คำนวณความพ่ายแพ้ของศัตรู

“อนาคตเป็นสิ่งที่ถูกกำหนดไว้แล้ว... ตัวประกอบอย่างเจ้า ไม่มีทางคำนวณเส้นทางที่ข้ามองเห็นหรอzครับ” เสียงหัวเราะเยือกเย็นของชายหนุ่มในชุดคลุมสีเงินยวดยวงดังสะท้อนก้องไปทั่วลานประลองมิติที่บิดเบี้ยว ร่างของคู่ต่อสู้ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางวงแหวนเวทมนตร์สีครามที่หมุนวนด้วยความเร็วสูง มันคือ ‘ลิลเลียน’ ผู้ครอบครองเนตรพยากรณ์สมบูรณ์แบบ ทักษะระดับตำนานที่สามารถมองเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้าได้ถึงสามวินาทีเต็ม ในสายตาของคนทั่วไป สามวินาทีนั้นสั้นเกินกว่าจะกระพริบตา แต่สำหรับนักเวทสายต่อสู้ มันคือช่องว่างที่ยาวนานพอจะตัดสินความเป็นความตายได้นับครั้งไม่ถ้วน อาคินยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แม้ว่าร่องรอยการโจมตีจากดาบพลังงานเวทจะเฉียดผ่านแก้มจนเกิดแผลถลอกเล็กๆ เลือดสีแดงสดซึมไหลออกมา แววตาของเขากลับประกายแสงสีฟ้าจางๆ จากการทำงานของสมองที่กำลังประมวลผลอย่างหนักหน่วง “สามวินาทีสินะครับ...” อาคินเอ่ยพึมพำเบาๆ น้ำเสียงของเขาราบเรียบจนอีกฝ่ายขมวดคิ้ว “รู้แล้วยังไง? เจ้าจะขยับไปทางไหน ข้าก็เห็นมันก่อนที่ก้าวเท้าซะอีก” ลิลเลียนแย้มยิ้มด้วยความมั่นใจ ดาบในมือถูกยกขึ้นเตรียมปลิดชีพเป้าหมายในคราวเดียว แต่ทว่า อาคินไม่ได้ขยับตัวหนี เขาเพียงแค่ยกมือซ้ายขึ้น กวาดนิ้ววาดลวดลายเรขาคณิตลงบนอากาศเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว เส้นแสงสีทองคำขาวปรากฏขึ้นตามปลายนิ้วราวกับหมึกที่เขียนลงบนกระดาษมิติ มันคือทฤษฎีบททางคณิตศาสตร์เวทมนตร์—ศาสตร์ต้องห้ามที่ถูกมองว่าไร้สาระในโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ เนื่องจากมันซับซ้อนเกินกว่าจะใช้จริงในสนามรบ “คุณมองเห็นอนาคต... นั่นหมายความว่าอนาคตที่คุณเห็น คือผลลัพธ์ของ ‘ความเป็นไปได้’ ที่มีโอกาสเกิดขึ้นสูงสุดในปัจจุบัน” อาคินกล่าวอธิบายด้วยน้ำเสียงสุภาพ ราวกับอาจารย์กำลังสอนลูกศิษย์ในห้องเรียน “แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่งครับ... อนาคตไม่ได้ถูกสร้างขึ้นจากเส้นตรง แต่มันถูกสร้างขึ้นจากความเป็นไปได้อนันต์ที่ซ้อนทับกันอยู่” “เพ้อเจ้ออะไรของเจ้า!” ลิลเลียนพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูง ร่างกายทิ้งเงาไว้เบื้องหลัง ดาบเวทพุ่งตรงมายังหัวใจของอาคินอย่างไร้ความปรานี ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าของระบบก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าอาคิน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัว *[ ตรวจพบการแทรกแซงจากทักษะเนตรพยากรณ์ ]* *[ เริ่มต้นกระบวนการคำนวณย้อนกลับ (Reverse-Calculus Protocol)... ]* *[ เป้าหมายทำการเคลื่อนไหวตามตัวแปร A, B และ C ระบบทำการแปลงค่าความน่าจะเป็นให้เป็น ‘ตัวแปรสุ่ม’ (Random Variable) ]* อาคินไม่จำเป็นต้องมองอนาคต เขาแค่ใช้หลักความน่าจะเป็นและสถิติขั้นสูงมาสร้าง ‘กับดักเชิงตรรกะ’ ในเมื่อลิลเลียนมองเห็นอนาคตที่อาคินพยายามหลบหนี อาคินจึงเลือกที่จะ ‘ไม่หลบหนี’ แต่ทำการคำนวณวิถีการโจมตีของอีกฝ่าย แล้วบังคับให้ลิลเลียนต้องเลือกทางเลือกที่แย่ที่สุดด้วยตัวเอง เปรี๊ยะ! ประกายไฟจากการปะทะกันของเวทมนตร์ระเบิดขึ้นอย่างรุนแรง ลิลเลียนที่ควรจะแทงทะลุร่างของอาคิน กลับพบว่าดาบของตนเองติดอยู่กับโครงสร้างเรขาคณิตสีทองที่อาคินวาดไว้กลางอากาศ มุมของดาบถูกเบี่ยงเบนไปเพียงแค่ 0.03 องศา แต่ในโลกของเวทมนตร์ระดับสูง ความผิดพลาดเพียงน้อยนิดนี้ส่งผลให้ปฏิกิริยาลูกโซ่ทำงานทันที “บ้าน่า... ทำไมข้าถึงมองไม่เห็นภาพนี้ล่ะ!” ลิลเลียนเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก สีหน้ามั่นใจเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว เม็ดเหงื่อกาฬผุดขึ้นเต็มกรอบหน้า เมื่อภาพอนาคตในหัวของเขาเริ่มแตกสลายกลายเป็นเสี่ยงๆ ราวกับกระจกที่ถูกทุบ “เพราะคุณมองเห็นเฉพาะสิ่งที่คุณคาดหวังว่าจะเกิดขึ้นครับ” อาคินก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวในระยะประชิด มือขวาประสานเข้าหากันแน่น รวบรวมพลังมานาทั้งหมดไว้ที่ฝ่ามือ “แต่คุณไม่ได้คำนวณตัวแปรที่ชื่อว่า ‘ความผิดพลาดของมนุษย์’ เข้าไปในสมการด้วย” ปึง! ฝ่ามือกระแทกเข้าที่กลางอกของลิลเลียนอย่างแม่นยำ แรงอัดของคลื่นมานาบริสุทธิ์ส่งผลให้ร่างของคู่ต่อสู้กระเด็นถอยหลังไปหลายสิบเมตร จนกระทั่งกระแทกเข้ากับกำแพงเขตAคมิติ เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นก่อนที่ร่างนั้นจะทรุดฮวบลงกับพื้น ลมหายใจหอบถี่ ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ความเงียบสงบปกคลุมไปทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงสะท้อนของการหายใจและเสียงระบบที่ยังคงทำงานอย่างต่อเนื่อง อาคินยืนปรับลมหายใจเล็กน้อย เขาปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าด้วยท่าทีสุขุมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม้ชัยชนะจะอยู่ตรงหน้า แต่เขากลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง บรรยากาศรอบตัวเริ่มเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน เงาดำทมิฬที่มุมห้องเริ่มขยายตัวผิดธรรมชาติ ราวกับว่าการใช้คณิตศาสตร์เวทมนตร์เมื่อครู่นี้ ได้ไปปลุกบางสิ่งที่หลับใหลอยู่ใต้รากฐานของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้เข้าให้แล้ว เซริน่า อาจารย์สาวปริศนาที่ยืนสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ ที่ระเบียงด้านบน ขยับแว่นตากรอบเงินเล็กน้อย มุมปากของเงามืดปรากฏรอยยิ้มลึกลับที่อ่านไม่ออก เธอกระซิบกับตัวเองเบื้องล่างเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน “เด็กคนนั้น... ดันไขรหัสลับชั้นที่สตรีทเปิดออกซะได้... ชักจะสนุกขึ้นมาจริงๆ แล้วสินะครับ” ในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานก็เด้งพรวดขึ้นมาตรงหน้าอาคินโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า ตัวอักษรสีเลือดขนาดใหญ่ปรากฏเด่นชัดจนหัวใจของเขาต้องกระตุกวูบ *[ คำเตือน: ตรวจพบการเข้าถึง ‘ประตูมิติชั้นที่ศูนย์’ ]* *[ ภารกิจลับระดับ SSS: ผู้บุกเบิกแห่งจุดจบ ถูกเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ ]* *[ เงื่อนไขผ่านภารกิจ: จงมีชีวิตรอดจากการตื่น ฯลฯ... ]* *...ตึก... ตึก... เสียงฝีเท้าของบางสิ่งกำลังก้าวขึ้นมาจากความมืดเบื้องล่าง...* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับอาคินในตอนนี้นะครับ