ความเงียบงันที่แสนทรมาน

“เอาคืนมาเดี๋ยวนี้ คิน!” เสียงของมินต์เฉียบขาดจนคนรอบข้างในห้องสภานักเรียนถึงกับสะดุ้ง มินต์พุ่งตัวไปคว้าสมุดเล่มเล็กที่คินถือไว้ในมือ แต่คนตัวสูงกว่ากลับไหวตัวทัน เขาเบี่ยงตัวหลบด้วยท่าทีนิ่งเฉยราวกับหินผา ความเงียบงันที่ก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขาตลอดสี่วันที่ผ่านมาดูเหมือนจะระเบิดออกในวินาทีนี้ คินไม่ได้พูดอะไร เขามองสมุดบันทึกคะแนนลับในมือสลับกับใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธของมินต์ แววตาของเขาไม่มีความโกรธเคือง มีเพียงความผิดหวังลึกๆ ที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทางเย็นชา “เธอรู้ใช่ไหมว่าถ้าสิ่งนี้หลุดไปถึงมืออาจารย์ฝ่ายปกครอง อนาคตของชมรมทำอาหารที่เธอรักจะจบลงทันที” คินกล่าวเสียงเรียบ นิ่งเสียจนมินต์รู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก “ที่ฉันทำไปทั้งหมด... เพราะต้องการปกป้องเธอ หรือเธอคิดว่าฉันทำเพื่อความสะใจ?” มินต์หยุดชะงัก นิ้วที่กำหมัดแน่นสั่นเทา เธอไม่ชอบสายตาแบบนั้น สายตาที่เขามองเธอเหมือนเด็กดื้อที่ไม่ยอมเข้าใจโลกความเป็นจริง “ฉันไม่ได้ขอให้คุณช่วย!” มินต์ตอกกลับ เสียงสั่นเครือ “ฉันแบกรับทุกอย่างมาได้ด้วยตัวเองตลอด ไม่เคยมีใครต้องมาคอยเช็ดล้างความผิดพลาดให้ฉัน โดยเฉพาะคนอย่างคุณที่มองว่าทุกอย่างในชีวิตคือเรื่องของกฎระเบียบ!” ความอึดอัดที่แผ่ซ่านในห้องสภานักเรียนกลายเป็นสุญญากาศ เพื่อนร่วมงานในห้องต่างก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างรีบร้อน ไม่มีใครกล้าส่งเสียง หรือแม้แต่จะหายใจให้ดัง เพราะแรงกดดันจากคนสองคนตรงกลางห้องมันมากพอที่จะทำให้บรรยากาศหนักอึ้งจนน่าอึดอัด คินเก็บสมุดเล่มนั้นใส่ในกระเป๋าเสื้อนอกแล้วหมุนตัวเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง มินต์ยืนค้างอยู่ที่เดิม ความรู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักอึ้งทับอยู่ที่อก ความโกรธที่เคยมีเริ่มมลายหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัวกว่า หลายวันที่ผ่านมา... ทุกเช้าที่เคยเริ่มด้วยการโต้เถียงเรื่องการจัดตารางงาน ทุกช่วงพักเที่ยงที่เคยต้องมานั่งประจันหน้ากันเพื่อคุยเรื่องงบประมาณ ความเงียบงันนี้มันช่างทรมานยิ่งกว่าการทะเลาะกันเสียอีก คินเลือกที่จะเมินเฉย เขาไม่แม้แต่จะปรายตามามองเมื่อเธอเดินผ่านที่โต๊ะทำงาน มินต์เฝ้ามองแผ่นหลังนั้นที่ดูโดดเดี่ยวและแบกรับความคาดหวังจากทุกคนไว้ เธอมารู้สึกตัวในตอนนี้ว่า การเป็นศัตรูที่คอยฟาดฟันกันด้วยวาจามันยังมี 'พื้นที่' ให้พวกเขาได้สื่อสาร แต่ในความเงียบนี้... ไม่มีแม้แต่พื้นที่ให้เธอได้อธิบาย วันเวลาผ่านไปจนถึงช่วงเย็นของวันศุกร์ ท่ามกลางห้องสมุดที่เงียบสงัด มินต์เดินตามคินมาจนถึงมุมอับของชั้นหนังสือ เธอทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว “คุณจะเมินฉันไปถึงไหน?” มินต์ถามขณะดึงแขนเสื้อของคินไว้ คินหยุดเดิน เขาถอนหายใจยาวก่อนจะหันมามองเธอ แววตาคู่คมนั้นอ่อนลงเล็กน้อย แต่มันกลับทำให้มินต์เจ็บปวดมากกว่าเดิม “การคุยกับเธอในตอนนี้ มีแต่จะทำให้เธอเดินไปสู่ทางตัน มินต์” คินเอ่ยเบาๆ “ฉันไม่ได้โกรธ แต่ฉันกำลังพยายาม... พยายามที่จะไม่ทำลายตัวตนที่เธอกล้าหาญจะแสดงออกมา” “คุณพูดอะไรของคุณ?” “ช่างเถอะ” คินขยับตัวจะเดินต่อ แต่เขากลับชะงักเมื่อมินต์ก้าวเข้ามาขวางไว้ และในจังหวะที่หัวใจของมินต์เต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก เธอก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ ที่ปลายนิ้วของคิน... มีรอยแผลสดใหม่เป็นทางยาวจากการถูกของมีคมบาด และหยดเลือดหยดหนึ่งกำลังซึมออกมาจากผ้าพันแผลลวกๆ ที่เขาสพันไว้ที่ข้อมือ แต่มันไม่ใช่สิ่งที่ทำให้มินต์ตกใจที่สุด สิ่งที่ทำให้มินต์ต้องเบิกตากว้างจนลืมหายใจ คือกลิ่นหอมจางๆ ของ 'มาการองรสพิเศษ' ที่เธอเป็นคนคิดค้นสูตรลับขึ้นมาเอง มันโชยออกมาจากกระเป๋าเสื้อของคิน พร้อมกับเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของเขาที่ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียด หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบ เผยให้เห็นชื่อผู้โทรเข้าที่ทำเอาหัวใจของมินต์หล่นวูบไปที่ตาตุ่ม... มันคือชื่อของ 'ผู้อำนวยการโรงเรียน' ที่จู่ๆ ก็กดโทรหาคินในเวลาแบบนี้! คินมองหน้าจอ แล้วเงยหน้ามองมินต์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเป็นความตื่นตระหนกที่เขาปิดไม่มิด “มินต์... อย่าบอกนะว่าเธอแอบเอาสมุดเล่มนั้นไปวางไว้บนโต๊ะทำงานของท่านผู้อำนวยการ?” มินต์ตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลย้อนกลับไปถึงวินาทีที่เธอสติหลุดเมื่อตอนเย็น... เธอจำได้ลางๆ ว่าเธอวางสมุดเล่มนั้นไว้ใกล้กับแฟ้มเอกสารที่คินต้องนำไปส่ง! ขอบคุณที่ติดตามเรื่องราวความสัมพันธ์ที่กำลังจะสั่นคลอนของมินต์และคินนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ