ราชโองการลับยามวิกาล

กลิ่นอายของกำยานจันทน์หอมที่ลอยวนอยู่ในห้องหนังสือหลวง ยามรัตติกาลล่วงเข้าสู่ยามสาม กลับมิได้ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายลงแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ความเงียบงันอันเยียบ เฉียบราวน้ำค้างแข็งบนยอดหญ้า กลับทำให้เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ย่างกรายเข้ามาใกล้ฟังดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น ไป๋ลี่หลินปักปิ่นหยกขาวลงบนมวยผมอย่างเชื่องช้า นางสวมอาภรณ์ชุดคลุมผ้าไหมปักดิ้นเงินลายเมฆมงคล ทับด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีขาวบริสุทธิ์ขับให้ผิวพรรณผ่องพักตร์ดั่งหิมะแรกฤดู รอยยิ้มบางเบาประดับอยู่บนมุมปาก ทว่าดวงตากลับคมกริบดั่งใบมีดที่ซ่อนอยู่ภายใต้แพขนตางอนงาม "ข่าวลือเรื่องกองทัพพยัคฆ์ทมิฬเคลื่อนไหว... คงทำให้ฝั่งนั้นนั่งไม่ติดเก้าอี้แล้วสินะคะ" น้ำเสียงหวานใสดังก้องขึ้น ทำลายความเงียบของห้อง ทว่าผู้ที่นั่งอยู่เบื้องโต๊ะไม้สลักลายวิจิตรกลับมิได้ขยับกาย ท่านอ๋องมู่หรงเฉิงในชุดฉลองพระองค์สีดำสนิทปักลายพยัคฆ์ทองคำ เงยพระพักตร์ขึ้นช้าๆ แววเนตรคมปลาบดุจพญาอินทรีทอดมองสตรีผู้เป็นชายาเอกด้วยความลุ่มลึกระคนทึ่ง "เจ้าฉลาดเป็นกรดเช่นนี้ทุกครั้งที่ข้าเกือบจะลืมไปว่า เจ้าไม่ใช่เพียงสตรีในห้องหอธรรมดา" มู่หรงเฉิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ ทว่าแววตากลับทอประกายความอ่อนโยนขึ้นวูบหนึ่งยามเมื่อทอดมองนาง "หม่อมฉันเป็นฮูหยินของท่านอ๋องผู้บัญชาการกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ หากไร้ซึ่งสติปัญญาพอที่จะปกป้องตนเองจากเงื้อมมือของพวกงูพิษในราชสำนัก เกรงว่ากระดูกคงถูกฝังกลบไปตั้งแต่ฤดูหนาวปีที่แล้วแล้วเพคะ" ไป๋ลี่หลินหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ ท่วงท่าการเดินนวยนาดเข้าไปใกล้บุรุษร่างสูงใหญ่ นางเอื้อมมือเรียวระหงหยิบถ้วยชาขึ้นรินน้ำชาสมุนไพรสีอำพันส่งให้เขา "ดื่มเสียหน่อยนะเพคะ ชานี้ช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าจากการเดินหมากกระดานใหญ่ในท้องพระโรง" มู่หรงเฉิงรับถ้วยชามาจิบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ความไว้วางใจนี้มีเพียงไป๋ลี่หลินผู้เดียวในแผ่นดินที่ได้รับ "หมากกระดานนี้... องค์ชายรองคงคิดว่าเขาเป็นผู้กุมชัยชนะ แต่แท้จริงแล้ว เขากำลังเดินเข้าสู่หลุมพรางที่ขุดไว้ฝังตัวเองต่างหาก" ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยเสียงฝีเท้าเร่งร้อนขององครักษ์เงาผู้ติดตาม บรรยากาศภายในห้องพลันกลับมาตึงเครียดขึ้นอีกครา "ทูลท่านอ๋อง! มีม้าเร็วส่งข่าวลับจากชายแดนเหนือ... และ..." องครักษ์ผู้นั้นคุกเข่าลงด้วยท่าทีร้อนรน พร้อมกับชูหีบไม้ลงรักปิดผนึกด้วยตราประทับประจักษ์ชัดเจน "พระราชโองการลับด่วนที่สุดจากในวังหลวงพ่ะย่ะค่ะ!" มู่หรงเฉิงวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเสียงดังกระทบกันเบาๆ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย พระราชโองการยามวิกาลเช่นนี้ หาใช่เรื่องปกติไม่ มันคืออาวุธที่ใช้ฆ่าคนโดยไม่ต้องใช้ดาบ ไป๋ลี่หลินก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างสามี ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองหีบไม้ลงรักด้วยความรู้สึกประหนึ่งมีคลื่นลมพายุโหมกระหน่ำอยู่ในอก นางยื่นมือไปรับม้วนพระราชโองการที่ขันทีคนสนิทนำเข้ามาถวายต่อด้วยท่าทีสงบเยือกเย็น มือเรียวบางแกะผนึกครั่งสีชาดออกช้าๆ คลี่กระดาษแพรต่วนสีเหลืองทองอร่ามออกอ่าน ทันทีที่สายตาคู่สวยกวาดผ่านอักษรหมึกดำแต่ละตัว รอยยิ้มหวานเคลือบยาพิษก็ระบายขึ้นบนใบหน้าของนางทันที ทว่ามันเป็นรอยยิ้มที่หนתาวเหน็บจนน่ากลัว "ฮ่าๆๆ... ช่างบังเอิญเสียจริงเพคะ" ไป๋ลี่หลินหัวเราะเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของภูตพรายในความมืด นางส่งพระราชโองการให้มู่หรงเฉิงทอดพระเนตร "เสด็จพ่อทรงมีพระราชโองการลับ... สั่งให้ท่านอ๋องนำกำลังทหารสามหมื่นนายออกจากเมืองหลวงไปปราบกบฏทางใต้ภายในคืนนี้... โดยอ้างว่ากองทัพพยัคฆ์ทมิฬซ่องสุมกำลังเป็นภัยต่อความมั่นคง" มู่หรงเฉิงกวาดสายตาอ่านข้อความในราชโองการ รอยยิ้มเยียบเย็นดุจน้ำแข็งผุดขึ้นที่มุมพระพักตร์ แววตาดุร้ายวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่ง "หึ... พวกมันคงคิดว่าเมื่อข้าไม่อยู่ในเมืองหลวง ไป๋รั่วซือกับองค์ชายรองคงจะสามารถบีบบังคับเจ้าให้เซ็นใบหย่า หรือไม่ก็... กำจัดเจ้าให้พ้นทางได้อย่างสะดวกสินะ" "น่าเสียดาย..." ไป๋ลี่หลินเอ่ยเสียงหวาน หยิบกริชเล่มเล็กที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อขึ้นมาหมุนเล่นอย่างเชี่ยวชาญ แสงไฟจากตะเกียงสะท้อนคมมีดวาววับ "ที่พวกมันไม่รู้ว่า... พระราชโองการฉบับนี้ จะเป็นสิ่งเดียวกับที่ส่งพวกมันไปลงนรกก่อนที่ท่านจะทันได้ก้าวเท้าออกจากประตูเมืองเสียอีกเพคะ!" ขณะที่ทั้งสองกำลังประสานสายตากันด้วยความรู้ทันในเกมการเมืองอันเชือดเฉือน เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่ราวกับหلافฝูงสุนัขป่าก็บุกรุกเข้ามาล้อมรอบตำหนักอ๋องอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงตะโกนก้องของขันทีหน้าพระที่ประกาศกร้าวด้วยความฮึกเหิมว่า "ราชโองการด่วน! ฮูหยินเอกไป๋ลี่หลิน มีความผิดฐานสมคบคิดกับกบฏ นำตัวไปคุกใต้ดินทันที!" มนตรากรรมสะท้อนขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมติดตามการเดินทางอันเข้มข้นนี้เสมอนะคะ