การเปลี่ยนแปลงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

“หยุดเดี๋ยวนี้อาคิน! ถ้าขืนดึงพลังงานบริสุทธิ์เข้าสู่แกนกลางในอัตรานี้ต่อไป แกนเวทมนตร์ของเธอจะไม่ใช่แค่แตกสลาย แต่มันจะกลายเป็นระเบิดนิวเคลียร์เวทมนตร์ที่ล้างบางคนทั้งโรงเรียนให้หายไปจากแผนที่!” เสียงของเซริน่าตวาดลั่นห้องทดลองใต้ดิน แววตาที่เคยสุขุมเยือกเย็นของอาจารย์สาวปริศนาบัดนี้สั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่ได้เพียงแค่เตือนด้วยวาจา แต่ร่างโปร่งระหงนั้นกำลังพยายามกางบาเรียหนาแน่นหลายชั้นรอบตัวผม ทว่าแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างของผมกลับฉีกกระชากม่านพลังของเธอจนขาดวิ่นราวกับเศษกระดาษ ผมกัดฟันแน่น ความเจ็บปวดไม่ได้อยู่ที่ร่างกาย แต่มันอยู่ที่ ‘จิตวิญญาณ’ ของผมที่กำลังถูกฉีกออกเป็นสองส่วน—ไม่สิ—มันเหมือนกับว่ามี ‘อีกคน’ กำลังพยายามยัดเยียดไฟล์ข้อมูลมหาศาลเข้ามาในสมองของผม [แจ้งเตือนวิกฤต: ตรวจพบการแทรกแซงจากตัวตนสำรอง (User_Alpha_01)] [สถานะ: การทับซ้อนข้อมูลวิญญาณ 87%... 88%... 89%...] [คำเตือน: โครงสร้างพลังงานในระบบเกิดความไม่เสถียร ระบบกำลังปรับค่า Parameter ให้เกินขีดจำกัดเพื่อรองรับการคงอยู่ของตัวตนใหม่] “อาจารย์... ผมหยุดไม่ได้!” ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายของผมเริ่มโปร่งแสงจนมองเห็นเส้นเลือดที่เปลี่ยนเป็นสีครามสว่างวาบ “ระบบมันล็อกค่าพลังไว้ที่ขีดสุด... มันกำลังบังคับให้ผมวิวัฒนาการโดยไม่สนว่าร่างกายจะรับไหวหรือไม่!” เซริน่าพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือผม นิ้วเรียวยาวของเธอประทับลงที่จุดชีพจร อักขระโบราณสีทองสว่างวาบขึ้นที่ปลายนิ้วของเธอเพื่อพยายามกดทับพลังงานที่บ้าคลั่งของผมเอาไว้ “ฟังนะอาคิน! ระบบที่เธอได้รับน่ะ มันไม่ใช่เครื่องมือฝึกฝนทั่วไป แต่มันคือ ‘ภาชนะ’ ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อรอการบรรจุตัวตนที่ถูกลบไปแล้วจากประวัติศาสตร์! ถ้าเธอยอมจำนนต่อมัน เธอจะกลายเป็นแค่ร่างทรงที่ไร้ตัวตน... จงใช้สติ! ใช้ตรรกะในแบบที่เธอเป็น! ปฏิเสธการซิงโครไนซ์นั่นซะ!” ผมมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ในเสี้ยววินาทีนั้น ผมเห็นความโศกเศร้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความลึกลับนั้น เธอรู้อยู่แล้ว... เธอรู้มาตลอดว่าผมต้องเจอเรื่องแบบนี้ ผมหลับตาลง ตัดเสียงกรีดร้องของระบบที่แจ้งเตือนความผิดพลาด (Error 404: Identity Conflict) ทิ้งไป แล้วเริ่ม ‘คิด’ หากร่างกายของผมคือภาชนะ และข้อมูลของตัวตนสำรองคือ ‘ของเหลว’ ที่กำลังถูกเทเข้ามา การจะหยุดมันไม่ใช่การปิดกั้น แต่คือการ ‘สร้างช่องทางระบาย’ ผมไม่ได้หยุดพลังงานที่ไหลเข้ามา แต่ผมกลับควบคุมมันด้วยการวิเคราะห์ค่าตรรกะเชิงลึก (Algorithm Analysis) ผมใช้ความรู้ที่ได้รับมาตั้งแต่วันแรกที่ได้รับระบบ—การบีบอัดเวทมนตร์ให้เป็นจุดโฟกัส—แล้วสร้าง ‘โครงสร้างจำลอง’ ขึ้นมาในจิตสำนึก เพื่อรองรับข้อมูลที่ล้นเกิน [ตรวจสอบพบการกระทำที่คาดไม่ถึง: ผู้ใช้งานทำการ Rewrite Source Code ของตนเอง] [สถานะ: การทับซ้อนถูกขัดจังหวะโดย ‘สภาวะการต้านทานเชิงตรรกะ’] [แจ้งเตือน: ความเสียหายระดับวิกฤตที่แกนกลางเวทมนตร์ถูกยับยั้ง... แต่องค์ประกอบตัวตนกำลังบิดเบี้ยว!] ฉับพลัน ความเงียบงันประหลาดก็เข้าครอบคลุมห้องทดลอง แสงสว่างที่บ้าคลั่งรอบตัวผมหดตัวลงอย่างรวดเร็วจนเหลือเพียงประกายไฟจางๆ ที่เต้นระริกอยู่ตามผิวหนัง ผมทรุดฮวบลงกับพื้น หอบหายใจอย่างหนักหน่วง กลิ่นไหม้ของพลังเวทที่ตกค้างในอากาศทำให้คอของผมแสบร้อนไปหมด เซริน่าปล่อยมือจากผม เธอยืนนิ่ง พยายามปรับลมหายใจเช่นกัน เสื้อกาวน์ของเธอมีรอยขาดจากการถูกพลังงานเฉือน “เธอ... ทำได้ยังไง” เธอถามเบาๆ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความตะลึง “การหักล้างการทับซ้อนด้วยการเขียนโค้ดระบบใหม่จากภายใน... นั่นเป็นสิ่งที่แม้แต่ผู้สร้างระบบยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ” “ผมแค่ไม่อยากตายครับอาจารย์” ผมตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พยายามยันตัวลุกขึ้น “และผมก็ไม่อยากเป็นหุ่นเชิดของใครด้วย... ไม่ว่าจะเป็นระบบ หรือไอ้ ‘ตัวตนสำรอง’ อะไรนั่นก็ตาม” ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะคลายความกังวล เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง... แต่มันไม่ใช่สีฟ้าแบบปกติที่คุ้นเคย มันเป็นสีแดงฉานเหมือนเลือดที่กำลังหยดลงมาบนจอภาพที่ลอยอยู่เบื้องหน้าผม [คำเตือนขั้นสูงสุด: ตรวจพบตัวตนสำรองได้หลบหนีเข้าสู่กระแสข้อมูลภายนอก!] [วิเคราะห์เป้าหมาย: ตัวตนสำรองได้ยึดครอง ‘บอสลับ’ ในชั้นใต้ดินของโรงเรียนเป็นที่เรียบร้อย] [ภารกิจระดับ SSS: ‘กวาดล้างความผิดพลาดในระบบ’ (Eliminate the Glitch)] [เงื่อนไข: สังหารตัวตนที่ถูกสวมรอยก่อนที่มันจะเปิดประตูมิติเชื่อมต่อระหว่างโลกมนุษย์และดินแดนวิญญาณ] พื้นดินใต้ห้องทดลองเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงคำรามที่ฟังดูไม่เหมือนสิ่งมีชีวิตชนิดใดในตำราสัตว์เวทมนตร์ดังก้องขึ้นมาจากเบื้องล่าง มันไม่ใช่เสียงของสัตว์ร้าย แต่มันคือเสียง ‘ดิจิทัล’ ที่ผิดเพี้ยนจนน่าสะพรึงกลัว เซริน่าหันไปมองประตูเหล็กกล้าที่ถูกสลักด้วยอักขระเวทชั้นสูง ซึ่งบัดนี้มันกำลังร้าวและมีไอพลังงานสีดำพุ่งออกมา “อาคิน... ดูเหมือนว่าสิ่งที่เราเพิ่งหยุดมันไปเมื่อกี้ จะไม่ใช่ศัตรูที่แท้จริง” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “มันคือ ‘ตัวนำทาง’ ที่มาเพื่อเปิดทางให้บางอย่างที่เลวร้ายยิ่งกว่าก้าวเข้ามา” ประตูยักษ์ค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงามืดที่รูปร่างคล้ายกับ ‘ตัวผม’ เองราวกับส่องกระจก แต่มันกลับมีดวงตาสีแดงฉานหกคู่ที่กำลังจ้องมองมาทางเราด้วยความกระหาย [ระบบแจ้งเตือน: พบตัวตนสำรอง... สถานะ: Hostile (ศัตรู)] [คำแนะนำ: ผู้ใช้งานต้องทำลายตัวตนนี้ทันที หากล้มเหลว... ข้อมูลของคุณทั้งหมดจะถูกลบและแทนที่ด้วยตัวตนสำรองนี้อย่างสมบูรณ์] นั่นคือทุกอย่างที่ผมได้รับก่อนที่เงาร่างนั้นจะพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายตาผมจะมองทัน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้มาโดยตลอดนะครับ วาเลนเทียอัศวินมืดจะตั้งใจรังสรรค์ตอนต่อไปอย่างเต็มที่แน่นอนครับ