คู่แข่งจากต่างคณะ

กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษโบราณผสมผสานกับน้ำยาเคลือบเวทมนตร์ราคาแพงอบอวลอยู่ทั่วหอสมุดกลาง อาคินกวาดสายตามองตำราเล่มหนาเตอะในมือด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าในใจกลับกำลังคำนวณอัตราส่วนการไหลเวียนของมานารอบตัวที่ผิดเพี้ยนไปจากปกติถึงสามเปอร์เซ็นต์ การเปลี่ยนแปลงระดับนี้อาจดูเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับนักเรียนเวทมนตร์ทั่วไป แต่สำหรับผู้ที่ต้องพึ่งพาระบบตรรกะและโครงสร้างคำสั่งเพื่อความอยู่รอดอย่างเขา มันคือสัญญาณเตือนภัยที่ชัดเจนยิ่งกว่าเสียงระฆัง "นายคือ อาคิน สินะ... ตัวประกอบที่สร้างชื่อเสียงแปลกประหลาดไว้ในลานประลองเมื่อสัปดาห์ก่อน" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากความมืดของชั้นหนังสือแถוถัดไป น้ำเสียงนั้นไม่ได้แสดงความ hostile หรือเป็นศัตรูเสียทีเดียว หากแต่แฝงไว้ด้วยความเย่อหยิ่งถือดีตามแบบฉบับของชนชั้นสูงผู้เกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์ อาคินค่อยๆ วางหนังสือลงบนชั้นอย่างเบามือ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับผู้มาเยือน ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเงินตัดสั้นดั่งใบดาบ สวมเครื่องแบบสีขาวสะอาดตาประดับตราสัญลักษณ์รูปดาบไขว้แห่งคณะอัศวินเวทมนตร์ ร่างกายสูงโปร่งเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี ดวงตาสีฟ้าคมกริบคู่นั้นกำลังพิจารณาอาคินตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับกำลังประเมินราคาอาวุธมือสองที่วางขายอยู่ข้างทาง "ผมชื่อ อาคิน ครับ... และถ้าความจำของผมไม่ผิด นี่คือเขตหวงห้ามของภาควิชาโบราณคดี นักเรียนจากคณะอัศวินน่าจะมีสนามฝึกซ้อมกลางแจ้งที่กว้างขวางพอสำหรับการผ่อนคลายกล้ามเนื้อนะครับ" อาคินตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทว่าแววตากลับนิ่งสนิท ไม่สะทกสะท้านต่อแรงกดดันรอบตัวที่อีกฝ่ายจงใจปล่อยออกมา มุมปากของชายหนุ่มผมสีเงินกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้ไปถึงดวงตา "ฉันชื่อ 'เรย์ มอนต์โกเมอรี' หัวหน้าชั้นปีที่สองของคณะอัศวิน... และที่ฉันมาที่นี่ ก็ไม่ได้มาเพื่อคุยเรื่องสนามฝึกซ้อมหรอกนะ อาคิน นายรู้ตัวไหมว่าการกระทำ 'บังเอิญ' ของนายในวิชาเวทมนตร์ประยุกต์เมื่อวานนี้ ทำให้พวกเราหลายคนต้องเสียเวลาตรวจสอบบันทึกความเสียหายถึงสามชั่วโมงเต็ม" อาคินแอบถอนหายใจในใจเบาๆ ระบบสุดเกรียนของเขาดันทำงานผิดจังหวะตอนที่อาจารย์กำลังทดสอบคาถาป้องกัน ทำให้วงเวทของห้องเรียนระเบิดเป็นควันสีชมพูฟรุ้งฟริ้ง ซึ่งถึงแม้จะไม่มีใครได้รับอันตราย แต่มันก็ทำลายภาพลักษณ์ความน่าเกรงขามของสถาบันไปไม่น้อยทีเดียว "ผมต้องขออภัยในความไม่สะดวกด้วยครับ... แต่ผมยืนยันได้ว่ามันเป็นเพียงความผิดพลาดของระบบการไหลเวียนมานาส่วนบุคคล ไม่ได้มีเจตนาจะสร้างภาระให้ทางคณะอัศวินแต่อย่างใด" อาคินเลือกใช้คำพูดที่ถ่อมตัวแต่หนักแน่น เพื่อตัดไฟตั้งแต่ต้นลม เรย์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ขึ้น ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนเหลือเพียงก้าวเดียว กลิ่นอายของพลังเวทธาตุลมที่ถูกบีบอัดอย่างหนาแน่นแผ่ซ่านออกมาจากตัวของเรย์ กดดันให้อากาศรอบข้างหนักอึ้ง "ความผิดพลาดงั้นเหรอ? คนที่สอบตกทุกวิชาภาคปฏิบัติ แต่กลับคำนวณจุดอ่อนของบาตรเวทระดับสูงได้ภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที... นายคิดว่าคำอว่า 'ความผิดพลาด' จะหลอกตาคนอย่างฉันได้จริง ๆ หรือ, อาคิน?" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าเรืองแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอาคินโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเจตంటคุกคามระดับสูงจากเป้าหมาย "เรย์ มอนต์โกเมอรี"] [เงื่อนไขพิเศษเปิดใช้งาน: สกิลวิเคราะห์จุดตาย (Analytical Eye) ทำงานอัตโนมัติ] [ข้อมูลเป้าหมาย: ความแข็งแกร่งทางกายภาพ 85% / ความเชี่ยวชาญดาบเวทมนตร์ระดับสูง / จุดอ่อน: สมาธิกระจายเมื่อเผชิญกับการคำนวณเชิงนามธรรม] อาคินเหลือบมองข้อมูลที่ปรากฏขึ้นในเสี้ยววินาที รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของเขาอย่างรวดเร็วเร็วจนแทบสังเกตไม่เห็น เขายังคงรักษาสีหน้าสงบเยือกเย็นเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ แม้ว่าหัวใจจะเริ่มเต้นเร็วขึ้นด้วยความระแวดระวัง ก่อนที่อาคินจะทันได้เอ่ยคำใดตอบโต้ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางเดินมืดทึบของหอสมุด "ดูเหมือนว่าหอสมุดโบราณของเราวันนี้จะคึกคักเป็นพิเศษนะคะ... ถึงได้มีเด็กจากคณะอัศวินหลงทางมาเดินเล่นในเขตหวงห้ามแบบนี้" ร่างระหงในชุดคลุมสีดำสนิทของอาจารย์เซริน่าก้าวออกมาจากเงาของชั้นหนังสือ เธอกำลังถือม้วนกระดาษเก่าคร่ำคร่าอยู่ในมือ แววตาภายใต้กรอบแว่นทรง The Row จ้องมองเรย์ด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก ทว่าแรงกดดันมหาศาลที่เรย์แผ่ออกมาก่อนหน้านี้กลับมลายหายไปในพริบตา ราวกับถูกกลืนกินโดยบรรยากาศรอบตัวของอาจารย์สาวปริศนาผู้นี้ เรย์ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นเซริน่า เขายืดตัวตรงแล้วโค้งคำนับให้อย่างเสียไม่ได้ "อาจารย์เซริน่า... ผมแค่แวะมาทักทายรุ่นน้องที่กำลังเป็นที่พูดถึงเท่านั้นครับ ไม่มีเจตนาจะรบกวนเวลาค้นคว้าของทางภาควิชา" "งั้นเหรอคะ..." เซริน่าเดินเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างอาคิน ดวงตาสู่คมกริบมองเลยผ่านร่างของเรย์ไปยังชั้นหนังสือด้านหลัง "การทักทายของเด็กคณะอัศวินนี่ช่างกว้างขวางเสียจริงนะคะ ถึงได้ลึกเข้ามาถึงเขตเก็บตำราต้องห้าม... หวังว่าคุณเรย์คงไม่ได้กำลังพยายามขโมยความลับอะไรไปจากเด็ก 'สอบตก' ของฉันหรอกนะ?" น้ำเสียงของเซริน่าเจือแววเย้าหยอก แต่มันกลับทำให้เรย์ถึงกับสันหลังวาบ เขาตระหนักดีว่าอาจารย์สาวคนนี้ไม่ใช่บุคคลที่น่าต่อกรด้วยแม้แต่น้อย เรย์จึงเลือกที่จะถอยหลังaหนึ่งก้าว พลางเหลือบมองอาคินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง "ผมแค่มาดูให้เห็นกับตา... ว่าตัวประกอบคนนี้มีดีอะไร ถึงได้ทำให้อาจารย์สนใจเป็นพิเศษ" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรียบ "หวังว่าเราคงจะได้เจอกันอีก... ในลานประลองรวมทุกคณะสัปดาห์หน้า, อาคิน" เมื่อพูดจบ เรย์ก็สะบัด1111ตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายจางๆ ของเวทมนตร์ธาตุลมที่ค่อยๆ สลายไปในอากาศ อาคินผ่อนลมหายใจออกมายาวเหยียด เขากดปิดหน้าต่างแจ้งเตือนของระบบลงอย่างแนบเนียน ก่อนจะหันไปสบตากับอาจารย์เซริน่าที่กำลังส่งยิ้มบางๆ ให้เขา "ดูเหมือนนายจะฮอตเกินกว่าจะเป็นแค่ตัวประกอบแล้วนะ อาคิน" เซริน่าเอ่ยเสียงเบา "เตรียมตัวให้ดีล่ะ เพราะเกมกระดานกระดานนี้... กำลังจะเริ่มเคลื่อนไหวจริงๆ แล้ว" ในจังหวะที่อาคินกำลังจะเอ่ยปากถามถึงความหมายที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังคำพูดนั้น หน้าต่างระบบสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมาขวางกั้นสายตาของเขากลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการปลุกพลังของ "กุญแจแห่งบรรพกาล" ในรัศมี 50 เมตร] [ภารกิจลับอัตโนมัติ: จงหลบหนีจากการตามล่าของ "ผู้พิทักษ์เงา" ก่อนเที่ยงคืนนี้ มิฉะนั้นสถานะตัวละครจะถูกรีเซ็ตถาวร] ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้มาโดยตลอดนะครับ วาเลนเทียอัศวินมืดจะตั้งใจรังสรรค์ตอนต่อไปอย่างเต็มที่แน่นอนครับ