การพบกันของอดีตและปัจจุบัน

"พบตัวเป้าหมายแล้ว... เจ้าพวกหนอนแมลงที่บังอาจกล้าขโมยของจากหอคอยบรรพกาล เตรียมตัวตายเสียเถอะ!" เสียงคำรามทุบทำลายความเงียบสงบของค่ำคืนในเขตอนุรักษ์โบราณสถานหลังมหาวิทยาลัยเวทมนตร์ดังสนั่นหวั่นไหว แรงกดดันระดับมหาอำนาจแผ่พุ่งจนอากาศรอบบริเวณบิดเบี้ยวเป็นคลื่น อาคินซ่อนตัวอยู่หลังเสาหินแกรนิตโบราณขนาดใหญ่ ลมหายใจของเขาถูกผ่อนให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ดวงตาคมกวาดมองผ่านช่องว่างของซากปรักหักพังเพื่อประเมินสถานการณ์ตรงหน้าอย่างรวดเร็วและรอบคอบ เบื้องล่างลานกว้าง แสงเวทมนตร์สีม่วงเข้มกำลังสาดส่องตัดกับความมืด ผู้บุกรุกสวมชุดคลุมยาวสีดำสนิท ใบหน้าถูกซ่อนไว้ใต้ฮู้ด แต่สิ่งที่เป็นจุดสนใจไม่ใช่พลังเวททำลายล้างสูงของพวกเขา หากแต่เป็นวัตถุเรืองแสงสีทองอร่ามที่ลอยอยู่กลางอากาศ—'ศิลาแห่งปฐมกาล' วัตถุโบราณที่หายสาบสูญไปจากหอคอยบรรพกาลเมื่อสามร้อยปีก่อน "อาคิน..." เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นข้างกาย เซริน่า อาจารย์สาวภาควิชาโบราณคดีผู้มักจะปรากฏตัวในเวลาที่คาดไม่ถึงเสมอ เคลื่อนกายเข้ามาประชิดตัวเขาอย่างเงียบเชียบ ดวงตาคู่สวยที่ปกติมักฉายแววขี้เล่นและเกียจคร้าน ในตอนนี้กลับจริงจังและสะท้อนความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด นิ้วเรียวยาวของเธอกำคธาไม้โบราณในมือแน่นจนข้อต่องอขาว "อาจารย์ครับ ดูเหมือนเราจะเจอแจ็กพอตเข้าให้แล้วล่ะครับ" อาคินกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงสุขุม แม้สถานการณ์จะคับขัน แต่สมองของเขายังคงวิเคราะห์กลไกเวทมนตร์รอบตัวอย่างเป็นระบบ "พวกมันไม่ได้แค่มาขโมยของ แต่กำลังใช้ศิลาเชื่อมต่อกับโครงข่ายเวทใต้ดินของโรงเรียน... เป้าหมายที่แท้จริงคือการปลดผนึกบางอย่างที่อยู่ลึกลงไปอีก" เซริน่าชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นวูบหนึ่งเมื่อได้ยินคำวิเคราะห์ของอาคิน ก่อนที่รอยยิ้มจางๆ จะปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างฝืนๆ "เธอเนี่ย... ฉลาดเกินวัยไปจริงๆ นะ อาคิน สมแล้วที่ระบบเจ้าปัญหาพยายามเลือกเธอเป็นผู้สืบทอด" เซริน่าพึมพำเบาๆ แต่ด้วยประสาทสัมผัสที่ถูกยกระดับด้วยสกิลของระบบทำให้อาคินได้ยินมันทุกถ้อยคำ คิ้วขวาของอาคินกระตุกเล็กน้อย ความสงสัยที่สะสมมานานนับสัปดาห์ปะทุขึ้นในใจ เขารู้มาตลอดว่าอาจารย์เซริน่าไม่ใช่แค่อาจารย์สอนประวัติศาสตร์ธรรมดา เธอรู้เรื่องระบบที่เขาได้รับ รู้ว่าเงื่อนไขการสอบตกคือหนทางปลดล็อกสกิล และในตอนนี้ เธอยังดูคุ้นเคยกับ 'หอคอยบรรพกาล' และ 'ศิลาแห่งปฐมกาล' เป็นอย่างดีราวกับเคยใช้งานมันมาด้วยตัวเอง "ดูเหมือนเราคงต้องคุยกันยาว หลังจากที่จัดการพวกไม่ได้รับเชิญพวกนี้เสร็จแล้วนะครับ อาจารย์เซริน่า" อาคินหันไปมองเธอด้วยแววตาคาดคั้น แต่น้ำเสียงยังคงนิ่งสงบ "เอาตัวรอดจากตรงนี้ให้ได้ก่อนเถอะพ่ออัจฉริยะตกกระป๋อง" เซริน่าถอนหายใจยาวเบาๆ ก่อนจะสะบัดมือขวา วงเวทสีเงินบริสุทธิ์นับสิบวงปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างรวดเร็วอย่างไร้ที่ติ "เด็กดื้อต้องถูกทำโทษด้วยบทเรียนประวัติศาสตร์ภาคปฏิบัติสักหน่อยแล้วล่ะ" *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบการปลดล็อกเงื่อนไขพิเศษ: "อดีตที่ถูกลืม"] [ผู้เล่น 'อาคิน' และเป้าหมาย 'เซริน่า' เข้าสู่เขตอาคมประสานจิตระดับสูง] [คำเตือน: ตัวตนที่แท้จริงของอาจารย์เซริน่า กำลังจะถูกเปิดเผยผ่านความทรงจำของหอคอยบรรพกาล] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของอาคิน พร้อมกับที่เบื้องล่าง ลานกว้างเกิดแรงสั่นสะเทือนรุนแรง กลุ่มผู้บุกรุกในชุดคลุมสีดำหันขวับมาทางซี่งซ่อนตัวของพวกเขาทันที เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังเวทโบราณที่รั่วไหลออกมาจากตัวของเซริน่า "นั่นมัน... พลังของอดีตผู้อำนวยการรุ่นที่หนึ่ง! เป็นไปได้ยังไง! นึกว่านางหายสาบสูญไปพร้อมกับหอคอยแตกสลายเมื่อสามร้อยปีก่อนแล้ว!" หัวหน้ากลุ่มผู้บุกรุกตะโกนลั่นด้วยความตกใจระคนหวาดกลัว เซริน่าไม่ได้หลบซ่อนตัวอีกต่อไป เธอก้าวออกมาจากเงาของเสาหิน แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบเรือนผมสีเงินยววงที่ปล่อยสยาย และดวงตาที่แปรเปลี่ยนเป็นประกายสีทองอร่าม ลายเส้นอักขระโบราณเวทมนตร์ปรากฏขึ้นบนผิวแก้มและลำคอของเธอ แผ่กลิ่นอายความกดดันที่แม้แต่ผู้ทรงพลังระดับปรมาจารย์ยังต้องสั่นสะท้อน อาคินก้าวตามหลังเธอมาติดๆ นิ้วมือขวาแตะที่แหวนมิติเพื่อเตรียมเรียกใช้งานศาสตราเวทที่ซ่อนไว้ แม้จะตกใจกับสิ่งที่ได้ยินจากปากผู้บุกรุก แต่ความนิ่งสงบยังคงเป็นเกราะคุ้มg.ของเขา "สามร้อยปีผ่านไป..." เสียงของเซริน่าเปลี่ยนไป น้ำเสียงของเธอลุ่มลึกกังวานและเต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "พวกมดปลวกอย่างพวกเจ้า ยังคงกล้าอาจหาญมาเหยียบย่ำดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้อีกงั้นหรือ" บรรยากาศรอบตัวหยุดนิ่งลงชั่วขณะ ราวกับกาลเวลาถูกแช่แข็งด้วยพลังเวทระดับตำนาน แรงกดดันมหาศาลแผ่ขยายออกไปจนผู้บุกรุกทั้งหมดทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น ทว่า ในวินาทีที่สถานการณ์กำลังจะตกอยู่ภายใต้การควบคุมของเซริน่า พื้นดินเบื้องล่างเท้าของอาคินก็ยุบตัวลงอย่างกะทันหัน พร้อมกับหลุมดำปริศนาที่ดูดกลืนร่างของเขาร่วงหล่นลงไปในความมืดมิดเบื้องล่าง "อาคิน!" เสียงอุทานด้วยความตกใจของเซริน่าดังไล่หลังมาเป็นสิ่งสุดท้าย ก่อนที่สติของอาคินจะดำดิ่งลงสู่ความมืด สมองของเขาประมวลผลข้อมูลชิ้นสุดท้ายที่ระบบส่งตรงเข้าสู่จิตสำนึก *ติ๊ง!* [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ค้นพบรหัสพันธุกรรมเวทมนตร์ตรงกับ "ผู้สร้างระบบ" — เป้าหมายที่แท้จริงของหอคอยบรรพกาลไม่ใช่การกักเก็บพลัง แต่คือการรอคอยการกลับมาของ "ผู้ก่อตั้งสถาบัน" ตัวจริง ซึ่งก็คือ... อาจารย์เซริน่า] ความมืดมิดเข้าปกคลุม แต่ทว่าในห้วงลึกนั้น ดวงตาสสีแดงฉานคู่หนึ่งกำลังลืมตาตื่นขึ้น พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของอาคิน *ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ ลูกหลานแห่งพันธสัญญา...* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ