แผนชั่วกลางงานเลี้ยงอุทยาน

“ดูท่าฝีมือการปักผ้าของพี่หญิงใหญ่… จะยังคง ‘เรียบง่าย’ สมถะเช่นเคยกระมั้นเพคะ ถึงได้ไม่กล้าแม้แต่จะเปิดผ้าแพรต่วนออกอวดสายตาเหล่าพระชายาและคุณหญิงทั้งหลาย” สุ้มเสียงหวานหยาดเยิ้มปานน้ำผึ้งอาบยาพิษของไป๋รั่วซือดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่โรยตัวลงปกคลุมศาลาแปดเหลี่ยมกลางอุทยานหลวง กลีบดอกเหมยฮวาโปรยปรายลงมาเคลียคลออาภรณ์ปักดิ้นทองลายหงส์เหินของนาง นาคราชแห่งเรือนหลังนี้กำลังทอดมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเยาะที่ซ่อนไว้ภายใต้ความเรียบร้อย ไป๋ลี่หลินแย้มยิ้ม นางไม่ได้สะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย ภายใต้ชุดกระโปรงยาวสีม่วงเปลือกมังคุดปักลวดลายเมฆาอันประณีตวิจิตรตามธรรมเนียมราชสำนักชั้นสูง นางช้อนสายตาขึ้นสบกับดวงตาพยัคฆ์ทมิฬที่นั่งประทับอยู่ ณ เบื้องสูง—ท่านอ๋องมู่หรงเฉิงผู้เยือกเย็นดุร้าย ดวงเนตรคมกริบของเขากำลังจับจ้องมาที่นาง ราวกับพญาอินทรีที่พร้อมจะขยี้ทุกคนที่กล้าบังอาจทำให้ชายาของตนต้องแปดเปื้อน “น้องรองกล่าวเกินไปแล้ว” ลี่หลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล กิริยามารยาทงดงามราวนางพญาหงส์ “ฝีมือการเย็บปักถักร้อยของข้า หาใช่สิ่งที่ควรนำมาประชันขันแข่งเพื่อความบันเทิงในงานเลี้ยงอันเป็นมงคลนี้ไม่” “อุ๊ย! หรือว่าพี่หญิงใหญ่… จะปักออกมาไม่เป็นรูปเป็นร่างกันแน่เพคะ ถึงได้กล่าวแก้ตัวเช่นนี้?” ไป๋รั่วซือหัวเราะคิกคัก พลางผายมือไปยังหีบไม้จันทน์หอมที่เปิดอวดผลงานการปักลายร้อยบุปผาอันงดงามราวกับมีชีวิตของตนเอง ซึ่งเรียกเสียงชื่นชมจากเหล่าคุณหญิงและพระชายารองรอบกายได้เป็นอย่างดี “หากพี่หญิงยอมรับแต่โดยดีว่าไร้ความสามารถ น้องรองก็พร้อมจะทูลขอความเมตตาจากองค์ชายรองให้ละเว้นความอับอายนี้แก่ท่านนะเพคะ” เป้าหมายของพวกมันชัดเจน… ต้องการให้นางเสียหน้ากลางงานเลี้ยง เพื่อเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฮูหยินเอกแห่งจวนอ๋องให้จมดิน และเปิดทางให้ไป๋รั่วซือขึ้นมาเทียบเคียง ทว่า ไป๋ลี่หลินกลับมิได้แสดงอาการหวาดกลัว นางเพียงยกถ้วยชาหอมกรุ่นขึ้นจิบเบาๆ ปลายเรียวนิ้วสวมปลอกเล็บทองคำสลักลายวิจิตรบรรจงเคาะลงบนขอบถ้วยกระเบื้องเคลือบอย่างใจเย็น ก่อนจะวางลงช้าๆ “ความจริงแล้ว… ข้ามิได้เตรียมผ้าเช็ดหน้าหรือถุงหอมเย็บลายสามัญเช่นที่สตรีทั่วไปทำหรอฃนะเพคะ” ลี่หลินเอ่ยขึ้น รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มผุดขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้มู่หรงเฉิงที่นั่งมองอยู่ถึงกับนัยน์ตาดาร์กวูบลงด้วยความหลงใหลระคนเอ็นดู “แต่ในเมื่อน้องรองปรารถนาจะชมผลงานของข้านัก ข้าก็มิกล้าขัดศรัทธา” นางหันไปพยักเพยิดให้สาวใช้ส่วนตัวหยิบม้วนกระดาษสาเนื้อดีที่ลงอักษรจีนด้วยหมึกดำสนิทขึ้นมาคลี่ออกท่ามกลางสายตาทุกคู่ในศาลา ไม่ใช่ภาพวาด… และไม่ใช่ลายปัก! แต่มันคือบทกลอนเจ็ดคำสี่วรรคที่เขียนขึ้นด้วยลายมืออันทรงพลัง สง่างามราวกับมังกรทะยานและหงส์รำพัน ทว่าเมื่อทุกคนกวาดสายตาอ่านเนื้อหาความหมาย ทุกอณูบรรยากาศในอุทยานหลวงก็พลันเย็นเยียบลงทันที *‘บุปผางามผลิบานแข่งยลโฉม* *กลีบเคลือบยาซ่อนคมพะวงหา* *มารยาหญิงร้อยเล่ห์สิเสน่หา* *รอวันกรรมสนองตาน้ำตา… นองแผ่นดิน’* สิ้นเสียงอ่านในใจของเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ที่แอบลอบมอง สีหน้าของไป๋รั่วซือก็ซีดเผือดลงทันทีราวกับคนใกล้ตาย ริมฝีปากที่แย้มยิ้มเมื่อครู่สั่นระริก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก บทกลอนนี้มิใช่แค่การตำหนิเรื่องมารยา แต่เป็นการประณามจิตใจอันดำมืดและเตือนถึง “ผลกรรม” ที่กำลังจะตามสนองอย่างสาสม! “บังجาญ!” เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องจากองค์ชายรองมู่หรงจิ้นที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เขาตบโต๊ะฉาดใหญ่ด้วยความโกรธเกรี้ยว “ฮูหยินอ๋อง! เจ้ากล้าดียังไงถึงแต่งกลอนเหน็บแนมเสียดสีพระชายารองในงานพระราชพิธีเช่นนี้!” บรรยากาศในศาลาพลันตึงเครียดขึ้นถึงขีดสุด ทหารองครักษ์ขยับมือเข้าหาด้ามกระบี่ทันที แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างของท่านอ๋องมู่หรงเฉิงที่ค่อยๆ วางถ้วยชาลงอย่างเชื่องช้า เขายังคงไม่เอวาจาใดๆ แต่สายตาดุร้ายคู่นั้นกวาดมองมู่หรงจิ้นราวกับจะเฉือนเนื้ออีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ ไป๋ลี่หลินหาได้สะดุ้งสะเทือน นางลุกขึ้นยืนช้าๆ อาภรณ์สีม่วงสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ นางแย้มรอยยิ้มหวานหยดที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นสะท้านขวัญ เอמהเสียงใสราวน้ำค้างแข็งเอ่ยขึ้นว่า “องค์ชายรองทรงกริ้วเกินไปแล้วเพคะ… ข้าเพียงแค่แต่งกลอนบรรยายถึงสัจธรรมของโลกหล้า เหตุใดพระองค์จึงต้องร้อนรนราวกับร้อนตัวเช่นนั้นเล่าเพคะ?” คำพูดเพียงประโยคเดียวกลับกระแทกหน้ามู่หรงจิ้นและไป๋รั่วซือจนชาหนึบไปหมด ในจังหวะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงกับคารมอันคมกริบดั่งใบมีดของนาง ขันทีเฒ่าคนสนิทของฮ่องเต้ก็ซอยเท้าวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผียว มือถือราชโองการสีเหลืองทองสั่นระริก พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่สั่นเครือว่า “ราชโองการด่วนจากท้องพระโรง!… มีรับสั่งให้ปลดและกักบริเวณผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการทุจริตคอรัปชันและการลอบวางยา…!” ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ร่วมเดินทางข้ามกาลเวลามาเผชิญหน้ากับเปลวเพลิงแห่งการแก้แค้นในค่ำคืนนี้ค่ะ มนตรากรรมสะท้อน