แสงสว่างปลายอุโมงค์แห่งความทรงจำ

"คุณกำลังทำลายหลักฐาน หรือกำลังฝังกลบความผิดพลาดของตัวเองกันแน่ คุณมัทนา?" เสียงของคณินสั่นพร่า ทว่าแฝงด้วยความกริ้วโกรธที่พยายามสะกดกลั้น เขาแทบไม่เหลือมาดกวีผู้สงบนิ่ง ในมือของเขากำสมุดปกหนังสีครามที่เขาจำได้แม่นว่ามันเคยอยู่ในอ้อมกอดของ 'รสา' คนรักที่หายสาบสูญไปนานนับปี กลิ่นกระดาษเก่าหอมละมุนราวกับกลิ่นดอกมะลิแห้งที่รสาชอบพกติดตัวเป็นนิสัย มันยังคงเตะจมูกอยู่จนถึงวินาทีนี้ มัทนาไม่ได้หันกลับมามอง เธอเพียงแต่ใช้นิ้วเรียวยาวบรรจงพับมุมกระดาษของหนังสือเล่มหนึ่งในห้องสมุดลับใต้ดินแห่งนี้อย่างใจเย็น แสงไฟสลัวจากโคมตะเกียงทองเหลืองตกกระทบใบหน้าของเธอ เผยให้เห็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ซึ่งสำหรับคณินแล้ว มันดูเหมือนการเยาะเย้ยมากกว่าความเมตตา "ความผิดพลาดเหรอคะ... อ้อ ผมขอโทษครับ" เธอแก้คำพูดทันทีเมื่อเห็นสายตาคาดคั้นของชายหนุ่ม "คณิน คุณมองว่าการพบร่องรอยของคนที่รักคือความผิดพลาดงั้นหรือคะ? หรือว่าคุณแค่กลัว... กลัวว่าสิ่งที่เขียนไว้ในนี้ จะทำลายภาพจำอันสวยหรูที่คุณสร้างขึ้นมาเองเพื่อปลอบประโลมหัวใจที่แหลกสลาย" คณินก้าวเท้าเข้าไปหา เสียงรองเท้าหนังของเขากระทบพื้นหินดังก้องกังวานราวกับเสียงหัวใจที่เต้นรัว "นั่นไม่ใช่คำตอบ ผมถามว่าสมุดเล่มนี้มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร และทำไมคุณถึงพยายามซ่อนมันไว้หลังชั้นหนังสือที่เต็มไปด้วยบทกวีไร้ความหมายพวกนี้!" มัทนาวางหนังสือในมือลง แล้วหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า แววตาของเธอในยามนี้คมกริบราวกับใบมีดที่ผ่านการเจียระไนมาอย่างดี เธอขยับเข้าไปใกล้จนคณินสัมผัสได้ถึงไอเย็นจางๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ "บางครั้ง สิ่งที่เราปรารถนาจะพบที่สุด อาจเป็นสิ่งที่เราไม่พร้อมจะอ่านมันมากที่สุด" มัทนาพูดพลางใช้นิ้วชี้แตะลงบนหน้าปกสมุดหนังครามที่คณินกำแน่น "เปิดดูสิคะ หน้าที่คั่นไว้ด้วยกลีบดอกไม้แห้งหน้าสุดท้ายนั่น... รสาไม่ได้หายไปไหน เธอแค่รอคอยให้คนที่มีหัวใจกวีที่แท้จริงเป็นผู้ตามหา และถ้าคุณไม่ใช่คนคนนั้น ทุกบรรทัดในนี้จะกลายเป็นรอยกาลที่กรีดลึกลงบนหัวใจคุณจนมิอาจเยียวยาได้อีก" คณินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เขาค่อยๆ คลี่หน้ากระดาษที่ถูกคั่นไว้ออก มือของเขาที่สั่นเทาทำให้กระดาษบางๆ สั่นไหวตาม ลายมือที่เขาคุ้นเคย ลายมือที่เคยเขียนจดหมายรักให้เขาในยามค่ำคืน ปรากฏอยู่เบื้องหน้า *‘คณิน... หากกาลเวลาคือห้องสมุดอันกว้างใหญ่ ข้าพเจ้ามิได้หลงทาง แต่กำลังถูกกักขังไว้ในบทกวีที่ท่านยังแต่งไม่จบ หากท่านรักข้าพเจ้าจริง จงอย่ามองหาตัวตน แต่จงมองหาจังหวะของคำคล้องจองที่ขาดหายไปในคืนวันที่เราพบกันครั้งแรกที่เรือนกระจกกลางน้ำ’* คณินหยุดหายใจ บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนจะหยุดนิ่ง ร่องรอยที่รสาฝากไว้ไม่ใช่ที่อยู่หรือพิกัดทางกายภาพ แต่เป็นรหัสลับแห่งบทกวีที่พวกเขาเคยร่วมสร้างด้วยกัน "เรือนกระจกกลางน้ำ..." คณินพึมพำ ดวงตาทอประกายแห่งความหวังอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน เขาสบตากับมัทนา "คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดใช่ไหม คุณเป็นคนพาผมมาที่นี่เพื่อบอกเรื่องนี้" มัทนาไม่ได้ตอบ แต่เธอกลับเดินไปที่ผนังหินด้านหนึ่ง แล้วกดลงบนสลักรูปกลอนแปดสุภาพที่สลักไว้บนผนัง แรงสั่นสะเทือนเบาๆ เกิดขึ้น ผนังหินค่อยๆ แยกตัวออกเผยให้เห็นบันไดวนที่ทอดยาวลงไปในความมืดมิดที่มีแสงสีทองจางๆ ลอดผ่านขึ้นมา แสงนั้นไม่ใช่แสงจากหลอดไฟ แต่เป็นแสงที่ดูเหมือนละอองดาวที่ลอยละล่องอยู่ในอากาศ "คุณมีทางเลือกนะคณิน" มัทนากล่าวเสียงเรียบ "จะกลับไปใช้ชีวิตในความทรงจำที่บิดเบี้ยวบนโลกเบื้องบน หรือจะลงไปพิสูจน์ว่าบทกวีที่ขาดหายไปนั้น คือทางรอดของเธอ... หรือทางลงของคนโง่เขลาที่ยอมแลกทุกอย่างเพื่อความรัก" คณินก้าวไปที่ปากทางนั้น กลิ่นอายของความหลังพุ่งปะทะจมูก ทั้งความเจ็บปวด ความคิดถึง และแรงปรารถนาที่เขาไม่เคยทอดทิ้ง กวีหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก จังหวะหัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะฉันทลักษณ์ที่ชัดเจนและเด็ดเดี่ยว เขากำสมุดเล่มนั้นไว้แน่น ก่อนจะก้าวเท้าลงไปบนขั้นบันไดแรกโดยไม่หันกลับมามอง ทว่า ในวินาทีที่เขาก้าวผ่านธรณีประตูมิตินั้นไป เสียงที่คุ้นเคยที่สุดเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องล่าง เป็นเสียงที่เขาเฝ้าเรียกหามานับพันวันคืน แต่คราวนี้มันกลับไม่ใช่เสียงของรสา "คณิน... ท่านช้าไปก้าวหนึ่งเสมอ" น้ำเสียงนั้นคือเสียงของตัวเขาเอง... เสียงที่ก้องสะท้อนมาจากเงามืดด้านล่าง พร้อมกับร่างของชายคนหนึ่งที่ก้าวออกมาจากมุมมืด ร่างนั้นสวมชุดเดียวกับเขา ถือปากกาขนนกแบบเดียวกันเป๊ะ แต่บนใบหน้านั้นกลับมีรอยแผลเป็นที่พาดยาวผ่านดวงตาข้างซ้าย ซึ่งเขารู้ดีว่ามันคือบาดแผลที่เขาไม่มีวันได้รับ หากเขายังไม่ก้าวเท้าลงมาในที่แห่งนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านบรรทัดแห่งชีวิตไปกับบทกวีใต้ร่มเงานะครับ