การกลับมาของเงาปริศนา

“คณิน... การตามหาความจริงที่สาบสูญ ไม่ใช่การขุดคุ้ยสุสาน แต่คือการยอมรับว่าตัวคุณเองนั่นแหละที่เป็นผู้ฝังมันลงไปกับมือ” เสียงของมัทนาดังแว่วมาในความมืดสลัวของหอสมุดเก่าแก่ กลิ่นอายของกระดาษโบราณและกลิ่นกำยานจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศ คณินชะงักมือที่กำลังสั่นเทาขณะจรดปากกาลงบนกระดาษสา เขายังไม่ทันหันไปมองเจ้าของเสียง แต่เพียงแค่เงาสะท้อนในกระจกเงาตรงหน้า เขาก็รู้ดีว่าหญิงสาวผู้เป็นดั่งปริศนาที่เขาทั้งโหยหาและหวาดกลัวได้กลับมาเยือนอีกครั้งแล้ว คณินวางปากกาลงช้าๆ พยายามควบคุมลมหายใจให้คงที่ เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับมัทนาที่ยืนพิงกรอบหน้าต่าง แสงจันทร์เสี้ยวสาดกระทบใบหน้าของนางจนเห็นเพียงเค้าโครงที่ดูเย็นชา ทว่าดวงตานั้นยังคงเปล่งประกายด้วยความท้าทายดุจเดิม “คุณพูดราวกับว่า ความตายของเธอเป็นเพียงถ้อยคำในกวีที่คุณแต่งขึ้นมาเพื่อแก้ปมในใจตัวเอง” คณินเอ่ยเสียงเรียบ แม้หัวใจจะเต้นรัวราวกับกลองรบ “ผมไม่ได้ฝังเธอไว้ มัทนา... ผมแค่ปล่อยให้เธอเป็นอิสระจากความคาดหวังที่ผมยัดเยียดให้” มัทนาแค่นยิ้ม เสียงหัวเราะแผ่วเบาของนางบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของชายหนุ่ม นางก้าวเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาในฤดูหนาว “อิสระหรือ? หรือแค่การหนีความผิดชอบชั่วดีในบทกวีที่ไม่มีวันจบสิ้นของคุณกันแน่ คณิน... วันนี้ฉันไม่ได้มาเพื่อถกเถียงเรื่องอดีต แต่ฉันมาเพื่อทวงถามบทกวีบทสุดท้าย ที่คุณสัญญาว่าจะมอบให้โลกใบนี้ ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลง” นางวางม้วนกระดาษเก่าคร่ำคร่าลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเบื้องหน้าเขา คณินมองมันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย เขาไม่เคยเห็นม้วนกระดาษนี้มาก่อน ทว่าลวดลายสลักบนผนึกนั้นกลับคุ้นตายิ่งนัก มันคือตราประทับของตระกูลที่สาบสูญไปพร้อมกับการหายตัวไปของคนรักเขา “นี่คืออะไร?” คณินถาม มือของเขาเอื้อมไปแตะม้วนกระดาษนั้นด้วยความลังเล “บททดสอบสุดท้ายไงครับ คุณกวีผู้หยิ่งผยอง” มัทนาโน้มตัวลงมาใกล้จนคณินสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เย็นเยียบ “ถ้าคุณอยากรู้ว่าเธอไปอยู่ที่ไหน หรือสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้นคืออะไรกันแน่ คุณต้องเขียนต่อจากที่เขาทิ้งไว้... แต่จงจำไว้ว่า ทุกคำที่จรดลงไป จะแลกด้วยเศษเสี้ยวแห่งความทรงจำของคุณเอง คุณพร้อมจะสูญเสียตัวตนเพื่อแลกกับความจริงที่อาจจะทำลายคุณให้แหลกคามือหรือไม่?” คณินนิ่งงัน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทั้งห้องจนได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นเร้าอยู่ในอก เขาหวนนึกถึงคนรักที่จากไป ความทรงจำที่เลือนรางราวกับหมอกควันกำลังถูกกระตุ้นด้วยม้วนกระดาษตรงหน้า หากเขาเปิดมัน เขาอาจจะได้คำตอบ แต่หากคำตอบนั้นคือความจริงที่เขาไม่สามารถแบกรับได้เล่า? “คุณกำลังเล่นเกมกับความเจ็บปวดของผม” คณินกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “ชีวิตคือบทกวีที่ทรยศเสมอ คณิน” มัทนาตอบเบาๆ “เลือกว่าจะจมดิ่งลงในความไม่รู้ที่สวยงาม หรือจะก้าวเดินบนเส้นทางที่เต็มไปด้วยหยามหยาดเลือดเพื่อพบกับจุดสิ้นสุดที่แท้จริง” คณินสูดหายใจเข้าลึก ตัดสินใจคว้าคัตเตอร์เงินขึ้นมา กรีดลงบนผนึกม้วนกระดาษนั้นอย่างเด็ดขาด เสียงกระดาษกรีดขวางอากาศดังชัดเจนในความเงียบ เมื่อเขาคลี่ม้วนกระดาษออก สายตาของเขาก็เบิกกว้าง ลายมือในนั้นไม่ใช่ลายมือของคนอื่น แต่เป็นลายมือของเขาเอง... ลายมือที่เขาจำไม่ได้ว่าเคยเขียนมันขึ้นมาตอนไหน มันคือบทกวีที่บรรยายเหตุการณ์ในคืนที่คนรักของเขาหายไป แต่มันจบลงด้วยประโยคที่คณินอ่านแล้วถึงกับทรุดเข่าลงกับพื้น *‘แด่ผู้ที่ยืนมองเงาของตนเองในกระจก... จงรู้ไว้ว่าคนที่หายไป ไม่ใช่เธอ แต่คือคุณที่ตายไปตั้งแต่วินาทีที่ปากกาหยุดเคลื่อนไหว’* ทันใดนั้น ประตูปึกใหญ่ของหอสมุดก็ถูกผลักออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับแสงไฟจากตะเกียงที่สาดส่องเข้ามาในห้อง คณินเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกตะลึง เมื่อร่างที่ยืนอยู่หน้าประตูคือชายหนุ่มในชุดสีเทาที่ดูเหมือนเขาจนแทบจะเป็นฝาแฝด ทว่าใบหน้านั้นกลับเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นและความแค้นที่สุมอยู่ในดวงตา “ในที่สุด... ต้นฉบับที่แท้จริงก็กลับมาอยู่ในที่ของมันเสียที” ชายแปลกหน้าผู้นั้นเอ่ยขึ้น พร้อมกับชักดาบสั้นออกมาจากข้างเอว “คณิน... ถึงเวลาที่คุณต้องคืนทุกอย่างที่คุณขโมยไปจากผมแล้ว” มัทนาถอยห่างออกไปในเงามืด นางยิ้มให้คณินเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเลือนหายไป ทิ้งไว้เพียงคำพูดที่ก้องอยู่ในหัวของชายหนุ่ม “เกมเริ่มขึ้นแล้ว คณิน... หวังว่าคุณจะจำวิธีเขียนตอนจบของตัวเองได้นะ” คณินกำม้วนกระดาษในมือแน่นขณะที่ร่างเงาปริศนาพุ่งเข้าหาเขาพร้อมกับประกายเหล็กกล้าที่วับวับอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของหอสมุดที่กำลังจะกลายเป็นสุสานของความลับทุกประการ ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านบรรทัดแห่งชีวิตไปกับบทกวีใต้ร่มเงานะครับ