พิษสวาทที่ไร้ทางออก

เสียงกรีดร้องโหยหวนปานจะขาดใจของไป๋รั่วซือดังระงมก้องเรือนรับรองหลังงาม ปลุกบรรยากาศยามราตรีให้ระอุขึ้นด้วยกลิ่นอายแห่งความพินาศย่อยยับ นางกำลังดิ้นรนทุรนทุรายอยู่บนเตียงไม้ฮวาหลีสลักลายหงส์ สองมือจิกทึ้งทึ้งเส้นผมสีดำขลับจนยุ่งเหยิง ใบหน้าที่เคยงดงามราวดอกไม้แรกแย้มบิดเบี้ยวจนเสียรูป ผิวเนียนละเอียดบัดนี้ปรากฏผื่นแดงก่ำลามลึกเป็นวงกว้าง ราวกับมีเพลิงอัคคีแผดเผาอยู่ใต้ผิวหนัง ทุกคราที่ลมหายใจเข้าออกคือความเจ็บปวดทรมานดั่งถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่กระดูกดำ "ทรมานเหลือเกิน... ท่านแม่! ช่วยข้าด้วย... ใครก็ได้! ช่วยข้าที!" เสียงแหบพร่ากรีดร้องซ้ำไปซ้ำมา ร่างอรชรในชุดนอนผ้าแพรต่วนสีชมพูอ่อนบิดเร้าไปมาอย่างน่าเวทนา เครื่องประดับหยกและไข่มุกที่เคยประดับกายกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น ทว่าไม่มีบ่าวไพร่คนใดกล้าก้าวเข้ามาใกล้ แม้กระทั่งสาวใช้คนสนิทก็ยังทำได้เพียงยืนตัวสั่นเทาอยู่มุมห้อง ด้วยเกรงกลัวต่อประกาศิตเด็ดขาดที่องค์ชายรองและท่านอ๋องทรงมีรับสั่งไว้ ในห้องโถงด้านนอก ไป๋ลี่หลินนั่งนิ่งสงบอยู่บนเก้าอี้พนักสูงบุด้วยเบาะกำมะหยี่สีเลือดหมู นางสวมอาภรณ์ปักดิ้นเงินลายบุปผาเหมันต์บนพื้นผ้าไหมสีม่วงเข้ม ท่าทางสง่างามราวนางพญาผู้กุมชะตากรรมของสรรพสิ่ง บนเรียวปากอิ่มเอิบแต้มด้วยชาดสีชาดเผยรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มหวานหยดที่เคลือบไว้ด้วยพิษร้ายอันลึกล้ำ นางยกถ้วยกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่ขึ้นจิบชาอุ่นช้าๆ ราวกับเสียงกรีดร้องโหยหวนนั้นเป็นเพียงบทเพลงขับกล่อมยามค่ำคืนอันน่ารื่นรมย์ "ดูท่า... สนุกกว่าที่เปิ่นหวางคิดไว้เสียอีกนะ" สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากความมืดบริเวณประตูด้านข้าง มู่หรงเฉิงก้าวเท้าเข้ามาในห้องด้วยจังหวะมั่นคงและสง่างาม ร่างสูงใหญ่ในฉลองพระองค์สีดำสนิทปักลายมังกรห้ากรงเล็บด้วยดิ้นทองสะท้อนแสงไฟจากตะเกียงสำริด ใบหน้าหล่อเหลาดุดันราวนักรบผู้ผ่านสมรภูมิมาโชกโชน ดวงเนตรคมกริบดั่งพยัคฆ์ซ่อนเล็บคู่นั้นกวาดมองไปที่ไป๋ลี่หลินด้วยประกายแสงระยิบระยับที่อ่านไม่ออก ไป๋ลี่หลินมิได้สะทกสะท้าน นางวางถ้วยแชลongลงบนโต๊ะไม้จันทน์อย่างนุ่มนวล ก่อนจะปรายตามองบุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าสามีในนาม—ผู้กุมอำนาจกองทัพพยัคฆ์ทมิฬผู้เหี้ยมเกรียม นางย่อกายลงทำความเคารพตามธรรมเนียมด้วยกิริยาอันงดงามไร้ที่ติ ทว่าแววตากลับฉายประกายเย้ยหยันระคนท้าทาย "ถวายบังคมท่านอ๋องเพคะ... หม่อมฉันเกรงว่าคำว่า 'สนุก' ของพระองค์ อาจจะยังน้อยเกินไปเมื่อเทียบกับสิ่งที่น้องหญิงของหม่อมฉันเคยกระทำไว้ในอดีต" มู่หรงเฉิงสาวเท้าเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้านาง กลิ่นอายบุรุษเพศอันทรงพลังและกลิ่นอายเลือดจางๆ ที่ติดตัวเขามาแผ่ซัพพิวส์ล้อมรอบตัวนาง ทว่าไป๋ลี่หลินกลับไม่ถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว ความกล้าหาญและสติปัญญาที่ฉายชัดในดวงตาคู่นั้น ทำให้มุมพระโอษฐ์ของท่านอ๋องกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง "เจ้าวางยา 'ร้อยพิษพันทิวา' กับนางสินะ" มู่หรงเฉิงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ชิดริมฝีปากจนแทบจะกระซิบข้างใบหูของนาง "พิษชนิดนี้ไร้สีไร้กลิ่น ซึมซาบเข้าสู่ผิวหนังอย่างช้าๆ ผู้ที่โดนจะรู้สึกเหมือนถูกไฟแผดเผาจากภายใน ยิ่งผ่านไปนานเท่าไหร่ พิษก็จะยิ่งกัดกินเส้นเอ็นและอวัยวะภายในทีละน้อย... ช่างเป็นวิธีแก้แค้นที่งดงามและโหดเหี้ยมสมกับเป็นฮูหยินเอกของเปิ่นหวางจริงๆ" "ท่านอ๋องทรงกล่าวเกินไปแล้ว หม่อมฉันเป็นเพียงสตรีอ่อนแอผู้หนึ่ง จะกล้าหาญชาญชัยถึงเพียงนั้นได้อย่างไรเพคะ" ไป๋ลี่หลินตอบด้วยน้ำเสียงหวานใส ทว่าแฝงความประชดประชันไว้อย่างแนบเนียน "เพียงแต่... 'สูตรยาถอน' ชนิดนี้ มีเพียงหม่อมฉันผู้เดียวเท่านั้นที่ล่วงรู้ หากไม่มีมือคู่นี้ปรุงยาให้ ภายในสามวัน... น้องหญิงของหม่อมฉันก็คงจะได้กลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนไปรายงานตัวกับท่านพญายมราชอย่างแน่นอนเพคะ" สิ้นคำพูดของนาง เสียงกรีดร้องโหยหวนจากด้านในก็ดังแหลมขึ้นอีกระลอก พร้อมกับเสียงฝีเท้าเร่งรีบของบ่าวรับสารภาพที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาคุกเข่าลงแทบเท้าของมู่หรงเฉิง "ท่านอ๋อง! ไม่ดีแล้วพ่ะย่ะค่ะ! องค์ชายรอง... องค์ชายรองเสด็จมาถึงหน้าจวนแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" บรรยากาศภายในห้องโถงพลันเยียบเย็นลงในฉับพลัน มู่หรงเฉิงมิได้ตกใจกับข่าวนี้แม้แต่น้อย ดวงเนตรคมกริบหันกลับมามองสตรีตรงหน้า ชายหนุ่มโน้มตัวลงกระซิบชิดริมฝีปากของนางด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเยียบเย็นและคาดเดาไม่ได้ "ดูท่าแขกไม่ได้รับเชิญจะมาเร็วกว่าที่คิด... เจ้าจะจัดการกับสุนัขที่กำลังร้อนรนตัวนี้อย่างไรดีเล่า ฮูหยินของเปิ่นหวาง?" ไป๋ลี่หลินแย้มรอยยิ้มหวานหยด ยื่นมือเรียวบางออกไปจัดคอเสื้อให้อดีตสามีในชาติก่อนอย่างใจเย็น ดวงตาคู่สวยประกายแวววาวดั่งปีศาจจำแลง "หม่อมฉันก็แค่อยากจะต้อนรับพระองค์... ด้วยน้ำชาผสมพิษสักถ้วย เหมือนที่พระองค์เคยประทานให้หม่อมฉันในชาติต่างหากล่ะเพคะ" ทว่า ในจังหวะที่นางกำลังจะดึงมือกลับ มู่หรงเฉิงกลับคว้าข้อมือเรียวของนางไว้แน่นด้วยพละกำลังอันมหาศาล พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นขององค์ชายรองมู่หรงจิ้นที่ดังทะลุประตูเข้ามาพร้อมกับองครักษ์นับสิบชีวิต "ไป๋ลี่หลิน! ส่งยาถอนพิษให้รั่วซือเดี๋ยวนี้!" เสียงตะคอกด้วยความโกรธเกรี้ยวขององค์ชายรองดังลั่นเรือน - มนตรากรรมสะท้อน - ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในความมืดมนและงดงามนี้ด้วยกันนะคะ