คะแนนโหล่ที่โลกไม่ต้องการ

ปลายปากกาขนนกสีนิลจรดลงบนกระดาษแผ่นสุดท้าย เสียงขูดขีดเบาๆ สะท้อนก้องในห้องสอบที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า อาคินถอนหายใจยาวออกมาอย่างโล่งอก เมื่อข้อสอบเวทมนตร์ประยุกต์ระดับสูงข้อสุดท้ายถูกเติมคำตอบที่ "ผิดเพี้ยนอย่างจงใจ" ลงไป สำหรับคนอื่น นี่คือแบบทดสอบวัดอนาคตเพื่อก้าวขึ้นเป็นยอดจอมเวทแห่งราชAethelgard แต่สำหรับเขา มันคือประตูบานใหญ่ที่จะนำไปสู่แต้มรางวัลมหาศาลจากระบบที่ซ่อนอยู่ในจิตวิญญาณ "ศูนย์คะแนนเต็ม..." อาคินพึมพำกับตัวเองเบาๆ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความพึงพอใจ เป้าหมายของเขาในวันนี้ไม่ใช่การยืนอยู่จุดสูงสุดท่ามกลางแสงไฟสปอตไลท์ แต่เป็นการเป็น "ตัวประกอบ" ที่ไร้ตัวตนที่สุด เพื่อใช้สิทธิประโยชน์จากระบบลับในการปลดล็อกสกิลขั้นเทพที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความล้มเหลว ยิ่งสอบตกมากเท่าไหร่ ระบบริเริ่มความไร้เทียมทานก็จะยิ่งประทานแต้มสะสมให้มากขึ้นเท่านั้น เป็นตรรกะที่บิดเบี้ยวแต่น่าดึงดูดใจเสียยิ่งกว่าตำราเวทเล่มไหนๆ ในหอสมุดหลวง เสียงฝีเท้าหนักแน่นของศาสตราจารย์มาร์คัสเดินตรวจแถวใกล้เข้ามา แรงกดดันจากพลังเวทธาตุไฟระดับสี่แผ่ซายออกมาจากตัวอาจารย์จนอากาศรอบข้างร้อนระอุขึ้นเล็กน้อย มาร์คัสหยุดยืนชะงักอยู่ที่โต๊ะของอาคิน ดวงตาดุจเหยี่ยวจ้องมองกระดาษคำตอบที่ว่างเปล่าในหลายข้อ และคำตอบที่ไขว้เขวอย่างไร้ตรรกะในข้ออื่นๆ "อาคิน..." เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความระaอใจ "เธอเขียนอะไรลงไปเนี่ย? ข้อนี้ถามถึงวงจรเวทป้องกันการแทรกแซง แต่เธอzกลับวาดรูปวงกลมไขว้กับกากบาทเหมือนเด็กเล่นขายของ แถมยังคำนวณมานาผิดพลาดแบบตั้งใจชัดเจน" อาคินเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นอาจารย์ด้วยแววตานิ่งสงบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก เขารักษาสีหน้าให้ดูโง่เขลาและไร้เดียงสาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ซึ่งเป็นทักษะที่เขาฝึกฝนมาอย่างยาวนานเพื่อความอยู่รอด "ผมพยายามอย่างเต็มที่แล้วครับอาจารย์... แต่สมองส่วนการคำนวณเวทของผมมันคงตีบตันจริงๆ ครับ" อาคินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ถ่อมตัวจนเกือบจะดูน่าสมเพช เสียงหัวเราะเยาะเบาๆ ดังขึ้นจากโต๊ะแถวหลัง ทาทู บุตรชายขุนนางตระกูลใหญ่ผู้ถือครองพลังธาตุสายฟ้าบริสุทธิ์ ชะโงกหน้าออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะหยันที่ฉาบอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาแต่ไร้ความลึกซึ้ง "ก็สมควรแล้วล่ะนะ สำหรับไอ้พวกเศษสวะที่หลงเข้ามาเรียนในสถาบันอัศวินเวทมนตร์แห่งนี้ด้วยเส้นสายตระกูลตกอับ" ทาทูพูดลอยๆ ให้ได้ยินกันทั้งห้อง "เกรดเฉลี่ยหางแถว สอบตกซ้ำซาก เป็นตัวถ่วงของรุ่น ปีนี้เธอคงทำสถิติจองตำแหน่งโหล่ของชั้นปีได้แบบไร้พ่ายแน่ๆ อาคิน" บรรยากาศในห้องสอบอึมครึมลงทันที สายตานับสคู่จับจ้องมาที่อาคิน บางคนมองด้วยความเวทนา บางคนมองด้วยความสมเพช และส่วนใหญ่เลือกที่จะเมินเฉยราวกับเขาเป็นเพียงฝุ่นผงที่ไม่มีตัวตนบนพื้นห้อง อาคินไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองแม้แต่น้อย ความเกลียด 3 ส่วน ความเย่อหยิ่ง 7 ส่วนของทาทูเป็นเพียงแค่เสียงรบกวนฉากหลังในสายตาของเขา เขากลับรู้สึกขอบคุณทาทูในใจเสียด้วยซ้ำที่ช่วยตอกย้ำสถานะ "ตัวประกอบ" ให้มีความสมจริงมากยิ่งขึ้น *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนใสๆ ที่มีเพียงอาคินเท่านั้นที่ได้ยินดังขึ้นในโสตประสาท หน้าต่างสีฟ้าใสปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับตัวอักษรเรืองแสงที่เต้นระบำด้วยความยินดี [ระบบประเมินสถานะตัวประกอบทำงานสมบูรณ์] [เป้าหมาย: จงใจสอบตกและได้รับเสียงดูถูกเหยียดหยามจากเพื่อนร่วมชั้น (ระดับความรุนแรง: ปานกลาง)] [แต้มสะสมที่ได้รับ: +1,500 แต้ม!] [เงื่อนไขพิเศษปลดล็อก: ท่านได้รับความอับอายในที่สาธารณะ ปลดล็อกร้านค้าลับ "ขยะทองคำ" สำเร็จ!] มุมปากของอาคินกระตุกยิ้มขึ้นอีกครั้งด้วยความปีติยินดี 1,500 แต้ม! นี่มันมากกว่าค่าใช้จ่ายในการซื้อตำราเวทชั้นสูงเสียอีก ระบบนี้ช่างเป็นมิตรกับคนอยากสโลว์ไลฟ์แต่เปี่ยมด้วยแผนการเสียจริง ทว่า ในจังหวะที่อาคินกำลังจะกดปิดหน้าต่างระบบนั้นเอง แสงสีฟ้าใสกลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะทันหัน อุณหภูมิภายในห้องสอบลดฮวบลงจนเกิดไอสีขาวออกจากริมฝีปากของทุกคนโดยไม่ทราบสาเหตุ ศาสตราจารย์มาร์คัสที่กำลังเดินตรวจข้อสอบอยู่ถึงกับชะงักฝีเท้า สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เขากวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้าต่างบานใหญ่ที่ปิดสนิท ซึ่งตอนนี้มีรอยร้าวรานสายฟ้าสีดำแล่นผ่านกระจก "อาจารย์ครับ... นั่นมันอะไรน่ะ?" นักเรียนหญิงคนหนึ่งแถวหน้าสุดส่งเสียงสั่นเครือ ชี้ไปยังเงาดำมหึมาที่กำลังก่อตัวขึ้นกลางสนามฝึกซ้อมด้านนอก อาคินขมวดคิ้วเล็กน้อย ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแล่นแปลบเข้ามาในสมอง เขาหันไปมองหน้าต่างโดยสัญชาตญาณ และสิ่งที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของเขาไม่ใช่เงาของสัตว์อสูรธรรมดา แต่มันคือตราประทับโบราณที่เขาเคยเห็นในบันทึกชำระลึกของภาควิชาโบราณคดีที่เซริน่าเคยนำมาให้ดูเมื่อสัปดาห์ก่อน ทาทูที่เคยหัวเราะเยาะเมื่อครู่ ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือด เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้า พลังธาตุสายฟ้าในตัวสั่นระริกราวกับหวาดกลัวบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า ประตูห้องสอบถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงลมมหาศาล ร่างระหงของเซริน่า อาจารย์สาวปริศนาผู้กุมความลับของหอสมุดโบราณก้าวเข้ามาด้วยชุดคลุมสีเข้มที่สะบัดไหวตามแรงลม ดวงตาคู่สวยคู่นั้นไม่ได้มองนักเรียนคนไหนเลย แต่มันจ้องตรงมาที่อาคิน พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก "เด็กๆ ทุกคนหมอบลง... อาคิน นายซ่อนสมุดบันทึกเล่มนั้นไว้ที่ไหน รีบหยิบมันออกมา ไม่งั้นพวกเราตายกันหมดแน่!" — ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านบททดสอบอันดำมืดและท้าทายนี้ไปด้วยกันนะครับ — วาเลนเทียอัศวินมืด