การพบกันที่หอสุรา

กลิ่นอายจางๆ ของสุราชั้นเลิศประเภท ‘อวี้เยွี่ย’ หรือน้ำค้างหยก ผสมผสานกับกลิ่นกฤษณาเผาไหม้ในกระถางทองเหลืองลวดลายหงส์ร่อน มอบบรรยากาศอันลึกลับและเย้ายวนภายในห้องส่วนตัวชั้นบนสุดของหอสุรา ‘เมฆาคล้อย’ หอคอยไม้สักทองเจ็ดชั้นที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมทะเลสาบซีหู ยามนี้ราตรีค่ำคืนโรยตัวลงมาปกคลุม ทว่าแสงไฟจากโคมกระดาษทาน้ำมันตงอิงสีแดงชาดที่แขวนเรียงรายตามระเบียง กลับทอประกายระยิบระยับสะท้อนผืนน้ำดั่งเกล็ดมังกร ไป๋ลี่หลินนั่งอยู่หลังฉากกั้นผ้าโปร่งปักลายหมู่ปักษาเล่นลม ร่างระหงในอาภรณ์ไหมตี่จิ้นสีม่วงเข้มปักดิ้นทองลายดอกโบตั๋นซ้อนกลีบ ขับเน้นผิวพรรณผุดผ่องดั่งไข่มุกราตรี บนศีรษะประดับด้วยปิ่นหยกขาวสลักรูปผีเสื้อเกาะบุปผา ขยับไหวตามจังหวะการหายใจเบาๆ นางรินชาสมุนไพรฤทธิ์อุ่นลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่ด้วยกิริยาเชื่องช้า สง่างาม และไร้ที่ติ ดั่งเช่นคุณหนูใหญ่ผู้สูงศักดิ์ในราชสำนัก มิใช่สตรีที่เพิ่งสร้างความปั่นป่วนจนทำให้สกุลไป๋และจวนองค์ชายรองต้องปั่นป่วนจนแทบพลิกแผ่นดินในยามนี้ “แผนขั้นแรกของท่านแม่ทัพ บรรลุผลเกินกว่าที่ข้าคาดไว้เสียอีกนะคะ…” เสียงหวานใสราวกับไข่มุกกระทบถาดหยกดังขึ้นทำลายความเงียบ รอยยิ้มที่แต่งแต้มริมฝีปากของนางงดงามดั่งดอกไม้พิษที่ผลิบานในยามวิกาล เป็นรอยยิ้มที่หวานหยดจนน่ากลัว ดวงตาคู่คมกริบดั่งหางหงส์มองลอดผ่านฉากกั้นไปยังบุรุษผู้ทรงอำนาจที่นั่งอยู่อีกด้าน มู่หรงเฉิง ท่านอ๋องผู้บัญชาการกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ ประทับนั่งนิ่งสนิทดั่งรูปสลักหินหยกดำ อาภรณ์สีดำสนิทสนมปักลายเมฆาด้วยดิ้นเงินขับเน้นรัศมีน่าเกรงขามและดุร้าย ใบหน้าหล่อเหลาดั่งฟ้าประทานคมคายราวกับสลักจากหินผา ทว่าแววตาที่ทอดมองสตรีหลังฉากกั้นกลับมิได้มีความเยือกเย็นดั่งเช่นยามออกศึก ในทางตรงกันข้าม มันกลับลึกล้ำ อ่อนโยน และเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งขรึม เขายกจอกสุราขึ้นจิบช้าๆ สายตาไม่เคยละไปจากเงาร่างอรชรนั้นเลยแม้แต่น้อย “หากไม่ใช่เพราะฮูหยินวางหมากไว้อย่างแยบยล ล่อให้ไป๋รั่วซือตกลงไปในหลุมพรางที่นางขุดขึ้นมาเอง ข้าไหนเลยจะมีโอกาสได้เห็นสุนัขรับใช้ขององค์ชายรองกัดกันเองจนตายตกไปตามกันเล่า” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเรื่อย ทว่าแฝงความพึงพอใจเอาไว้ Pความดุร้ายในดวงตาคู่คมยามนี้จางหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความลุ่มหลงในสติปัญญาอันเป็นเลิศของสตรีตรงหน้า “ข้าเพียงแต่… เอาคืนในสิ่งที่พวกมันสมควรได้รับก็เท่านั้นเองค่ะ” ไป๋ลี่หลินหัวسเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงราบเรียบแต่น่าฟัง “ความโลภและความริษยา เป็นยาพิษชั้นดีที่ออกฤทธิ์ช้า ข้าเพียงแค่หยิบยื่นโอกาสให้ไป๋รั่วซือได้แสดงฝีมืออย่างเต็มที่ นางอยากได้ตำแหน่งฮูหยินรองขององค์ชายรองนักไม่ใช่หรือ? ข้าก็แค่จัดพิธีแต่งตั้งอันยิ่งใหญ่ให้, ส่งนางเดินเข้าสู่กรงทองที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคมด้วยความเต็มใจของนางเอง” ภาพเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายยังคงติดตรึงในความทรงจำ ไป๋รั่วซือผู้ตบตาผู้คนด้วยคราบน้ำตาและท่าทีน่าสงสาร ถูกบังคับให้ต้องกราบไหว้ฟ้าดินกับองค์ชายรองท่ามกลางสายตาดูแคลนของเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ เนื่องจากหลักฐานการสมคบคิดกันวางยาพิษมารดาเลี้ยงและหลักฐานการยักยอกทรัพย์สินในเรือนถูกเปิดโปงอย่างไม่ทันตั้งตัว องค์ชายรองจำต้องรับนางเข้าจวนเพื่อรักษาหน้าตาและอำนาจทางการเมือง แต่ทว่า… การแต่งเข้าจวนที่ปราศจากเกียรติและเต็มไปด้วยความหวาดระแวงนั้น ย่อมโหดร้ายยิ่งกว่าตกนรกทั้งเป็น “เจ้าช่างใจคอโหดเหี้ยมยิ่งนัก… แต่ข้าชอบ” มู่หรงเฉิงมุมปากกระตุกยิ้มเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มหายากที่หากผู้ใต้บังคับบัญชาของเขามาเห็นเข้าคงต้องตกใจจนแทบสิ้นสติ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าผ่านฉากกั้นเข้ามาอย่างเงียบเชียบราวกับพยัคฆ์ย่างก้าวเข้าหาเหยื่อ ทว่าดวงตากลับสะท้อนภาพของนางเพียงผู้เดียว ไป๋ลี่หลินชะงักมือเล็กน้อยยามที่เงาร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมา กลิ่นอายบุรุษเฉพาะตัวปะปนกับกลิ่นจางๆ ของสนิมเหล็กและกลิ่นอายสนามรบพัดปะทะนาสิก ทำให้หัวใจที่เคยสงบเยือกเย็นของนางเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวังตามสัญชาตญาณ “ท่านอ๋อง… ระยะห่างระหว่างเรา ดูเหมือนจะใกล้เกินไปแล้วกระมังคะ?” นางเอ่ยเตือนเสียงแผ่ว พยายามรักษาท่าทีเย่อหยิ่งและถือตัวเอาไว้ ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยอมถอยหลังแม้แต่น้อย เขากลับโน้มตัวลงมาจนใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากนางเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านพวงแก้มเนียนใส “ห่างอันใดกัน? ในเมื่อแผนขั้นแรกสำเร็จแล้ว ข้าคิดว่าเราควรปรึกษา ‘แผนขั้นที่สอง’ ให้ลึกซึ้งกว่านี้เสียหน่อย” มู่หรงเฉิงกระซิบเสียงพร่า แววตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มสีชาดที่เผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ “อีกอย่าง… การพบกันในที่ลับตาเช่นนี้ หากมิได้แสดงความจริงใจให้มากกว่าการจิบชา คงเป็นการเสียมารยาทต่อฮูหยินผู้ปรีชาญาณอย่างยิ่ง” ก่อนที่ไป๋ลี่หลินจะทันได้เอ่ยคำใดโต้แย้ง นิ้วมือเรียวยาวแข็งแรงดั่งคีมเหล็กของแม่ทัพหนุ่มก็เอื้อมมาเชยคางนتقของนางขึ้นแผ่วเบา บังคับให้นางต้องเงยหน้ารับจุมพิตอันอุกอาจและลึกล้ำที่ทาบทับลงมาอย่างไม่มีี่เตือนล่วงหน้า! สัมผัสอุ่นร้อนที่แนบชิดลงมาทำให้สมองของแพทย์หญิงผู้ผ่านโลกมาสองภพชาติขาวโพลนไปชั่วขณะ นางเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง พยายามจะขัดขืนและผลักไส แต่มู่หรงเฉิงกลับรวบเอวคอดกิ่วของนางเข้าหาตัวแน่นราวกับคีมเหล็ก ร่างกายของทั้งสองแนบชิดกันจนแทบหลอมรวมเป็นหนึ่ง กลิ่นอายความดุร้ายและเยตรอนเร้นของบุรุษผู้กุมอำนาจสูงสุดในกองทัพโอบล้อมนางไว้ทุกทิศทาง รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความเอาแต่ใจค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลงและอ่อนหวานราวกับจะกลืนกินวิญญาณ เนิ่นนานเท่าใดไม่ทราบได้ ที่อากัปกิริยาอันอาจหาญนี้ดำเนินไป ท่ามกลางเสียงหัวใจที่เต้นรัวรากับกลองศึกในอกของสตรีผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ให้แก่ผู้ใด กระทั่งมู่หรงเฉิงยอมผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้นางได้สูดอากาศหายใจเข้าปอด ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายความสุขใจอย่างยิ่งยวด นิ้วโป้งเกลี่ยไล้ริมฝีปากบวมเจ่อของนางอย่างเบามือ ทว่าในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและเคลิบเคลิ้มอยู่นั้นเอง… *ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก…* เสียงเคาะประตูด้านนอกห้องส่วนตัวดังขึ้นสามครั้งตามด้วยสัญญาณลับเฉพาะของหน่วยพยัคฆ์ทมิฬ บรรยากาศภายในห้องที่เคยอบอุ่นและลึกล้ำเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบลงในพริบตา มู่หรงเฉิงขมวดคิ้วมุ่น แววตาดุร้ายฉายประกายสังหารขึ้นวابหนึ่งอย่างขัดใจ “เข้ามา!” เขาเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน เงาร่างขององครักษ์เงาคนสนิทพุ่งทะยานเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าด้วยความเร่งรีบ สีหน้าเคร่งเครียดจนซีดเผือด “เรียนท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!” องครักษ์เงารายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเทา “สายข่าวในวังหลวงส่งม้าเร็วนำข่าวมาแจ้งว่า… ฮ่องเต้ทรงมีพระราชโองการลับฉบับด่วน สั่งปลดองค์ชายรองออกจากตำแหน่ง และมีรับสั่งให้… ให้จับกุมตัว ‘ไป๋ลี่หลิน’ ในข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับกบฏต่างแคว้น พร้อมทั้งส่งกองกำลังราชองครักษ์หลวงปิดล้อมหอสุรามรกตแห่งนี้ไว้หมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” ถ้วยชาเคลือบสีไข่ไก่ในมือของไป๋ลี่หลินร่วงหล่นลงกระทบพื้นแตกกระจาย น้ำชาอุ่นร้อนสาดกระเซ็นเปื้อนชายอาภรณ์… ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้มีรสนิยมทุกท่าน ที่ร่วมเดินทางข้ามผ่านกาลเวลามาด้วยกัน ณ ที่นี้นะคะ!