อาจารย์สาวกับแว่นตาที่มองเห็นทุกอย่าง

กลิ่นอายจางๆ ของกระดาษปาปิรุสเก่าเก็บและน้ำยาเคลือบเวทมนตร์คละคลุ้งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของภาควิชาโบราณคดี ความเงียบงันภายในห้องนี้ไม่ได้สร้างความอึดอัด ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันบางอย่างที่ถูกขับออกมาจากสายตาคู่หลังกรอบแว่นทรงรีสีเงินยวงคู่นั้น "เธอรู้ตัวไหมอาคิน ว่าผลคะแนนการประเมินภาคปฏิบัติเมื่อวานนี้ มันมีความผิดปกติทางคณิตศาสตร์เวทมนตร์อยู่จุดหนึ่ง" เซริน่าเอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสารหนาเตอะในมือ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้โอ๊กสีเข้มเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังที่จงใจกดดันให้คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามรู้สึกกระวนกระวายใจ อาคินยังคงรักษาใบหน้าเรียบเฉยเอาไว้ได้เป็นอย่างดี เขานั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายๆ ผิดกับเหงื่อกาฬที่เริ่มซึมบริเวณข้อพับเล็กน้อย ความฉลาดรอบคอบบอกเขาว่า ทุกคำพูดของอาจารย์สาวผู้นี้ถูกคำนวณมาอย่างดีแล้ว การแก้ตัวด้วยความไม่รู้จึงเป็นกลยุทธ์ที่โง่เง่าที่สุดในสถานการณ์เช่นนี้ "ความผิดปกติที่ว่า... หมายถึงคะแนนของผมมันต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานจนน่าใจหาย หรือว่ามันสูงเกินกว่าที่ตัวประกอบสอบตกอย่างผมควรจะทำได้กันล่ะครับ อาจารย์เซริน่า" อาคินเลือกที่จะตอบคำถามด้วยคำถาม โดยใช้รอยยิ้มสุภาพเป็นเกราะป้องกันตัว เซริน่าชะงักมือที่กำลังเคาะโต๊ะ เธอค่อยๆ ถอดแว่นสายตาออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นดวงตาสีอำพันคู่งคมที่กวาดมองสำรวจเรือนร่างของเด็กหนุ่มตรงหน้า ราวกับกำลังมองทะลุผ่านเสื้อผ้าและเปลือกนอก เพื่อค้นหาความลับบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้ใต้ก้นบึ้งของจิตวิญญาณ "เด็กปีหนึ่งทั่วไป... ต่อให้มีความจำดีเลิศแค่ไหน ก็ไม่มีทางสลายวงจรเวทระดับสามของอัศวินพิทักษ์ได้ด้วยการดีดนิ้วเพียงครั้งเดียวหรอกนะ อาคิน" เซริน่ายื่นหน้าเข้ามาใกล้โต๊ะเล็กน้อย กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าลอยมาแตะจมูก "ยิ่งไปกว่านั้น... พลังงานมานาที่ตกค้างในจุดเกิดเหตุ มันไม่ใช่รูปแบบของเวทมนตร์ในสถาบันแห่งนี้ แต่มันคือชุดคำสั่ง... คำสั่งที่คล้ายคลึงกับภาษาคอมพิวเตอร์โบราณจากยุคบรรพกาลที่สูญหายไปแล้ว" หัวใจของอาคินกระตุกวูบไปชั่วขณะ แต่สีหน้าของเขายังคงนิ่งสนิท ระบบอัจฉริยะในหัวเริ่มส่งเสียงเตือนเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนภัยสีเหลือง [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการวิเคราะห์รูปแบบพลังงานจากบุคคลภายนอก สถานะความปลอดภัย: อยู่ในระดับเสี่ยงปานกลาง คำแนะนำ: หลีกเลี่ยงการใช้เหตุผลเชิงตรรกะที่เกี่ยวข้องกับระบบโดยตรง] "อาจารย์คงจะเข้าใจผิดอะไรบางอย่างแล้วล่ะครับ ผมก็แค่อ่านตำราเก่าๆ ในห้องสมุดแล้วบังเอิญฟลุกเดาข้อสอบถูกเท่านั้นเอง ดวงของผมมันมักจะดีในเวลาคับขันเสมอ... อาจารย์ก็รู้" อาคินหัวเราะในลำคอเบาๆ พยายามกลบเกลื่อนด้วยท่าทางกวนประสาทตามแบบฉบับตัวประกอบผู้โชคร้าย เซริน่าหรี่ตาลง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหมายในเชิงบวกเลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังสนุกกับการต้อนเหยื่อให้จนมุม "ฟลุกงั้นเหรอ? น่าสนใจดีนี่... ถ้าอย่างนั้น ฉันคงต้องขอทดสอบ 'ความฟลุก' ของเธอด้วยบททดสอบส่วนตัวสักหน่อยแล้วล่ะ" อาจารย์สาวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างระหงก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่ตรงหน้าอาคิน เธอโน้มตัวลงมาจนใบหน้าห่างกันเพียงคืบเดียว แว่นตาในมือถูกยกขึ้นมาเคาะเบาๆ ที่หน้าผากของเด็กหนุ่มอย่างหยอกเย้าแต่จริงจัง "เย็นวันนี้ หลังเลิกเรียน ที่ห้องใต้ดินอาคารโบราณคดี... อย่าคิดหนีหรือเบี้ยวนัดเป็นอันขาด เพราะถ้าเธอไม่มา ฉันจะส่งรายงานความผิดปกติของเธอให้สภาสูงพิจารณาในทันที และเธอคงรู้ใช่ไหมว่า บทลงโทษของคนที่ครอบครองพลังงานต้องห้ามคืออะไร" เซริน่าทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้แล้วเดินกลับไปนั่งที่เดิม ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอโบกมือไล่เด็กหนุ่มให้ออกจากห้องอย่างไม่ใส่ใจ อาคินลุกขึ้นยืนโค้งคำนับด้วยความสุภาพตามมารยาท แต่ในใจกลับกำลังคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดอย่างรวดเร็ว อาจารย์เซริน่าไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน เธอกำลังสงสัยในตัวตนของเขา และการนัดพบที่ห้องใต้ดินอาคารโบราณคดีในเย็นวันนี้ ก็คือกับดักที่ถูกขุดรอไว้แล้ว เมื่อร่างของอาคินเดินพ้นประตูห้องและบานประตูไม้ปิดสนิทลง รอยยิ้มบนใบหน้าของเซริน่าก็จางหายไป เธอสวมแว่นตากลับเข้าไปอีกครั้ง ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ "เด็กคนนั้น... มีร่องรอยของ 'ผู้ดูแลระบบ' หลงเหลืออยู่จริงๆ ด้วยสินะ น่าสนใจ... ว่าเขาจะเป็นแค่หุ่นเชิด หรือจะเป็นผู้ปลดล็อกกุญแจดอกสุดท้ายกันแน่" ตัดภาพกลับมาที่อาคินซึ่งกำลังเดินทอดน่องไปตามทางเดินหินแกรนิตของสถาบัน ลมเย็นยามบ่ายพัดผ่านชายเสื้อคลุมของเขา เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นอีกครั้งด้วยโทนเสียงที่เปลี่ยนไปเป็นสีแดงฉาน [แจ้งเตือนด่วนระดับ SSS: ตรวจพบการเข้าถึงพื้นที่ต้องห้าม 'ห้องใต้ดินอาคารโบราณคดี' ล่วงหน้าโดยบุคคลปริศนา ภารกิจลับถูกเปิดใช้งาน: "ไขปริศนาห้องใต้ดินแห่งบรรพกาล" เงื่อนไขความสำเร็จ: เอาชีวิตรอดจากการทดสอบของเซริน่า และค้นหาความจริงเบื้องหลังตัวตนของอาจารย์สาว บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียความทรงจำทั้งหมดเกี่ยวกับระบบ และถูกรีเซ็ตสถานะตัวละครกลับสู่ศูนย์ถาวร!] อาคินหยุดเดินกะทันหัน ดวงตาคมกริบมองไปยังภาพโฮโลแกรมสีแดงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า รอยยิ้มฝืดเจื่อนผุดขึ้นที่มุมปากเมื่อตระหนักได้ว่า... งานนี้เขาไม่ได้แค่เดินเข้าสู่กับดักธรรมดาเสียแล้ว — ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านบททดสอบอันดำมืดและท้าทายนี้ไปด้วยกันนะครับ — วาเลนเทียอัศวินมืด