การประลองเพื่อศักดิ์ศรี

สนามประลองกลางแจ้งของสถาบันเวทมนตร์อาร์คานาถูกรายล้อมไปด้วยเสียงซุบซิบบدสนทนาที่ดังระงมดั่งฝูงผึ้งแตกตàngรัง แรงกดดันจากเวทมนตร์ธาตุไฟระิดับสูงที่แผ่ออกมาจากร่างของเด็กสาวผมบลอนด์ทองประกาย ทำให้บรรยากาศรอบข้างร้อนระอุจนอากาศบิดเบี้ยว "อาคิน... นายคิดจะยืนหลบอยู่หลังเงาของกฎระเบียบไปถึงไหนกัน?" เสียงใสทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้น "ลิเดีย วาล็อค" คุณหนูแห่งตระกูลดยุกผู้ทรงอิทธิพล ก้าวเท้าเข้ามาในสนามประลองด้วยท่าทีสง่างาม ดวงตาสีฟ้าครามจ้องมองเด็กหนุ่มผมดำที่ยืนทอดถอนหายใจอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง ในมือของเธอถือคทาเวทมนตร์ประดับอัญมณีมานาบริสุทธิ์ ซึ่งกำลังสั่นระริกด้วยพลังงานมหาศาล อาคินกะพริบตาช้าๆ เขายกมือขึ้นเกาหัวเบาๆ อย่างจนปัญญา ร่างกายของเขาไม่ได้สวมชุดเกราะเวทมนตร์ราคาแพงเหมือนคุณหนูตระกูลดัง มีเพียงเครื่องแบบนักเรียนสามัญชนที่ดูเรียบง่ายจนเกือบจะเชย แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้ลิเดียรู้สึกขัดหูขัดตาที่สุด "คุณวาล็อคครับ... นี่มันคาบเรียนภาคปฏิบัติอิสระนะฃ ไม่ใช่ลานประลองเลือดเพื่อแย่งชิงบัลลังก์ขุนนาง ถ้าคุณว่างมากจนไม่มีอะไรทำ ทำไมไม่เอาเวลาไปทบทวนคาบคาถาป้องกันภัยระดับกลางดูล่ะครับ เท่าที่ผมจำได้ คะแนนสอบย่อยครั้งล่าสุดของคุณเกือบตกมีนไม่ใช่เหรอครับ?" อาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย สุภาพ แต่ทุกคำพูดกลับเชือดเฉือนเข้าไปในใจดำของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัวของอาคิน ทำให้เขาต้องลอบถอนหายใจยาวกว่าเดิม [ระบบตรวจพบสถานการณ์วิกฤต: "ความเกรี้ยวกราดของคุณหนูผู้สูงศักดิ์"] [เงื่อนไขภารกิจ: เอาชนะการท้าประลองโดยไม่ใช้เวทมนตร์โจมตีตรงๆ ภายในเวลา 3 นาที] [รางวัล: ปลดล็อกสกิลติดตัวระดับแรร์ "วิเคราะห์จุดอับมานา" และแต้มประสบการณ์ +500] "ปากกล้าดีนี่! สามัญชนไร้ค่าอย่างแก ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนหายใจร่วมสนามเดียวกับฉันด้วยซ้ำ วันนี้ฉันจะขับไล่แกออกไปจากสถาบันแห่งนี้ให้พ้นทางซะ!" ลิเดียกรีดเสียงลั่น ร่างกายของเธอถูกห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงสีฟ้าจัดจาน เธอยกคทาขึ้นชี้ฟ้า วงเวทสีแดงฉานขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นเบื้องบน พร้อมกับลูกบอลเพลิงนับสิบลูกที่หมุนวนเตรียมพุ่งเข้าใส่เป้าหมายด้วยความเร็วสูง ผู้ชมรอบสนามต่างพากันถอยร่นด้วยความตื่นกลัว พลังทำลายล้างระดับนี้นั้นเกินกว่าการประลองระหว่างนักเรียนทั่วไปไปไกลลิบลับแล้ว อาคินหรี่ตาลง สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็วดั่งเครื่องจักรกลอัจฉริยะ ลิเดียมีพลังเวทที่หนาแน่นจริง แต่วิธีการรวบรวมมานาของเธอบกพร่องตรงจุดเชื่อมต่อใต้ข้อศอกขวา ซึ่งเป็นผลมาจากการใช้คาถาธาตุไฟระดับสูงติดต่อกันโดยไม่พักเบรก *ก้าวเท้าซ้ายไปข้างหน้าสององศา... โน้มตัวลงต่ำ... แล้วรอจังหวะที่คลื่นความร้อนระลอกแรกสะท้อนกลับ...* "รับนี่ไปซะ! [พายุเพลิงคำราม]!" ตูม! ลูกบอลเพลิงพุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยเสียงคำรามกึกก้อง รัศมีความร้อนแผดเผาผิวหน้าของอาคินจนแสบผ่าว ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ความเป็นความตายอยู่แค่เอื้อม ร่างของเด็กหนุ่มกลับก้าวหลบไปทางด้านข้างอย่างแนบเนียน ราวกับเขารู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าลูกไฟลูกนั้นจะตกกระทบตรงจุดไหน การเคลื่อนไหวที่เรียบง่ายแต่ไร้ที่ติทำให้เปลวเพลิงระเบิดใส่พื้นสนามหญ้าจนเกิดหลุมลึก แต่กลับไม่มีสะเก็ดไฟแม้แต่น้อยที่แตะต้องตัวเขาได้ "อะ... เป็นไปได้ยังไง!" ลิเดียเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เธอมั่นใจว่ามุมองศาและการคำนวณมานาของเธอนั้นสมบูรณ์แบบแล้ว เหตุใดสามัญชนผู้นี้จึงหลบพ้นได้อย่างง่ายดายเช่นนั้น? "เวทมนตร์ของคุณทรงพลังมากครับคุณวาล็อค..." อาคินเอ่ยขึ้นขณะที่ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวเธอในระยะประชิดอย่างรวดเร็ว โดยอาศัยจังหวะที่ดีเลย์สั้นๆ ของการถ่าย พลังมานามาใช้ประโยชน์ "แต่เวทมนตร์ที่ปราศจากการควบคุมจังหวะเวลา... ก็เป็นแค่การสาดพลังอย่างไร้ทิศทางเท่านั้นแหละครับ" ปลายนิ้วเรียวของอาคินแตะเบาๆ ที่จุดชีพจรมานาบริเวณหัวไหล่ของลิเดีย ซึ่งเป็นจุดศูนย์รวมพลังงานของวงเวททั้งหมดที่เธอกำลังร่ายอยู่ เปรี๊ยะ! กระแสมานาภายในร่างของลิเดียเกิดอาการสะดุดกะทันหัน เปลวเพลิงสีฟ้าที่ห่อหุ้มตัวเธอดับวูบลงทันทีราวกับถูกสวิตช์ปิด แรงสะท้อนย้อนกลับจากมานาทำให้เธอนิ่งค้างไปชั่วขณะ ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนเกือบจะทรุดลงไปกองกับพื้น หากไม่มีมือของอาคินที่ยื่นเข้าไปประคองข้อศอกของเธอไว้เสียก่อน ความเงียบสงบปกคลุมไปทั่วสนามประลอง ผู้ชมทุกคนอ้าปากค้างด้วยความตะลึงงัน ไม่มีใครคาดคิดว่าการประลองที่ควรจะจบลงด้วยการเผาเป็นจุลของคุณหนูตระกูลดัง จะพลิกผันกลายเป็นการเอาชนะด้วยการสัมผัสเพียงครั้งเดียวภายในเวลาไม่ถึงนาที "การประลองนี้... ฉันเป็นฝ่ายชนะแล้วสินะครับ?" อาคินกระซิบเบาๆ ข้างหูของลิเดียที่กำลังใบหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจและอับอาย ทว่า ก่อนที่เสียงประกาศตัดสินจากกรรมการสนามจะทันได้ดังขึ้น บรรยากาศรอบตัวก็พลันหนתเยือกกลายสภาพเป็นสีเทาหม่นอย่างไร้สาเหตุ มานาในบรรยากาศหยุดนิ่งสนิทราวกับเวลาถูกแช่แข็ง เงาดำทึบสายหนึ่งทอดตัวลงมาจากยอดหอคอยโบราณของสถาบัน พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังก้องกังวานเสียดแทงโสตประสาท แปะ... แปะ... แปะ... "ช่างเป็นการคำนวณมานาที่งดงามและเฉียบคมเสียจริง... อาคิน" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนอยู่ภายใต้เงาฮู้ด ทว่าดวงตาสีอำพันคู่นั้นกลับส่องประกายเรืองแสงเจิดจ้าท่ามกลางความมืดมิดที่แผ่ขยายออกไปทุกทิศทุกทาง เซริน่า อาจารย์สาวปริศนาผู้ดูแลภาควิชาโบราณคดีก้าวออกมาจากม่านเงา เธอมองมาที่อาคินด้วยรอยยิ้มลึกลับที่อ่านไม่ออก และในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานที่มีลวดลายอักษรโบราณแปลกประหลาดก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าของอาคินโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า [คำเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการแทรกแซงจาก "ผู้สังเกตการณ์แห่งจุดเริ่มต้น"] [เงื่อนไขภารกิจลับเปิดใช้งาน: จงเปิดเผยความจริงเบื้องหลัง "ประตูมิติชั้นใต้ดิน" ภายในเวลาเที่ยงคืนนี้ มิฉะนั้นตัวตนของคุณจะถูกลบออกจากสารบบของโลกใบนี้อย่างถาวร] อาคินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่เซริน่าเดินเข้าไปใกล้เขาเรื่อยๆ จนกระทั่งกระซิบด้วยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของเขาเย็นเฉียบ "ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบที่แท้จริง... เจ้าของระบบหมายเลขศูนย์" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยในตอนต่อไปนะครับ — วาเลนเทียอัศวินมืด