ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป

กลิ่นอายของกำยานจันทน์หอมที่ลอยวนอยู่ในห้องหนังสือหลวง ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบกายผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ความเงียบงันที่แผ่ปกคลุมราวกับผืนน้ำนิ่งสนิท ทว่าเบื้องล่างกลับมีกระแสน้ำวนเชี่ยวกรากซ่อนอยู่ คราบหมึกสีดำสนิทบนกระดาษซวนจื่อยังไม่แห้งสนิทดี พู่กันขนหมาป่าด้ามหยกขาวถูกวางลงบนแท่นหมึกอย่างแผ่วเบา ไร้ซึ่งเสียงกระทบให้ระคายหู ไป๋ลี่หลินชำเลืองมองรอยแผลเป็นจางๆ บนหลังมือของบุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็นสามี แผลนั้นเกิดจากคมกระบี่เมื่อครั้งคราวยกทัพไปปราบกบฏแดนประจิม แต่วันนี้... นิ้วเรียวยาวคู่เดิมกลับกำลังบรรจงประคองข้อมือของนางด้วยความระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าหากออกแรงหนักเกินไป ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบชิ้นงามในมือจะแตกสลายคามือ "แผลพุพองจากการหยิบถ้วยชาเมื่อครู่ เหตุใดจึงยังดื้อดึงไม่ยอมให้บ่าวไพร่ปรนนิิติ" น้ำเสียงทุ้มต่ำดั่งห้วงลึกของมหาสมุทรเอ่ยขึ้น ทว่าแฝงความดุดันที่ถูกกดไว้ภายใต้ความนุ่มนวลอย่างประหลาด มู่หรงเฉิงชำเลืองสายตาคมกริบดั่งพยัคฆ์ร้าย ก่อนจะจรดปลายยาทิพย์ลงบนฝ่ามือเรียวบางของนางอย่างเบามือที่สุด ความเย็นเฉียบของเนื้อยาตัดกับความอุ่นซ่านจากฝ่ามือหนาที่กุมรอบข้อมือนางไว้ สร้างความปั่นป่วนในอกของไป๋ลี่หลินอย่างหาสาเหตุไม่ได้ นางแค่นยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่เคลือบไว้ด้วยความเย่อหยิ่งและระแวดระวังดังเช่นเคย "หม่อมฉันหาใช่คุณหนูในห้องหอที่บอบบางจนทานทนความเจ็บปวดเพียงน้อยนิดไม่ได้เพคะ ท่านอ๋องทรงใส่พระทัยเกินไปแล้วกระมัง" "ข้าเป็นสามีเจ้า บาดแผลบนตัวชายาเอก ย่อมอยู่ในความรับผิดชอบของข้า" มู่หรงเฉิงตอบกลับทันควัน นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องใบหน้างามที่ประดับด้วยรอยยิ้มห่างเหินอย่างไม่ยอมแพ้ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ทั้งสองต่างใช้เล่ห์เหลี่ยมและคมดาบเข้าหักล้างกัน ทว่าในยามค่ำคืนที่วังอ๋องปิดเงียบสงบ ความใกล้ชิดอย่างไร้การป้องกันเช่นนี้ กลับทำให้กำแพงน้ำแข็งที่ทั้งคู่สร้างขึ้นเริ่มมีรอยร้าวทีละน้อย กลิ่นกายบุรุษเจือจางด้วยกลิ่นอายสนเขาและโลหิตจางๆ ลอยเข้ากระทบนาสิก ยิ่งทำให้หัวใจที่เคยด้านชาในอดีตชาติของไป๋ลี่หลินเต้นผิดจังหวะ นางพยายามเบือนหน้าหนี ทว่าปลายนิ้วแข็งแกร่งของเขากลับเกยขึ้นที่คางหมิ่นเหม่ บังคับให้นางต้องสบตาตรงๆ ดวงตาคู่นั้น... ไม่มีแววตาเจ้าเล่ห์เพทุบายขององค์ชายรอง หรือความเสแสร้งจอมปลอมของน้องสาวต่างมารดา มีเพียงความลุ่มลึก มั่นคง และบางสิ่งบางอย่างที่ร้อนรุ่มจนแทบจะเผาผลาญหัวใจของนางให้หลอมละลาย "ท่านมองอะไรเพคะ?" ไป๋ลี่หลินถามเสียงเรียบ พยายามรักษาอาการสง่านิ่ง ดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมาไว้ในกำมือ "มองดูว่า... สตรีที่ฉลาดเป็นกรดและเลือดเย็นอย่างเจ้า ยามหัวใจเต้นแรงขึ้นมา จะยังคงรักษาท่าทีเย่อหยิ่งเช่นนี้ได้อีกนานเพียงใด" มู่หรงเฉิงกระซิบชิดริมหีบปาก ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านพวงแก้มเนียนนุ่มจนนางรู้สึกวูบวาบไปทั้งร่าง ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตนี้ทำให้ไป๋ลี่หลินต้องรีบดึงมือกลับ ทว่ามู่หรงเฉิงกลับไม่ยอมปล่อย เขากลับรวบเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว ปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณของยอดแพทย์หญิงทำให้นางยกมือขึ้นยันแผงอกกว้างของเขาไว้ ทว่าสัมผัสได้ถึงมัดกล้ามเนื้อตึงแน่นและจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วไม่แพ้กัน บรรยากาศเงียบงันรอบตัวราวกับถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก ในห้วงเวลาที่ความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน ท่ามกลางสงครามการเมืองในราชสำนักที่กำลังไล่ล่าบีบรัดเข้ามาทุกขณะ ทันใดนั้น... เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือนพัก ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูกระชั้นชิดอย่างไม่สำรวมมารยาท "ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงขององครักษ์เอกดังลอดเข้ามา ขัดจังหวะบรรยากาศอันลึกซึ้งภายในห้องลงอย่างกะทันหัน มู่หรงเฉิงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง นัยน์ตาดุร้ายฉายแววสังหารขึ้นวูบหนึ่ง เขายังคงโอบเอวไป๋ลี่หลินไว้หลวมๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน "เข้ามาได้ หากไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย เจ้าเตรียมตัวไปรับโทษโบยสามสิบที!" ประตูกลอนไม้ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง องครักษ์เอกก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด คุกเข่าลงเบื้องหน้าพร้อมกับชูม้วนราชโองการลับที่ประทับตราด้วยครั่งสีชาดเด่นชัด "เรียนท่านอ๋อง... มีม้าเร็วส่งส่วนราชโองการลับจากท้องพระโรงด่วนที่สุดพ่ะย่ะค่ะ ฮ่องเต้ทรงพระประชวรหนักกะทันหัน และ... และทางด้านตำหนักองค์ชายรอง ได้ส่งคนแอบลอบเข้าจวนเราเพื่อหวังปลิดชีพ... พระชายาพ่ะย่ะค่ะ!" สิ้นคำรายงาน บรรยากาศภายในห้องหนังสือที่เพิ่งอบอวลด้วยความสั่นไหวทางอารมณ์ กลับพลิกผันกลับตาลปัตรกลายเป็นความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลกในชั่วพริบตา มู่หรงเฉิงตวัดสายตากลับมามองภรรยาในอ้อมแขน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างของแม่ทัพผู้เหี้ยมโหดจนอากาศรอบกายแทบแข็งตัว ขณะที่ไป๋ลี่หลินกลับแย้มยิ้มออกมาช้าๆ รอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้ม... ทว่าแฝงไว้ด้วยพิษร้ายแรงที่พร้อมจะคร่าชีวิตผู้ใดก็ตามที่กล้าแตะต้องนาง ขอบพระคุณท่านรี้ดผู้มีรสนิยมทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามาด้วยกัน ณ ที่นี้นะคะ