บทเรียนที่สอนให้รู้ว่าอย่าดูถูกคน

เสียงกระแทกของตำราเวทมนตร์ปกหนังแท้ดังสนั่นจนฝุ่นผงสีทองที่เกาะอยู่ตามชั้นหนังสือโบราณฟุ้งกระจาย อาคินยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะอ่านหนังสือไม้โอ๊กตัวใหญ่ สายตาของเขาสบนิ่งราวกับผิวน้ำในบึงลึก ขณะที่เบื้องหน้าของเขาคือ "แกเร็ธ" บุตรชายของขุนนางชั้นสูงผู้ครองอำนาจในสภา นักเรียนปีสองผู้มีฉายาว่า "ราช ันย์ประจำสนามฝึก" กำลังแสยะยิ้มเหยียดหยาม มือหนาข้างหนึ่งจิกคอเสื้อของเด็กหนุ่มปีหนึ่งตัวผอมแห้งที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว "ไอ้เศษสวะ... แกคิดว่าการสอบตกแล้วทำเป็นไต่เต้าขึ้นมาด้วยคะแนนภาคทฤษฎีปาินิหารiaนั่น จะทำให้แกมีสิทธิ์มาเดินร่วมทางเดินเดียวกับพวกเรางั้นเหรอ?" แกเร็ธเค้นเสียงต่ำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกอาคินขัดขวางการกลั่นแกล้งเมื่อครู่ อาคินไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขายกมือขึ้นจัดปกเสื้อของตัวเองอย่างใจเย็น ความนิ่งงันนี้ไม่ได้แสดงถึงความอ่อนแอ แต่เป็นความเยือกเย็นของคนที่มองทะลุกรอบความคิดตื้นเขินของเด็กเหลือขอตรงหน้าจนปรุโปร่งแล้ว "การใช้กำลังรังแกคนที่ไม่มีทางสู้ ไม่ได้พิสูจน์ว่าท่านแข็งแกร่งขึ้นเลยแม้แต่น้อยครับ คุณแกเร็ธ... มันกลับสะท้อนว่าจิตใจของท่านเปราะบางเสียจนต้องอาศัยเงาของคนอื่นมาช่วยค้ำ 1ยย ันตัวตนที่ว่างเปล่าเอาไว้ต่างหาก" คำพูดที่เอ่ยออกมาด้วยน้ำสุภาพทุ้มลึกแต่น้ำเสียงเฉียบคมราวกับใบมีดโกน ทำเอาบรรยากาศในห้องสมุดเงียบกริบลงทันตาเห็น บรรดานักเรียนที่มุงดูอยู่ต่างพากันกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก ไม่มีใครคาดคิดว่าตัวประกอบที่ขึ้นชื่อเรื่องสอบตกและไร้พลังเวท จะกล้าต่อปากต่อคำกับผู้มีอิทธิพลประจำชั้นปีเช่นนี้ แกเร็ธหน้าดำคร่ำเครียด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความเดือดดาล ศักดิ์ศรีของตระกูลขุนนางถูกเหยียบบดขยี้ต่อหน้าธารกำนัล "สามหาว! แกกล้าดียังไงมาสั่งสอนฉัน! งั้นวันนี้ฉันจะทำให้แกได้รู้ซึ้งถึงความแตกต่างระหว่างคนชั้นสูงกับเศษขยะอย่างแกเอง!" สิ้นเสียงคำราม แกเร็ธสะบัดมือปล่อยเด็กปีหนึ่งทรุดฮวบลงกับพื้น ก่อนจะชักไม้กายสิทธิ์ประจำตัวออกมา ออร่ามานาสีแดงฉานแผ่พุ่งออกมาจากร่างจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เปลวเพลิงสีชาดก่อตัวเป็นหอกอัคคีสามเล่มลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ มันคือเวทมนตร์โจมตีระดับกลาง [หอกเพลิงทลายศิลา] ที่มีความรุนแรงพอจะเผาร่างมนุษย์ให้กลายเป็นจุลได้ในพริบตาเดียว เสียงอุทานด้วยความตกใจดังระงมไปทั่วห้องสมุด หลายคนรีบถอยร่นหนีเพราะกลัวลูกหลง แต่บางคนกลับส่งเสียงเชียร์ด้วยความสะใจ อาคินยังคงยืนอยู่ที่เดิม เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สมองส่วนวิเคราะห์ของระบบประมวลผลข้อมูลการต่อสู้ทำงานด้วยความเร็วสูง ภาพจำลองสนามพลังเวทและวิถีการโคจรของมานาของแกเร็ธปรากฏขึ้นในห้วงความคิดราวกับภาพฉายสามมิติ [แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบการโจมตีด้วยเวทมนตร์ธาตุไฟระดับกลาง] [ค่าความเสถียรของร่างกาย: ปกติ] [คำแนะนำเชิงตรรกะ: คู่ต่อสู้มีจุดอ่อนที่การไหลเวียนของมานาบริเวณหัวไหล่ขวา ซึ่งเกิดจากการร่ายคาถาด้วยความรีบร้อนและใช้อารมณ์นำเหตุผล] อาคินมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ที่ปรากฏบนใบหน้าทำให้แกเร็ธรู้สึกหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม "แกยังยิ้มออกอีกเรอะ!" แกเร็ธสะบัดไม้กายสิทธิ์ หอกเพลิงทั้งสามเล่มพุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วสูง เสียงหวีดหวิวของเปลวไฟแผดเผาหนังสือบนชั้นข้างเคียงจนไหม้เกรียมในพริบตา ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ความตายกำลังพุ่งเข้าประชิดตัว อาคินกลับไม่แม้แต่จะยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นป้องกัน เขาเพียงแค่ก้าวเท้าซ้ายเฉียงออกไปด้านข้างสี่สิบห้าองศา ย่อตัวลงเล็กน้อยอย่างแม่นยำ ราวกับเขารู้อยู่แล้วว่าหอกเพลิงเหล่านั้นจะเดินทางผ่านจุดไหน ฟึบ! หอกเพลิงเล่มแรกเฉียดผ่านหัวไหล่ของเขาไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร แรงลมร้อนแผดเผาเส้นผมสีดำสนิทจนปลิวไสว เล่มที่สองพุ่งเลยหลังคาไปชนเข้ากับชั้นหนังสือด้านหลังจนพังครืนลงมา ส่วนเล่มที่สาม... อาคินยื่นมือเปล่าออกไปคว้าจับที่ข้อมือของแกเร็ธที่พุ่งตามเข้ามาเพื่อจะต่อยซ้ำได้อย่างพอดิบพอดี "อะ... อะไรกัน?!" แกเร็ธเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด แรงปะทะที่ควรจะรุนแรงกลับถูกหยุดไว้ด้วยฝ่ามือเปล่าของอาคินอย่างง่ายดาย ราวกับแรงทั้งหมดของเขาถูกดูดซับหายไปในอากาศ อาคินกระซิบเบาๆ ข้างหูของขุนนางหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ "เวทมนตร์ที่ไร้ซึ่งสติปัญญา ก็เป็นแค่เปลวไฟไร้แก่นสารที่พร้อมจะเผาไหม้ตัวผู้ใช้เอง... ท่านแกเร็ธครับ" สิ้นคำพูด อาคินบิดข้อมือของแกเร็ธตามจุดข้อต่อที่ระบบคำนวณไว้ พร้อมกับใช้น้ำหนักตัวทั้งหมดกดลงไปที่จุดศูนย์ถ่วงของคู่ต่อสู้ แรงเหวี่ยงอันทรงพลังและแม่นยำทำให้ร่างของแกเร็ธเสียหลักล้มคว่ำลงไปนอนแผ่หลาอยู่กับพื้นห้องสมุดเสียงดังสนั่น ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในเหตุการณ์ ความเงียบสงบเข้าปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง เสียงหอบหายใจของแกเร็ธดังสะท้อนก้อง เขานอนอ้าปากค้างด้วยความอับอายและไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น ตัวประกอบที่ทุกคนดูถูก กลับเอาชนะเขาได้ด้วยการเคลื่อนไหวเพียงไม่กี่ก้าวโดยไม่ต้องใช้เวทมนตร์เลยแม้แต่บทเดียว อาคินปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าของตนเองอย่างใจเย็น ก่อนจะก้มลงยื่นมือไปฉุดเด็กปีหนึ่งที่นั่งสั่นอยู่ให้ลุกขึ้นยืน พร้อมทั้งส่งยิ้มอ่อนโยนให้อย่างสุภาพ "ไม่เป็นไรแล้วนะครับ ลุกขึ้นเถอะ" เด็กน้อยพยักหน้ารับด้วยความซาบซึ้ง ขณะที่สายตาของบรรดานักเรียนรอบข้างเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง พวกเขาไม่ได้มองอาคินด้วยสายตาดูแคลนอีกต่อไป หากแต่เป็นความหวาดกลัวและยำเกรงในความลึกลับที่ยากจะหยั่งถึง ในขณะที่อาคินกำลังจะหันหลังเดินออกจากห้องสมุดเพื่อหลีกเลี่ยงความวุ่นวายที่อาจตามมา เสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางประตูด้านหน้า พร้อมกับร่างเพรียวบางของอาจารย์สาวประจำภาควิชาโบราณคดี "เซริน่า" ที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มปริศนา ดวงตาสีอัมพันของเธอกวาดมองสภาพความเสียหายในห้องสมุดเล็กน้อย ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่อาคิน "ทำได้ไม่เลวเลยนี่ อาคิน... ดูเหมือนว่าเธอจะเริ่มเข้าใจวิธีการใช้งาน 'ระบบ' ที่ฉันมอบให้ได้ดีกว่าที่คิดเสียอีกนะ" เซริน่าเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงขี้เล่น แต่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่ทำให้อาคินต้องหรี่ตามอง ทว่า ก่อนที่อาคินจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังขึ้นก้องกังวานไปทั่วทั้งสถาบันเวทมนตร์ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้าของเขาโดยไม่มีใครมองเห็น [แจ้งเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบการบุกรุกจากสิ่งมีชีวิตนอกอาณาเขตที่ชั้นใต้ดินระดับ 7] [เงื่อนไขพิเศษปลดล็อก: เควสลับระดับ SSS - "ผู้พิทักษ์แห่งความลับโบราณ" เริ่มต้นนับถอยหลัง] [คำเตือน: หากท่านไม่สามารถระงับภัยคุกคามนี้ได้ภายใน 10 นาที สถาบันเวทมนตร์แห่งนี้จะถูกลบหายไปจากแผนที่โลกถาวร] อาคินชะงักฝีเท้าลงทันที ดวงตาคมกริบมองตัวเลขถอยหลังที่กำลังกระพริบเป็นสีแดงฉานด้วยความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง ก่อนที่ประตูมิติสีดำสนิทจะเปิดออกกลางห้องสมุด และร่างเงาอันน่าสะพรึงกลัวของตัวตนปริศนาค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิด... ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้มาโดยตลอดนะครับ วาเลนเทียอัศวินมืดจะตั้งใจรังสรรค์ตอนต่อไปอย่างเต็มที่แน่นอนครับ