ตลาดนัดริมน้ำ

"จะขัดให้มันบางจนเหลือแต่กระดาษหรือไงริน ปลาน่ะ เขาดูที่แววตา ไม่ใช่ความเงาของเกล็ด!" เสียงแหบพร่าของลุงป้องดังขึ้นทันทีที่รินวางมีดลงบนเขียงไม้เนื้อแข็ง เธอชะงักมือที่กำลังขูดเกล็ดปลาช่อนตัวเขื่อง ความรู้สึกขัดใจตีตื้นขึ้นมาในอก ไม่ใช่เพราะลุงป้องดุ แต่เพราะความจริงที่เธอค้นพบเมื่อคืนนี้ยังคงหลอกหลอนจนสมาธิกระเจิดกระเจิง "ถ้าจะทำแกงคั่วปลาดุกย่างพริกขี้หนูสวนให้ถึงเครื่อง ปลาที่ตลาดในเมืองไม่มีวันสู้ปลาจากคลองหลังสวนเราได้หรอก" ลุงป้องพูดต่อ พลางใช้มือกร้านแดดหยิบพริกขี้หนูสีเขียวสดขึ้นมาบี้เบาๆ กลิ่นเผ็ดร้อนฉุนกึ๊กแตะจมูก "วันนี้ไปตลาดนัดริมน้ำกับข้า จะได้รู้ว่าทำไมยายเอ็งถึงไม่ยอมรับใบสั่งซื้อวัตถุดิบจากซัพพลายเออร์เจ้าใหญ่" รินล้างมือแล้วเช็ดกับผ้ากันเปื้อนลวกๆ ความสับสนในใจเธอยังคงหมุนวน เหตุการณ์เมื่อคืนที่เธอแอบไปรื้อสมุดบัญชีเก่าของยายในห้องเก็บของ ทำให้พบว่าบ้านสวนแห่งนี้ไม่ได้เงียบสงบอย่างที่เห็น แต่มันคือป้อมปราการที่เก็บรักษาความลับบางอย่างที่เชื่อมโยงกับหนี้สินก้อนโตและอิทธิพลมืดในเมืองใหญ่ที่เธอหนีมา ตลาดนัดริมน้ำในเช้าวันพฤหัสบดีคราคร่ำไปด้วยผู้คน เสียงแม่ค้าตะโกนเรียกขายของสลับกับเสียงเรือหางยาวที่แล่นผ่านลำคลอง รินเดินตามหลังลุงป้องไปอย่างเงียบเชียบ เธอสังเกตเห็นว่าพ่อค้าแม่ค้าที่นี่ดูเกรงใจลุงป้องเป็นพิเศษ หลายคนยิ้มทักทายพร้อมส่งวัตถุดิบชั้นดีให้โดยไม่ต้องเอ่ยปาก "ดูนั่น" ลุงป้องหยุดที่แผงขายเครื่องแกงของคุณยายผาด "สังเกตสีของกะปิกับความละเอียดของพริกแกงให้ดี" รินก้มลงดู สีของกะปิในตลับดินเผานั้นเข้มจัดจนเกือบดำ กลิ่นของมันไม่ใช่กลิ่นเค็มฉุนกึกแบบที่เธอเคยใช้ในครัวโรงแรม แต่เป็นกลิ่นหอมลึก ละมุน และมีกลิ่นอายของดินและทะเลผสมผสานกันอย่างประหลาด "ทำไม... ทำไมของที่นี่ถึงไม่เหมือนที่ฉันเคยใช้คะ?" รินถามพลางแตะเนื้อกะปิขึ้นมาดม "เพราะความตั้งใจมันต่างกัน" ยายผาดแทรกขึ้นมา สายตาฝ้าฟางจ้องมองรินอย่างทะลุปรุโปร่ง "ของในเมืองเขามองที่ 'กำไร' แต่ของในสวนเรา เรามองที่ 'ลมหายใจของดิน' ถ้ารินอยากทำอาหารที่ยายของรินเคยทำ รินต้องหัดฟังเสียงของวัตถุดิบก่อนจะหั่นมัน" ตลอดทางเดิน รินเริ่มเห็นความงามของสิ่งที่เธอเคยมองข้าม ใบกะเพราที่ก้านเป็นสีแดงเข้มมีกลิ่นหอมแรงกว่าใบเขียวๆ ทั่วไป มะพร้าวที่กะทิข้นคล้ายน้ำนมแม่ ทั้งหมดนี้คือจิ๊กซอว์ที่ยายทิ้งไว้ให้ เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมยายถึงไม่เคยชมเธอ... เพราะรินในวันวานยังเป็นเพียงแค่ 'เชฟ' ที่ทำตามสูตร แต่ยังไม่ใช่ 'ผู้ส่งผ่าน' จิตวิญญาณของวัตถุดิบ ทว่า ขณะที่เธอกำลังเลือกซื้อผักชีฝรั่ง เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็สั่นรัว รินหลบไปมุมหนึ่งเพื่อรับสาย หน้าจอแสดงเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย แต่เมื่อกดรับ เสียงที่ปลายสายทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบ "นึกว่าจะหนีพ้นแล้วนะ ริน... หนี้ของแม่เธอไม่ได้จบลงแค่การตายของยาย แต่ถ้าอยากรู้ว่า 'สูตรลับ' ที่แท้จริงคืออะไร และทำไมคนพวกนั้นถึงจ้องจะฮุบสวนนั้น... คืนนี้ หกโมงเย็น ที่สะพานไม้เก่าท้ายสวน อย่าเอาลุงป้องไปด้วย" รินวางสายด้วยมือที่สั่นเทา เธอหันไปมองลุงป้องที่กำลังเลือกซื้อข่าอ่อนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าใจดีนั้นดูเหมือนจะรู้อะไรบางอย่างมาโดยตลอด แต่เขากลับเลือกที่จะปิดบังเธอไว้ ขณะที่เธอกำลังจะเดินกลับไปหาลุงป้อง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นชายชุดดำสองคนเดินเบียดฝูงชนเข้ามาตรงมาที่ลุงป้อง มือของหนึ่งในนั้นขยับเข้าไปในเสื้อคลุมเผยให้เห็นเงาของบางอย่างที่ทำให้ลมหายใจของเธอหยุดชะงัก... ปืน! "ลุงป้อง! ระวัง!" รินตะโกนสุดเสียง แต่เสียงเรือหางยาวที่แล่นผ่านเข้ามาใกล้กลับกลบทุกอย่างจนมิด ลุงป้องหันมามองเธอเพียงเสี้ยววินาทีด้วยแววตาที่ไม่มีความตกใจเลยแม้แต่น้อย เขายิ้ม... รอยยิ้มที่ทำให้รินรู้สึกว่าความลับในบ้านสวนแห่งนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องของสูตรอาหาร แต่เป็นแผนการที่เดิมพันด้วยชีวิต! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรินในกลิ่นอายของบ้านสวนครับ "ครัวคุณยาย"