พันธมิตรเงา

กลิ่นอายของกำยานจันทน์หอมที่ลอยอวลอยู่เบื้องหน้าไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องหนังสือลับของจวนอ๋องผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ความเงียบงันที่ปกคลุมอยู่กลับหนาหนักราวกับมีม่านหมอกแห่งความเป็นความตายทอดตัวขวางกั้นระหว่างคนทั้งสอง "ข้อเสนอของท่าน ช่างน่าสนใจเสียจนหม่อมฉันเกือบจะคิดว่านี่คือแผนลวงเพื่อตบตาให้ตายใจเสียอีกค่ะ... ท่านอ๋อง" ไป๋ลี่หลินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ น้ำเสียงของนางราบเรียบ เจือรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา วันนี้นางสวมอาภรณ์ชุดกระโปรงยาวผ้าไหมแพรต่วนปักลายหมู่บุปผาซ้อนชั้นสีม่วงเข้ม ขับเน้นให้ผิวพรรณผุดผ่องกระจ่างใสราวมุกราตรี เครื่องประดับบนเรือนผมสีดำสนิทเป็นปิ่นหยกขาวสลักลายหงส์กางปีก ท่วงท่าการนั่งจิบชาของนางสง่างามราวกับคุณหนูในห้องหอผู้สูงศักดิ์ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นต่อบุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็น 'เทพสงครามผู้โหดเหี้ยม' ที่กำลังนั่งประจันหน้าอยู่ มู่หรงเฉิงไม่ใส่ใจต่อถ้วยชาในมือของตน สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงและแววตาที่ฉายประกายเจ้าเล่ห์ของสตรีตรงหน้าอย่างพิจารณา บุรุษหนุ่มในชุดคลุมยาวสีดำปักดิ้นลายพยัคฆ์ทะยานเมฆา ร่างกายกำยำเต็มไปด้วยกลิ่นอายอันตรายและอำนาจดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความนิ่งงัน ทว่ายามนี้ มุมปากหยักลึกของเขากลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย... เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่พบเหยื่ออันน่าพึงพอใจ "แผนลวงหรือ?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ก้องกังวานอยู่ในโถงกว้าง "เจ้าคิดว่าตัวเจ้ามีค่าพอให้เปิ่นหวางต้องลงทุนสร้างภาพลวงตาเช่นนั้นเชียวหรือ, ฮูหยินน้อย" "หม่อมฉันอาจไม่มีค่าพอให้ท่านอ๋องต้องเสียเวลา... แต่ทว่า สินค้าสมุนไพรและเครือข่ายการค้าลับที่ตระกูลไป๋หลงเหลืออยู่ รวมถึงเบาะแสเกี่ยวกับกองกำลังทหารรับจ้างนอกด่านที่องค์ชายรองกำลังติดต่อ... สิ่งเหล่านี้ต่างหาก ที่ทำให้ท่านอ๋องต้องยอมยื่นข้อเสนอ 'คุ้มครองความปลอดภัย' ให้แก่หม่อมฉันและบ่าวรับใช้" นางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้จันทน์เสียงดังกระทบเบาๆ กิริยานั้นเปี่ยมด้วยความมั่นอกมั่นใจอย่างยิ่งยวด นางรู้ดีว่าตนเองกำลังถือไพ่เหนือกว่าในบางจุด แม้สถานะภายนอกนางจะเป็นเพียงสตรีที่ถูกสามีทอดทิ้งและตระกูลเดิมรังเกียจ แต่สำหรับบุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพพยัคฆ์ทมิฬผู้นี้ นางคือ 'หมากตัวสำคัญ' ที่จะช่วยเปิดประตูสู่การโค่นล้มอำนาจขององค์ชายรองได้อย่างแนบเนียนที่สุด มู่หรงเฉิงหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาวูบหนึ่งก่อนจะจางหายไป ความฉลาดเป็นกรดและวาจาเชือดเฉือนที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มหวานราวกับเคลือบยาพิษนี้ ช่างน่าหลงใหลและชวนให้คนอยากทำลายให้ย่อยยับไปพร้อมกันในคราเดียว ยิ่งนางต่อรองอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจของเขา เขายิ่งรู้สึกว่าสตรีผู้นี้ช่างแตกต่างจากบรรดาสตรีหน้าซื่อใจคดในเมืองหลวงลิบลับ "ตกลง" น้ำเสียงเด็ดขาดเอ่ยขึ้นอย่างไร้ความลังเล "เปิ่นหวางรับคำขอของเจ้า ทุกข้อเรียกร้อง... บ่าวคนสนิทของเจ้าอย่างเสี่ยวชุน จะได้รับการคุ้มครองอย่างดีที่สุดในเขตจวนอ๋อง และอุปสรรคทางการค้าของร้านขายยา 'อี้ว์หยวน' ที่พวกสุนัขรับใช้ของตระกูลไป๋คอยกลั่นแกล้ง... พรุ่งนี้เช้า กองกำลังพยัคฆ์ทมิฬจะเข้าไปจัดการให้ราบคาบ จนไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเฉียดเข้าใกล้ร้านของเจ้าอีก" ไป๋ลี่หลินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง นางไม่คิดว่าเขาจะตอบรับง่ายดายและรวดเร็วถึงเพียงนี้ โดยเฉพาะการส่งคนไปจัดการร้านค้าให้เสร็จสรรพภายในชั่วข้ามคืน นั่นหมายความว่าเขาพร้อมจะประกาศตัวเป็นพันธมิตรกับนางอย่างเปิดเผยต่อหน้าธารกำนัลแล้ว "ท่านอ๋องทรงใจกว้างยิ่งนัก... เช่นนั้น เพื่อแสดงความจริงใจของหม่อมฉัน" นางแย้มยิ้มหวานหยาดเยิ้ม หยิบขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวลายครามชิ้นเล็กออกจากแขนเสื้อ เลื่อนไปตรงหน้าเขา "นี่คือยา 'หยกโลหิต' ยาเม็ดบำรุงกำลังที่ผสมสมุนไพรหายากสวรรค์เก้าชั้น ช่วยขับพิษและเสริมสร้างลมปราณให้มั่นคง เหมาะสำหรับผู้ที่ต้องออกศึกและบาดเจ็บภายในจากการใช้พลังยุทธ์อย่างหนักหน่วง หม่อมฉันมอบให้ท่าน เพื่อเป็น 'ตราประทับ' สัญญาพันธมิตรของเราในครานี้ค่ะ" มู่หรงเฉิงก้มมองขวดกระเบื้องตรงหน้า ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับนาง ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะคาดเดา เขายื่นมือหนาออกไปหยิบขวดนานั้นขึ้นมา ชายเสื้อคลุมสีดำสะบัดตามการเคลื่อนไหว กลิ่นอายบุรุษเพศแผ่ซ่านเข้าใกล้จนไป๋ลี่หลินต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ยาของเจ้า... ข้าจะรับไว้" มู่หรงเฉิงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านพวงแก้มเนียนนุ่มของนาง น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหูด้วยถ้อยคำที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ "แต่จำไว้... ไป๋ลี่หลิน พันธมิตรที่เจ้าเลือกในวันนี้ หาใช่แค่พันธมิตรทางธุรกิจธรรมดาไม่... เมื่อก้าวเข้ามาในเกมของข้าแล้ว อย่าหวังว่าจะได้เดินออกไปง่ายๆ อีก" คำพูดนั้นทิ้งน้ำหนักลงบนความรู้สึกของนางอย่างแม่นยำ ไป๋ลี่หลินยังไม่ทันได้เอื้อnคำใดโต้แย้ง ประตูห้องหนังสือลับก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือขององครักษ์เงาผู้หนึ่ง ใบหน้าของอีกฝ่ายซีดเผือดจนเห็นได้ชัด "ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" องครักษ์คุกเข่าลงด้วยความร้อนรน "ราชשงการด่วนจากในวังหลวง... ฮ่องเต้ทรงมีพระราชประสงค์ให้ท่านอ๋อง และ... และฮูหยินเอกไป๋ลี่หลิน เข้าเฝ้าเป็นการด่วนในยามวิกาลนี้พ่ะย่ะค่ะ!" บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยน180องศาในพริบตา รอยยิ้มของมู่หรงเฉิงเลือนหายไป กลายเป็นความเยือกเย็นดุร้ายที่แผ่พุ่งออกมาจนน่ากลัว ในขณะที่ไป๋ลี่หลินหรี่ตาลงมองออกไปนอกหน้าต่างยามราตรี ท้องฟ้ายามนี้มืดสนิทไร้แสงดาว ราวกับความมืดมิดกำลังกลืนกินทุกสิ่ง... และหมากกระดานนี้ ได้ถูกบังคับให้เดินตาต่อไปเร็วกว่าที่นางคาดคิดเสียแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ