ดันเจี้ยนต้องห้ามใต้หอพัก

ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง นี่มันไม่ใช่แค่การตามล่าของนักฆ่าทั่วไป แต่นี่คือการไล่ล่าจาก 'อะไรบางอย่าง' ที่อยู่เหนือโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ขึ้นไปอีกขั้น! กลิ่นอายอับชื้นของอิฐโบราณผสมผสานกับกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิด อาคินก้าวเท้าถอยหลังอย่างระมัดระวัง รองเท้าหนังส่งเสียงเสียดสีกับพื้นหินขรุขระเบาจนแทบไม่ได้ยิน แสงจากผลึกเวتขนาดเท่ากำปั้นที่เขาถืออยู่ส่องสะท้อนผนังหินแกรนิตชื้นแฉะ เผยให้เห็นรอยขูดขีดลึกยาวนับสิบ รอยเหล่านี้ไม่ได้เกิดจากกรงเล็บของสัตว์อสูรทั่วไป แต่มันคือร่องรอยของคมดาบเวทมนตร์ที่ถูกตวัดด้วยความโกรธเกรี้ยวเมื่อหลายร้อยปีก่อน พื้นที่ใต้หอพักเขตตะวันตกของสถาบันเวทมนตร์อาร์เคเดียถูกระบุไว้ในแผนผังทางการว่าเป็นเพียงห้องเก็บพัสดุเก่าแก่ที่ปิดตาย แต่ความเป็นจริงกลับซ่อนโครงสร้างทางสถาปัตยกรรมที่ซับซ้อนกว่านั้น มันคือเครือข่ายอุโมงค์ใต้ดินที่เชื่อมต่อไปยังรากฐานของหอคอยโบราณ ซึ่งถูกสร้างขึ้นก่อนที่ตัวสถาบันจะถือกำเนิดเสียอีก "ระบบ... ตรวจพบสิ่งผิดปกติในรัศมีสามสิบเมตรด้านหน้าหรือไม่?" อาคินกระซิบเบาๆ ในลำคอ สายตายังคงจับจ้องความมืดเบื้องหน้าไม่กะพริบ [ติ๊ง! ตรวจพบคลื่นพลังงานเวทมนตร์โบราณตกค้าง ความหนาแน่นระดับ 4.8 มานาคอร์] [คำเตือน: พื้นที่บริเวณนี้ไม่อยู่ในฐานข้อมูลปัจจุบันของสถาบัน ความเสี่ยงในการสูญหายทางจิตวิญญาณ: 34%] หน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้า อาคินขมวดคิ้วมุ่น นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนด้ามไม้เท้าเวทมนตร์ระดับต่ำที่พกติดตัวมาเพื่อเป็นการเรียกสติ ความเย็นเยียบจากเหตุการณ์การลอบสังหารเมื่อคืนยังคงฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำ ร่องรอยของอักขระเวทสีดำที่สลักไว้บนตัวของนักฆ่าคนนั้น บ่งบอกชัดเจนว่าเบื้องหลังความสงบสุขของโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ กำลังมีฟันเฟืองขนาดใหญ่หมุนวนเพื่อบดขยี้ตัวตนที่ไร้ค่าอย่างเขาให้แหลกสลาย "อาคิน... ถ้าเธอคิดจะเดินต่อไปทางนั้น ฉันเกรงว่ารุ่งเช้าเธออาจจะไม่เหลือแม้แต่ชื่อในทะเบียนนักเรียนนะ" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากความมืดด้านหลัง อาคินสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ถึงกับตกใจ เพราะเขารู้สึกถึงการเคลื่อนไหวนี้ตั้งแต่ก่อนที่เธอจะเอ่ยปาก อาจารย์เซริน่าก้าวออกมาจากเงาของเสาหินโบราณ เธอยังคงสวมชุดคลุมสีเทาเข้มตัวเดิม แว่นตากรอบเงินสะท้อนแสงเรืองรองจากผลึกเวทในมือของอาคินอย่างพพอดี "อาจารย์เซริน่า... ดึกดื่นคื่นแบบนี้ อาจารย์ยังมาเดินเล่นในที่อับชื้นแบบนี้อีกหรือครับ" อาคินหันกลับไปมองด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ พยายามซ่อนความตื่นตระหนกไว้ภายใต้ท่าทีสุขุม เซริน่ากวาดสายตามองร่องรอยบนผนังหินด้วยแววตาที่อ่านยาก ประกายบางอย่างในดวงตาคู่นั้นวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกสายลมพัดผ่าน เธอไม่ได้ตอบคำถามในทันที แต่กลับเดินผ่านหน้าเขาไปช้าๆ ปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ ลงบนรอยขูดขีดบนผนังราวกับกำลังสัมผัสร่องรอยประวัติศาสตร์ที่คุ้นเคย "ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เด็กสอบตกอย่างเธอควรจะมาเดินเล่นนะ อาคิน... หรือควรจะพูดว่า 'ผู้ครอบครองระบบอัปยศ' ดีล่ะ?" เซริน่าหันกลับมามองเขา รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้บ่งบอกถึงความโกรธ แต่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่ชวนให้ขนลุก อาคินชะงักไปชั่วขณะ หัวใจเต้นกระหน่ำรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก ข้อมูลเกี่ยวกับระบบที่เขาได้รับมา เป็นความลับสูงสุดที่แม้แต่ผู้อำนวยการสถาบันก็ไม่ควรล่วงรู้ แต่นี่... อาจารย์ภาควิชาโบราณคดีกลับเอ่ยมันออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย "อาจารย์... หมายความว่าอย่างไรครับ?" อาคินถามเสียงเรียบ พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว มือซ้ายกระชับด้ามไม้เท้าแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ เซริน่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นก้องกังวานไปทั่วอุโมงค์แคบๆ "ไม่ต้องระวังตัวขนาดนั้นหรอก อาคิน ฉันไม่ใช่ศัตรู... อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่ในตอนนี้ ถ้าฉันต้องการจะฆ่าเธอ เธอก็คงกลายเป็นปุ๋ยอยู่ใต้หอพักนี้ตั้งแต่สัปดาห์แรกที่เธอเข้ามาเหยียบที่นี่แล้ว" เธอยื่นมือไปแตะผลึกเวทในมืออาคิน พลังงานอุ่นวาบแผ่ซ่านผ่านปลายนิ้วของเธอเข้าสู่ตัวผลึกทันที ทำให้แสงสว่างสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีทองอบอุ่น และในวินาทีนั้นเอง แผนผังของอุโมงค์ใต้ดินที่เคยทึบตันก็ปรากฏขึ้นบนอากาศ เป็นภาพสามมิติที่ซับซ้อนราวกับเขาวงกต [ติ๊ง! ตรวจพบรหัสผ่านลับจากผู้ดูแลระบบระดับสูง] [ปลดล็อกพื้นที่ส่วนตัว: หอเก็บตำราโบราณแห่งอาร์เคเดีย (ชั้นใต้ดินระดับ -3)] เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นรัวๆ อาคินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เขามองหน้าอาจารย์สาวสลับกับแผนผังสามิติที่ลอยอยู่ตรงหน้า สมองอันฉลาดเฉียบคมเริ่มประมวลผลสถานการณ์อย่างรวดเร็ว อาจารย์เซริน่าไม่ได้เป็นเพียงแค่อาจารย์สอนโบราณคดีธรรมดา แต่เธอมีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับระบบที่เลือกเขา หรือบางที... เธอกozอาจจะเป็นผู้สร้างมันขึ้นมาตั้งแต่แรก? "สงสัยมากสินะ?" เซริน่าถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันหลังเดินนำหน้าเข้าไปในความมืดที่ลึกกว่าเดิม "ตามมาสิ อาคิน ถ้าเธออยากรู้ว่าทำไมเด็กที่สอบตกทุกวิชาอย่างเธอ ถึงถูกเลือกให้ถือครองพลังที่สามารถเปลี่ยนแปลงโครงสร้างของโลกเวทมนตร์ใบนี้ได้" อาคินยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ชั่งน้ำหนักระหว่างความเสี่ยงกับความอยากรู้อยากเห็น แม้สัญชาตญาณจะเตือนว่านี่อาจเป็นกับดักที่อันตรายที่สุดในชีวิต แต่ความจริงที่ถูกปกปิดไว้ภายใต้ประวัติศาสตร์อันเน่าเฟะของสถาบันแห่งนี้ ก็เป็นสิ่งเดียวที่จะช่วยให้เขาเอาตัวรอดจากการไล่ล่าลึกลับนั้นได้ เขาตัดสินใจก้าวเท้าเดินตามแผ่นหลังของอาจารย์สาวไปอย่างไร้เสียง อุโมงค์ลาดต่ำลงเรื่อยๆ อากาศเริ่มบางเบabลง แต่กลิ่นอายของมานาบริสุทธิ์กลับเข้มข้นขึ้นจนผิวหนังรู้สึกซ่า ร่องรอยของอดีตที่ถูกลืมเลือนค่อยๆ เผยออกมาทีละน้อย รูปปั้นหินของนักเวทโบราณที่ถือคัมภีร์กลับหัวถูกทิ้งร้างไว้ตามสองข้างทาง ดวงตาของรูปปั้นสลักจากหอคอยนิลกาฬจับจ้องมาที่พวกเขาด้วยความรู้สึกที่ชวนอึดอัด จนกระทั่งพวกเขามาหยุดอยู่หน้าประตูเหล็กกล้าบานมหึมา ที่สลักลวดลายวงแหวนเวทมนตร์ซับซ้อนนับร้อยชั้น วงแหวนเหล่านั้นกำลังหมุนวนช้าๆ ส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอราวกับสิ่งมีชีวิตที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหล เซริน่ายกมือขึ้น วาดอักขระกลางอากาศด้วยปลายนิ้ว แสงสีเงินสว่างวาบขึ้นกระทบกับประตูเหล็ก ประตูส่งเสียงกรีดร้องของโลหะที่เสียดสีกันดังสนั่นค่อยๆ แง้มเปิดออก เผยให้เห็นแสงสว่างจ้าที่ลอดออกมาจากห้องโถงด้านใน แต่สิ่งที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของอาคินขณะที่ประตูกำลังเปิดกว้างออกนั้น กลับไม่ใช่ห้องเก็บตำราโบราณอย่างที่ควรจะเป็น... มันคือซากโครงกระดูกขนาดมหึมาของสัตว์อสูรในตำนาน ที่ถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนเวทมนตร์นับร้อยเส้น และตรงใจกลางโครงกระดูกนั้น มีร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่งในชุดนักเรียนแบบเดียวกับเขานั่งก้มหน้าอยู่ เด็กหนุ่มคนนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่ถอดแบบมาจากอาคินราวกับส่องกระจกเงา พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ส่งตรงมายังเขา! [ติ๊ง! ตรวจพบตัวตนสำรองของผู้ใช้งานระดับสูง] [คำเตือนขั้นวิกฤต: เป้าหมายกำลังดำเนินการ 'ทับซ้อนข้อมูลวิญญาณ' โปรดเตรียมรับมือการลบตัวตนทันที!] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปด้วยกันในความมืดมิดนี้นะครับ