คำลาที่งดงามที่สุด

"จงอ่านมันเสีย มัทนา... ในเมื่อเธอคือคนขีดเขียนชะตากรรมของฉันมาตลอดสามปีนี้" คณินวางกระดาษแผ่นสุดท้ายลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าแก่ เสียงกระดาษที่เสียดสีกับพื้นผิวไม้ฟังดูแห้งแล้งและหนักอึ้งราวกับเสียงตัดขั้วหัวใจ เขาไม่ได้มองหน้าหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า แต่ทอดสายตามองผ่านหน้าต่างที่ปิดตายออกไปสู่ความมืดมิดภายนอก มัทนาไม่ขยับกาย เธอเพียงแต่จ้องมองแผ่นกระดาษนั้นด้วยดวงตาที่ไหวระริก ราวกับว่าตัวอักษรทุกตัวที่คณินบรรจงร้อยเรียงขึ้นมา คืออาวุธที่กำลังกรีดลึกลงไปในเนื้อหนังของเธอเอง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสมุดส่วนตัว จนเราทั้งคู่ได้ยินเสียงลมหายใจที่หนักหน่วงของกันและกัน "คุณรู้แล้วสินะ..." เสียงของมัทนาแผ่วเบา ทว่าสั่นสะท้านอย่างปิดไม่มิด คณินแค่นยิ้ม เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันคือยิ้มของผู้ที่หลุดพ้นจากพันธนาการแห่งความเขลา "บทกวีบทนี้ไม่ใช่บทอวยพรวันเกิด แต่มันคือนิยามของการจากลาที่งดงามที่สุด... ใช่ไหม? มัทนา เธอไม่ได้ปรากฏตัวมาเพื่อชี้นำทางกวีให้ฉัน แต่เธอมาเพื่อตอกย้ำว่าฉันไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง ในโลกที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อขังฉันไว้" เขาสั่งให้ตัวเองหันไปเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาของเขาแดงก่ำแต่แน่วแน่ ในมือของเขายังคงถือปากกาหมึกซึมเล่มเดิมที่เธอเคยมอบให้ "ฉันไม่ได้ขังคุณไว้ คณิน..." เธอขยับเข้าใกล้หนึ่งก้าว แววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความรวดร้าวที่ประเมินค่าไม่ได้ "ฉันแค่พยายามรักษาเสี้ยววิญญาณของคุณไว้ในถ้อยคำ เพื่อไม่ให้โลกที่ไร้ความหมายนี้กลืนกินคุณจนหมดสิ้น การจากลาที่งดงามที่สุด ไม่ใช่การที่เราลืมกัน แต่คือการที่บทกวีนี้ถูกอ่านจนจบ... เมื่อนั้น คุณก็จะได้รับอิสระ" คณินหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่เปี่ยมด้วยความขมขื่น "อิสระงั้นหรือ? หรือนั่นเป็นเพียงข้ออ้างให้เธอก้าวเดินจากไปโดยไม่ต้องรู้สึกผิดที่ทิ้งฉันไว้กับความทรงจำที่เธอปั้นแต่งขึ้นมา ความรักที่เราเคยมี มันเป็นเพียงวรรคตอนที่เธอเขียนขึ้นมาเพื่อเติมเต็มช่องว่างในนิยายของเธอใช่หรือไม่!" มัทนาเงียบไปครู่ใหญ่ เธอหลับตาลงปล่อยให้น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นบนพื้นไม้ ก่อนจะลืมตาขึ้นมองเขาด้วยความรักที่ปนเปไปกับความเด็ดเดี่ยว เธอหยิบกวีแผ่นนั้นขึ้นมาแล้วเริ่มอ่านออกเสียงเบาๆ น้ำเสียงของเธอกังวานก้องราวกับมนตราที่สะกดทุกสรรพสิ่งให้หยุดหมุน *“รอยจารึกบนกาลเวลาที่พร่าเลือน* *มิใช่เพื่อเตือนถึงความหลังที่แปรเปลี่ยน* *แต่เพื่อส่งมอบความรักที่วนเวียน* *ให้กลายเป็นจุดเปลี่ยน... ณ ปลายทาง”* เมื่อสิ้นเสียงอ่าน แสงเทียนในห้องก็วูบไหวราวกับจะดับลง ความจริงที่คณินพยายามไขว่คว้าตลอดมาเริ่มปรากฏชัดผ่านบทกวีที่เขาสลักขึ้นมาเอง มันไม่ใช่แค่เรื่องของความสูญเสีย แต่มันคือการยอมรับว่าเขาเองก็เป็นเพียงตัวละครที่ถูกขีดเขียนขึ้นมาในหน้ากระดาษของมัทนา และเธอกำลังจะปิดเล่มนิยายเล่มนี้ลงตลอดกาล "เธอจะทำอะไร มัทนา?" คณินถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มร้าวราน มัทนาไม่ได้ตอบ เธอเพียงแต่เดินเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ เธอวางมือลงบนแผ่นอกของเขา ตรงตำแหน่งหัวใจที่เต้นรัวด้วยความกลัว "ถึงเวลาที่หน้ากระดาษนี้ต้องพลิกไปสู่หน้าสุดท้ายแล้วคณิน..." เธอกระซิบชิดริมฝีปาก "อย่าโกรธเคืองผู้สร้างเลย เพราะต่อให้บทกวีจะสั้นเพียงใด แต่มันก็งดงามพอที่จะทำให้โลกทั้งใบยอมจำนนต่อความรักของเราสองคน" ในเสี้ยววินาทีนั้น มือของคณินเอื้อมไปคว้าข้อมือเธอไว้ ทว่าสัมผัสนั้นกลับว่างเปล่าราวกับจับหมอกควัน มือของเธอเริ่มเลือนหายกลายเป็นละอองสีขาวที่โปรยปรายไปในอากาศ ราวกับบทกลอนที่กำลังถูกลบเลือนด้วยยางลบแห่งกาลเวลา เขารีบก้มลงมองกระดาษในมือ ตัวอักษรสีดำที่เขาเพิ่งเขียนเสร็จเริ่มละลายกลายเป็นหยดหมึกสีเลือดที่ไหลอาบหน้ากระดาษ และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง มัทนาก็ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว เหลือเพียงประตูไม้บานใหญ่ที่ค่อยๆ แง้มเปิดออก เผยให้เห็นแสงสว่างจ้าจนแสบตาที่รอคอยอยู่เบื้องหลัง ทว่า สิ่งที่ทำให้หัวใจของคณินแทบหยุดเต้นไม่ใช่การจากไปของเธอ แต่มันคือเสียงสะท้อนจากความว่างเปล่าที่ดังขึ้นเบื้องหลัง "ขอบคุณที่เล่นบทบาทนี้ได้สมบูรณ์แบบจนถึงหน้าสุดท้าย... คณิน... หรือว่าฉันควรเรียกว่า 'ตัวเอง' ดี?" คณินหันขวับกลับไปมองเงาร่างที่ยืนอยู่ตรงมุมมืดของห้อง ร่างนั้น... ร่างที่เหมือนกับเขาในกระจกเงาทุกประการ กำลังถือปากกาหมึกซึมเล่มเดิมของเขาไว้ในมือพร้อมรอยยิ้มที่เย็นเยือกที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านบรรทัดแห่งชีวิตของคณินและมัทนามาจนถึงวินาทีก่อนจะถึงจุดสิ้นสุดนี้นะครับ บทกวีใต้ร่มเงา