้ ไป๋ลี่หลินไม่รอช้า นางลุกขึ้นยืนย่อกายคารวะตามธรรมเนียมอย่างงดงามไร้ที่ติ ทว่ามือหนากลับคว้าเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ "เจ้าแกล้งอันใดนางอีกแล้ว หืม... ลี่หลินของพี่" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างใบหูของนาง แม้จะดุดันต่อหน้าผู้อื่น แต่กลับเจือความอ่อนโยนเอาไว้สำหรับนางผู้เดียว "หม่อมฉันเพียงแต่นั่งชมดอกไม้และดื่มชาอย่างสงบเพคะท่านอ๋อง... แต่ดูเหมือนว่าสุนัขบางตัวจะพยายามกระโจนเข้าใส่กรงเสือเอง จนถูกเขี้ยวกัดเอา คาดไม่ถึงว่าองค์ชายรองจะทรงเดือดร้อนแทนถึงเพียงนี้" ไป๋ลี่หลินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสายตาคมปลาบกลับตวัดไปมองมู่หรงจิ้นที่ยืนหน้าเขียวคล้ำด้วยความแค้น มู่หรงจิ้นกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาอยากจะพุ่งเข้ามาฉีกร่างหญิงสาวตรงหน้าเป็นชิ้นๆ นัก หากไม่ใช่เพราะอำนาจกองทัพพยัคฆ์ทมิฬของมู่หรงเฉิงค้ำคออยู่ เกรงว่าเขาคงกระอักเลือดตายไปเสียตั้งแต่ตอนที่เห็นหน้าภรรยาเก่าผู้นี้แล้ว "ท่านอ๋อง! พระชายารองอาการโคม่าแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ หากนางเป็นอะไรไป ฝ่าบาทจะต้องทรงกริ้วเป็นแน่!" ขุนนางฝ่ายสนับสนุนองค์ชายรองคนหนึ่งส่งเสียงโพล่งขึ้นมาด้วยความลืมตัว มู่หรงเฉิงปรายตามองขุนนางผู้นั้นเพียงนิดเดียว รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกไปจนขุนนางผู้นั้นต้องคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว "ราชสำนักกำลังจะมีงานเลี้ยงฉลองชัยต้อนรับเป่ยจิง หากพวกเจ้ายังส่งเสียงน่ารำカญในเรือนของชายาข้าอีก... ข้าจะถือว่าพวกเจ้าคิดกบฏ แล้วตัดหัวเสียบประจานหน้าประตูเมืองเสียตอนนี้เลย!" สิ้นคำประกาศิตนั้น ทุกคนในห้องต่างพากันเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าหายใจแรง แม้แต่มู่หรงจิ้นยังต้องกลืนก้อนความแค้นลงคอ คืนวันรุ่งขึ้น ณ ท้องพระโรงใหญ่ บรรยากาศการจัดงานเลี้ยงฉลองชัยต้อนรับการกลับมาของท่านอ๋องผู้กุมอำนาจสูงสุดแห่งกองทัพประจิมถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ตระการตา โคมไฟแก้วเจียระไนส่องแสงสว่างไสว แสงเทียนวับแวมสะท้อนกับเครื่องทองและเครื่องเงินที่จัดวางบนโต๊ะเสวย อาหารเลิศรสและสุราหมักชั้นดีถูกลำเลียงเข้ามาโดยนางกำนัลนับร้อยชีวิต เสียงดนตรีบรรเลงขับกล่อมประสานกับเสียงหัวร่อต่อกระซิบของเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ ทว่าท่ามกลางความรื่นเริงนั้น ทุกสายตาในท้องพระโรงกลับไม่ได้จับจ้องอยู่ที่การแสดงร่ายรำ หากแต่พากันเหลือบมองมาที่คู่สามีภรรยาที่นั่งอยู่บนโต๊ะเสวยตำแหน่งประธานรอง ไป๋ลี่หลินในชุดฉลององค์พระชายาเอกสีแดงเพลิงปักลายหงส์ทองคำสอดดิ้นไหมสีเขียวมรกต เรือนร่างอรชรสะท้อนแสงไฟจนดูราวกับภาพวาด นางนั่งนิ่งสงบ จิบชาสมุนไพรในถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวบริสุทธิ์อย่างไม่แยแสต่อสายตานับร้อยคู่ที่ทิ่มแทงมา รอยยิ้มหวานหยดเยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า ทว่าแววตากลับว่างเปล่าและเยือกเย็น เบื้องล่าง ฝั่งตรงข้าม มู่หรงจิ้นและไป๋รั่วซูที่เพิ่งฟื้นไข้และฝืนสังขารมาร่วมงาน นั่งหน้าซีดเซียวอยู่ รั่วซูส่งสายตาอาฆาตมาดร้ายมาทางพี่สาวต่างมารดาอย่างไม่ปิดบัง นางกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ในขณะที่ขันทีหลวงกำลังจะประกาศให้ทุกคนดื่มถวายพระพรแด่องค์ฮ่องเต้ มหาดเล็กคนสนิทของฝ่ายในก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องพระพักตร์ พร้อมกับชูราชโองการลับฉบับหนึ่งขึ้นเหนือหัวด้วยมือที่สั่นเทา "ทูลฝ่าบาท... มีพระราชโองการด่วนจากแดนเหนือพ่ะย่ะค่ะ!" ท้องพระโรงทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วพริวตา ทุกสายตาหันขวับไปมองที่ขันทีหลวงผู้ถือราชโองการเป็นตาเดียว มู่หรงเฉิงวางจอกสุราลงบนโต๊ะช้าๆ นัยน์ตาดุร้ายหรี่ลงเล็กน้อยราวกับล่วงรู้บางสิ่งล่วงหน้า ขันทีหลวงคลี่ม้วนกระดาษสีเหลืองทองออกด้วยความยากลำบาก เสียงกราบทูลอ่านราชโองการดังขึ้นก้องกังวานไปทั่วท้องพระโรง "พระราชโองการสวรรค์... เนื่องด้วยสถานการณ์ชายแดนเหนือแปรปรวน และพบหลักฐานการทุจริตคดโกงเสบียงกองทัพ ฮ่องเต้มีรับสั่งให้ตรวจสอบขุนนางผู้เกี่ยวข้องทั้งหมดทันที..." ขันทีหยุดหายใจไปชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยนามผู้ต้องหาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "และผู้ที่มีรายชื่อเป็นหัวหน้าเครือข่ายรับสินบนจากแคว้นศัตรู... คือ องค์ชายรอง มู่หรงจิ้น!" สิ้นเสียงประกาศ ท้องพระโรงแทบระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ มู่หรงจิ้นผุดลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าถอดสี ร่างกายเซถอยหลังเกือบชนโต๊ะเสวย ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจขีดสุด ไป๋ลี่หลินค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา เสียงกระทบกันของกระเบื้องดังขึ้นเบาๆ ทว่ากลับชัดเจนราวกับเสียงอสุนีบาตในความเงียบ นางเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีผู้กุมอำนาจกองทัพที่กำลังส่งยิ้มมุมปากให้ นางยกยิ้มตอบรับอย่างรู้ทัน เกมการแก้แค้นที่นางวางหมากไว้อย่างประณีต บัดนี้... ได้เวลาเก็บเกี่ยวผลกำไรแล้ว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายไหมแห่งการแก้แค้นนี้ด้วยกันนะคะ