องค์ชายรองจนมุม

กลิ่นอายอับชื้นของห้องใต้ดินจวนองค์ชายรอง คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นสาบสางของความสิ้นหวังและหยาดเหงื่อแห่งความตื่นตระหนก บนโต๊ะไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรซึ่งบัดนี้กลับเต็มไปด้วยเศษกระดาษตราตั้งร้านค้าและโฉนดที่ดินที่ถูกขีดฆ่าจนยับยู่ยี่ องค์ชายรองมู่หรงจิ้นกำลังยืนกระ조กกระสนด้วยความหัวเสีย อาภัพนัก... ผ้าแพรปักดิ้นทองลายมังกรห้าเล็บที่เคยสวมใส่ยามออกงานสังคม บัดนี้กลับยับยู่ไม่ต่างจากผ้าขี้ริ้ว เส้นผมที่เคยรวบตึงมตรีด้วยกู่กวนหยกขาวกลับหลุดลุ่ยระต้นคอ ท่าทีสง่างามดั่งพยัคฆ์ในคราแรกอันตรธานหายไปจนสิ้น เหลือเพียงบุรุษผู้จนตรอกที่กำลังถูกบีบให้จนมุมด้วยตัวเลขในสมุดบัญชี "เงินสามแสนตำลึงทอง... หายไปไหนหมด!" เสียงทุ้มต่ำที่เคยเปล่งออกมาด้วยความเย่อหยิ่ง บัดนี้กลับแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อยยามตวาดใส่พ่อบ้านชราที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า "ท... ทูลองค์ชาย กิจการโรงเตี๊ยมสามสาขาใหญ่ถูกทางการสั่งปิดด้วยข้อหาสลักสินค้าหนีภาษี ส่วนโรงทอผ้าทางใต้ก็เพิ่งถูกเพลิงไหม้เสียหายทั้งหมดเมื่อคืนก่อน สินค้าในคลังมลายสิ้น... และ... และร้านแลกเงินตระกูลจ้าวก็เพิ่งประกาศระงับการปล่อยสินเชื่อแก่จวนเราพ่ะย่ะค่ะ..." พ่อบ้านชราก้มหน้าจนคางชิดอก ไม่กล้าสบเนตรคมกริบที่แดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวของเจ้านาย มู่หรงจิ้นรู้สึกคล้ายมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ หัวใจเต้นกระหน่ำดั่งกลองศึกที่ใกล้พ่ายแพ้ ทุกอย่างพังทลายลงในชั่วพริบตา ราวกับปราสาททรายที่ถูกคลื่นซัดสาดจนไม่เหลือเค้าเดิม นี่คือแผนการอันแยบยลของใครกัน? ไม่ต้องเดาก็รู้... ไป๋ลี่หลิน! สตรีสารเลวผู้นั้น นางใช้เล่ห์เหลี่ยมอันแพรพราวและรอยยิ้มเคลือบยาพิษ เข้าไปฮุบกิจการเบื้องหลังและตัดท่อน้ำเลี้ยงของเขาจนหมดสิ้น เพื่อสะสมกำลังพลและเตรียมการก่อการกบฏตามที่เสด็จพ่อและเสนาบดีเฒ่าคาดหวังไว้ บัดนี้เขากลับไม่มีแม้แต่เบี้ยหวัดจะจ่ายให้กองกำลังลับนับพันนายที่ซ่อนตัวอยู่แถบชานเมือง! "จะให้กองทัพของข้าอดอยากไม่ได้เด็ดขาด!" มู่หรงจิ้นกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อฝ่าฝืนความเจ็บปวด ดวงตาคมปลาทูเบิกกว้างด้วยความบ้าคลั่ง "ไปเชิญ 'เฒ่ากระดูกเหล็ก' มาพบข้า เดี๋ยวนี้!" 'เฒ่ากระดูกเหล็ก' หรือเจ้าพ่อเงินกู้นอกระบบผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในตลาดมืดเมืองหลวง บุรุษผู้รีดไถแม้กระทั่งกระดูกคนตาย หากก้าวเท้าเข้าไปพ้องพานด้วยแล้ว เท่ากับเอาคอไปพาดไว้บนคมดาบชัดๆ แต่มู่หรงจิ้นในยามนี้ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว ศักดิ์ศรีขององค์ชายรองอันสูงส่ง ถูกความโลภและความกลัวที่จะสูญเสียอำนาจเหยียดย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี ยามค่ำคืนคืบคลานเข้ามา ความเงียบสงบปกคลุมทั่วทั้งจวนอักษรวิจิตร ทว่าภายในเรือนรับรองชั้นในของจวนอ๋องอันโอ่อ่า กลับสว่างไสวด้วยแสงเทียนสีส้มอุ่น ไป๋ลี่หลินในชุดคลุมผ้าไหมเนื้อดีสีจันทร์ ปักลายดอกโบตั๋นสีเงินวิจิตรตระการตา นางกำลังนั่งจิบชาผู่อิดชั้นเลิศด้วยท่าทีผ่อนคลาย เรียวหน้านวลเนียนประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่งดงามหยาดเยิ้ม ทว่าแววตากลับเยียบเย็นดั่งน้ำค้างแข็งในเหมันตฤดู เบื้องหน้าของนางคือภาพวาดแผนผังการเงินของจวนองค์ชายรอง ที่สายข่าวของนางส่งตรงมาให้ทุกลมหายใจเข้าออก "เรียนฮูหยิน ทุกอย่างเป็นไปตามแผนพ่ะย่ะค่ะ องค์ชายรองส่งคนไปติดต่อกู้ยืมเงินนอกระบบจากกลุ่มเฒ่ากระดูกเหล็กในอัตราดอกเบี้ยมหาศาลแล้วเจ้าค่ะ โดยนำโฉนดที่ดินผืนสุดท้ายและเหมืองแร่ลับทางเหนือมาค้ำประกัน" เสียงรายงานจากสาวใช้คนสนิทดังขึ้นเบาๆ ไป๋ลี่หลินยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ รสชาติขมอมหวานของชาชั้นดีแล่นพล่านไปทั่วปลายลิ้น ราวกับรสชาติแห่งการแก้แค้นที่นางเฝ้ารอมานานนับชาติภพ "ดีมาก..." น้ำเสียงหวานใสเอื้อnเอ่ยแผ่วเบา ราwเสียงกระซิบของปีศาจสาวพรายน้ำ "คนโง่ย่อมต้องชดใช้ด้วยความโลภ ปล่อยให้มันกู้ยืมเงินก้อนนั้นไปเถอะ... แล้วจากนั้น เจ้าจงส่งข่าวนี้ไปให้ 'ท่านอ๋อง' ของเราทราบเสียทีว่า เหยื่อเดินเข้ากรงทองเรียบร้อยแล้ว" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูก่อนที่บานไม้สักจะถูกผลักออกอย่างแผ่วเบา ร่างสูงใหญ่สง่างามในชุดคลุมสีดำสนิทปักดิ้นลายพยัคฆ์ทมิฬก้าวเข้ามา มู่หรงเฉิง... ท่านอ๋องผู้เยือกเย็นและดุร้ายแห่งกองทัพพยัคฆ์ทมิฬปรากฏกายขึ้น พร้อมกับกลิ่นอายอำนาจอันน่าเกรงขามที่แผ่ซ่านกดทับบรรยากาศรอบกายให้ลดอุณหภูมิลงทันตาเห็น ดวงเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองสตรีผู้เป็นภรรยาด้วยความหลงใหลระคนเอ็นดู ก่อนจะยกมุมพระโอษฐ์ขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ทรงก้าวเข้ามาใกล้แล้วโน้มพระวรกายลงกระซิบข้างพระนงคราญด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพร่า "ชายาข้าช่างร้ายกาจยิ่งนัก... หมากตานี้ เจ้าคงไม่คิดจะเหลือทางรอดให้มันเลยสสินะ?" ไป๋ลี่หลินช้อนตาขึ้นสบกับดวงเนตรคมคลาคลุ้งความคลั่งรักของสามี นางแย้มยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ทว่าวาจากลับเฉียบคมบาดลึก "หม่อมฉันมิใช่สตรีใจบุญเพคะ ท่านอ๋อง... คนที่เคยเหยียบย่ำชีวิตผู้อื่นจนจมดิน สมควรได้รับบทเรียนที่สาสมมิใช่หรือ" มู่หรงเฉิงหัวพระโอษฐ์ในลำคอเบาๆ พระหัตถ์หนาเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ข้างแก้มของนางอย่างทะนุถนอม ทว่าทันใดนั้นเอง... ขันทีคนสนิทหน้าตาตื่นตระหนกก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาคุกเข่าลงที่หน้าประตูด้วยอาการตัวสั่นเทา ยื่นม้วนพระราชโองการลับสีเหลืองทองอร่ามด้วยสองมือ "ท... ทูลท่านอ๋อง! มีพระราชโองการด่วนจากฮ่องเต้... เกิดเรื่องใหญ่ที่ท้องพระโรงแล้วพ่ะย่ะค่ะ! องค์ชายรองถูกกล่าวหาว่าติดพันและสมรู้ร่วมคิดกับกลุ่มกบฏนอกกฎหมาย โดยมีหลักฐานเป็นลายมือชื่อกู้ยืมเงินและสัญญาลับที่ถูกค้นพบในสำนักของเฒ่ากระดูกเหล็ก... บัดนี้ ราชองครักษ์หลวงกำลังเคลื่อนกำลังพลเข้าปิดล้อมจวนองค์ชายรองแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ไป๋ลี่หลินชะงักมือที่กำลังจะหยิบถ้วยชาขึ้นจิบ รอยยิ้มหวานเคลือบยาพิษผุดขึ้นที่มุมปากอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่าก่อนที่นางจะได้เอ่ยคำใด... มู่หรงเฉิงกลับยื่นพระหัตถ์ไปคว้าถ้วยชาในมือของนางขึ้นมาจิบเสียเอง ดวงเนตรคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตานางราวกับจะอ่านทะลุถึงก้นบึ้งหัวใจ พร้อมกับรอยยิ้มอันตรายที่ระบายขึ้นบนพระพักตร์ "ดูเหมือนว่า... เกมนี้จะสนุกเร็วกว่าที่คิด" ท่านอ๋องตรัสเสียงพร่า ก่อนจะวางถ้วยชาลงเสียงดัง *กริ๊ก* พร้อมกับประกาศิตก้อง "ทหาร! เตรียมกำลังพล... คืนนี้ เราจะไป 'เยี่ยมเยียน' พระเชษฐาผู้ตกอับกัน!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้มีรสนิยมทุกท่าน ที่ร่วมเดินทางข้ามผ่านกาลเวลามาด้วยกัน ณ ที่นี้นะคะ!