ศัตรูที่มองเห็นอนาคต

คมดาบสีนิลกาฬเฉียดผ่านปลายจมูกไปเพียงเสี้ยวริצו ตามมาด้วยแรงอัดอากาศที่แผดเผาจนเส้นผมสีดำสนิทของอาคินปลิวไสว "ช้าไปเจ็ดมิลลิเมตรครับ คุณตัวประกอบ" น้ำเสียงเย้ยหยันดังขึ้นจากเบื้องหน้า ร่างของ ‘ค일ัน’ (คิลัน) รองประธานสภานักเรียนปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าราวกับเขามีตัวตนอยู่เหนือกาลเวลา ดาบในมือของอีกฝ่ายไม่ได้พุ่งเป้ามาที่จุดตายเดิม แต่กลับฟันไปยังจุดที่อาคิน *กำลังจะก้าวขาไป* ในอีกสองวินาทีข้างหน้า นี่ไม่ใช่ปฏิกิริยาตอบสนองที่รวดเร็ว แต่มันคือการ "ล่วงรู้" อาคินกัดฟันกรอด ดีดตัวถอยหลังด้วยวิชาเคลื่อนย้ายขั้นพื้นฐานที่ผสานเข้ากับแรงดันมานาของระบบ ดวงตาสอบตกที่มักจะฉายแววเกียจคร้าน บัดนี้หรี่แคบลงเพื่อวิเคราะห์สถานการณ์ ความนิ่งสงบอันเป็นเอกลักษณ์ของเขากำลังถูกทดสอบอย่างหนักหน่วงในลานประลองใต้ดินของหอคอยโบราณ "หลบได้อีกแล้วงั้นเหรอ... น่ารำคาญเสียจริง" คิลันเอ่ยด้วยรอยยิ้มเยาะ มือเรียวยาวควงดาบเรืองแสงสีครามซึ่งเป็นอาาสกิลระดับสูง *[Chronos Eye]* เนตรอนาคตที่สามารถมองเห็นภาพเหตุการณ์ล่วงหน้าได้สามวินาทีเต็ม สามวินาที... ในโลกเวทมนตร์ มันคือความแตกต่างระหว่างความเป็นกับความตาย อาคินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจ สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็วราวกับเครื่องจักรเวทมนตร์ หากคู่ต่อสู้มองเห็นอนาคต การโจมตีตรงๆ ย่อมไร้ความหมาย ไม่ว่าเขาจะรวดเร็วแค่ไหน คิลันก็ย่อมรู้ตำแหน่งที่เขาจะไปยืนก่อนเสมอ *[ติ๊ง! ตรวจพบภัยคุกคามระดับสูง: สกิล 'เนตรอนาคต' (Active)]* *[คำแนะนำจากระบบ: ความน่าจะเป็นในการเอาชนะด้วยกำลังกายภาพคือ 4.2% แนะนำให้ใช้กระบวนทัศน์ 'สร้างตัวแปรนอกเหนือความคาดหมาย']* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว อาคินมุมปากกระตุกเล็กน้อย ระบบตัวเกรียนนี้ยังคงพูดจาขวานผ่าซากได้ถูกจังหวะเสมอ แต่อย่างน้อยมันก็ยืนยันสมมติฐานของเขา พลังทำนายไม่ได้ไร้เทียมทาน มันขึ้นอยู่กับ "ทางเลือก" ที่มี หากไม่มีทางเลือกให้เลือก หรือมีตัวเลือกที่บ้าคลั่งจนระบบทำนายรวน การมองเห็นอนาคตก็จะเป็นเพียงแค่ภาพลวงตาที่สร้างความสับสนให้ผู้ใช้เอง "คิดอะไรอยู่เหรอ อาคิน? จะยอมแพ้แต่โดยดี หรือจะให้ฉันฟันแกเป็นชิ้นๆ เหมือนในนิมิตที่เห็นเมื่อกี้ดีล่ะ" คิลันก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจ "คุณคิลันนี่ใจร้อนเสียจริงนะครับ" อาคินเอ่ยเสียงเรียบ พร้อมกับแอบขยับมือซ้ายที่ไขว้ไว้ข้างหลัง ร่ายวงเวทย์ขนาดจิ๋วที่มองไม่ด้วยตาเปล่าลงบนพื้นหิน "ผมแค่กำลังคิดว่า... คนที่รู้ทุกอย่างล่วงหน้า มักจะพลาดสิ่งธรรมดาที่สุดไปเสมอ" "คำพูดสวยหรูของพวกสอบตก!" คิลันพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง แสงจากดาบในมือสว่างวาบจนแสบตา ในนิมิตของคิลัน อาคินจะพยายามหลบไปทางซ้ายแล้วสวนด้วยเวทย์สายฟ้า เขาจึงเงื้อดาบรอรับการโจมตีทางซ้ายไว้อย่างสมบูรณ์แบบ ทว่า... อาคินไม่ได้ขยับไปทางซ้าย ร่างของอาคินทิ้งตัวลงนอนราบกับพื้นดิน ดื้อๆ ดิ่งลงไปตรงหน้าอย่างไร้ฟอร์ม ท่าทางที่ดูน่าเกลียดและไร้ซึ่งศักดิ์ศรีของจอมเวทย์ ทำให้ดาบของคิลันฟันผ่านอากาศว่างเปล่าเหนือหัวเขาไปอย่างเฉียดฉิว ดวงตาของคิลันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความประหลาดใจฉายชัดบนใบหน้าสมบูรณ์แบบเป็นครั้งแรก ภาพอนาคตที่เขาเห็นเมื่อครู่... อาคินต้องหลบซ้ายสิ ทำไมถึงกลายเป็นการทิ้งตัวลงนอนได้เล่า?! นั่นเพราะอาคินไม่ได้ใช้ "ทางเลือกที่มีเหตุผล" แต่เขาเลือกทำสิ่งที่ไร้สาระที่สุดเท่าที่สมองของตัวประกอบจะคิดได้ "อะไรกัน... แกคาดเดาไม่ได้งั้นเหรอ!" คิลันคำรามด้วยความหงุดหงิด รีบตวัดดาบกลับลงมาหมายจะเสียบร่างที่นอนอยู่บนพื้น แต่อาคินรอเวลานี้อยู่แล้ว "ระบบ... เปิดใช้สกิล [ความซวยกระเด็น]!" *[ประกาศ: เปิดใช้งานสกิลเฉพาะตัว 'ความซวยกระเด็น' เป้าหมาย: พื้นที่รอบตัว 3 เมตร ผลลัพธ์: เปลี่ยนความโชคร้ายของผู้ใช้ให้กลายเป็นแรงปะทุทางกายภาพระดับวิกฤต]* *เปรี้ยงงงง!* จู่ๆ แผ่นหินใต้ร่างของอาคินก็ยุบตัวลงอย่างกะทันหันเนื่องจากความเสื่อมโทรมของโครงสร้างโบราณ (ความซวยประจำตัวของอาคินที่ทำงานถูกจังหวะที่สุด) แรงยุบตัวนั้นส่งผลให้เกิดแรงดันมหาศาลผลักร่างของอาคินพุ่งสวนขึ้นไปกระแทกกับคางของคิลันอย่างจัง! "อั๊ก!" คิลันอุทานออกมาด้วยความตกใจ แรงกระแทกนั้นทำให้สมาธิของเขาแตกกระเจิง สกิล *[Chronos Eye]* ดับวูบลงทันty เนื่องจากสมองประมวลผลไม่ทันกับเหตุการณ์ไร้ตรรกะที่เพิ่งเกิดขึ้น อาคินไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขาดีดตัวลุกขึ้นยืน มือขวากำหมัดแน่นอัดกระแทกเข้าที่ท้องน้อยของรองประธานสภานักเรียนเต็มแรง จนคิลันต้องกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว ล้มลงกระแทกกับเสาหินอย่างแรง ความเงียบเข้าปกคลุมลานประลองชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจของคิลันที่ดังสะท้อนก้อง คิลันยกมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปาก ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งบัดนี้ฉายแววอาฆาตมาดร้ายอย่างปิดไม่มิด เขาจ้องมองอาคินราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "แก... แกทำได้ยังไง? แกทำลายการมองเห็นของฉันได้อย่างไร?!" อาคินปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าของตนเองด้วยท่าทางสบายๆ ต่างจากสภาพของคู่ต่อสู้ลิบลับ "การมองอนาคตก็เหมือนกับการอ่านหนังสือสิครับ คุณคิลัน... แต่มันจะไปสนุกอะไรล่ะ ถ้าเนื้อเรื่องในหนังสือมันไม่ยอมพลิกโผเอาดื้อๆ น่ะครับ?" "แก...!" คิลันคำราม ลุกขึ้นยืนพร้อมกับปลดปล่อยมานาสีดำทมิฬที่น่าสะพรึงกลัวออกมาจากร่าง บรรยากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว อากาศรอบตัวหนาทึบจนหายใจแทบไม่ออก "ฉันจะฆ่าแกซะ อาคิน! ต่อให้แกจะพลิกแพลงยังไง ฉันก็จะใช้พลังทั้งหมดบดขยี้แกให้ไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูก!" ในวินาทีที่คิลันกำลังจะรวบรวมพลังครั้งใหญ่เพื่อใช้อัลติเมทสกิล *ฟึบ...* เงาสืบสวนสีขาวนวลก็ทอดลงมากลางลานประลอง กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าลอยมาแตะจมูก พร้อมกับร่มกระดาษสีขาวที่กางกั้นกลางระหว่างคนทั้งสอง อาจารย์เซริน่ายืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่มีใครรู้ รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนใบหน้าเรียוสวย แต่แววตากลับเย็นเยียบจนน่าขนลุก "พอแค่นี้เถอะค่ะเด็กๆ..." เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่กลับทรงพลังกดดันจนมานาของคิลันต้องสลายหายไปในพริบตา "การประลองนอกรอบโดยไม่ได้รับอนุญาต... ดูเหมือนสภานักเรียนจะเริ่มลืมกฎของโรงเรียนไปแล้วสินะคะ" คิลันกัดฟันแน่นเมื่อเห็นว่าเป็นอาจารย์เซริน่า แม้เขาจะเก่งกาจเพียงใด แต่ก็ยังไม่กล้าต่อกรกับอาจารย์สาวลึกลับผู้นี้ เขาจ้องอาคินด้วยสายตาอาฆาตเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วเดินหายลับไปในความมืดของทางเดิน เมื่อสถานการณ์สงบลง อาคินก็ถอนหายใจยาวเหยียด ทรุดตัวลงพิงกับเสาหินด้วยความเหนื่อยอ่อน การรับมือกับคนที่มีเนตรอนาคตสูบพลังสมองไปมากกว่าการสอบปลายภาคเสียอีก เซริน่าหันมามองอาคินที่นั่งหอบแฮกอยู่บนพื้น เธอกางร่มปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่งก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อาคินต้องสะดุ้ง "ทำได้ไม่เลวเลยนี่คะ อาคิน... การใช้ความไร้เหตุผลมาทำลายตรรกะของการมองเห็นอนาคต สมกับที่เป็น 'ผู้กุมกุญแจ' ที่ฉันตามหาจริงๆ" เซริน่าหยุดเดินเข้าใกล้ ชายกระโปรงยาวลากผ่านพื้นหิน "แต่ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะค่ะ... สิ่งที่คิลันแสดงออกมาเมื่อครู่ ไม่ใช่พลังของเขาเอง แต่เป็นพลังที่ถูก 'ยืม' มาจากใครบางคน..." อาคินเงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์สาว หัวใจกระตุกวูบเมื่อได้ยินคำว่า *ยืมพลัง* ยังไม่ทันที่อาคินจะได้เอ่ยปากถามอะไรเพิ่มเติม พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว แสงไฟจากคบเพลิงรอบลานประลองดับวูบลงพร้อมกันในเสี้ยววินาที ความมืดมิดสนิทเข้าปกคลุมรอบด้าน และเสียงกระซิบอันเย็นเยียบจากความว่างเปล่าก็ดังขึ้นข้างหูของอาคิน... *["ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบที่แท้จริง... ตัวประกอบผู้โชคร้าย"]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและติดตามการเอาตัวรอดของอาคินในตอนนี้นะครับ