การง้อที่แปลกประหลาด

“ถ้าแฟ้มเอกสารชุดนั้นมีลายมือขยุกขยิกของฉันปนอยู่แทนที่จะเป็นสถิติการเงินของชมรม... นายคงไม่พ้นต้องกลายเป็นตัวตลกของทั้งโรงเรียนแน่ คิน” มินต์พึมพำกับตัวเองขณะที่หัวใจเต้นรัวราวกับกลองชุดในอก เธอหยุดยืนอยู่หน้าห้องสภานักเรียนในยามที่แสงไฟโถงทางเดินเริ่มหรี่ลง ความเงียบเชียบของตึกเรียนยามเย็นช่างดูน่าอึดอัด มันกดดันจนเธอแทบลืมหายใจ สมองของเธอฉายภาพเหตุการณ์เมื่อเย็นวานซ้ำไปซ้ำมา สมุดบันทึกเล่มนั้น... เล่มที่เธอเขียนความในใจแบบดิบๆ และด่าทอไอ้ประธานมาดนิ่งนี่ไว้สารพัด มันต้องวางอยู่ข้างแฟ้มงานของเขาสิ! มือบางกำถุงกระดาษสีน้ำตาลแน่น ข้างในนั้นคือ ‘บราวนี่ช็อกโกแลตเข้มข้น’ สูตรลับที่เธอตั้งใจทำขึ้นมาเพื่อเป็นการ ‘ไถ่โทษ’ แบบอ้อมๆ กลิ่นโกโก้หอมกรุ่นที่เล็ดลอดออกมาช่วยปลอบประโลมความประหม่าได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ไร้เสียงตอบรับ มินต์ตัดสินใจผลักประตูเข้าไปอย่างถือวิสาสะ สิ่งที่เห็นคือแผ่นหลังกว้างของคินที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องให้เห็นโครงหน้าคมคายที่กำลังขมวดมุ่น เขาไม่ได้หันมามองคนมาใหม่ แต่ปากที่ปิดสนิทกลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นจนคนฟังรู้สึกหนาวสะท้านถึงกระดูก “ถ้าจะมาทวงงานที่ทำพังไว้ ก็บอกได้เลยว่ามันสายไปแล้ว มินต์” มินต์ชะงัก เธอเดินเข้าไปใกล้ด้วยจังหวะก้าวที่มั่นใจขึ้นเล็กน้อย พยายามสลัดความรู้สึกผิดทิ้งไปให้ไกลที่สุด “ฉันไม่ได้มาทวง ฉันแค่...” เธอวางถุงกระดาษลงบนมุมโต๊ะของเขา เสียงห่อขนมที่ขยับตัวทำให้คินเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องมองผ่านกรอบแว่นสายตาที่ดูเคร่งขรึมกว่าปกติ “ของเซ่นไหว้เหรอ?” เขาเลิกคิ้ว สายตาจับจ้องไปที่ถุงกระดาษ “หวังว่าจะไม่มีอะไรซ่อนอยู่ในนั้น นอกจากน้ำตาลที่มากเกินไปนะ” “ปากคอเราะร้ายเหมือนเดิมเลยนะประธาน” มินต์แค่นยิ้ม มือของเธอสั่นเล็กน้อยจนต้องซ่อนไว้ในกระเป๋ากระโปรง “ฉันแค่จะบอกว่า... ถ้าเอกสารชุดนั้นมีอะไรที่มันไม่ควรจะอยู่ ก็ถือว่านั่นเป็นค่าจ้างที่นายต้องทนอ่านลายมือแย่ๆ ของฉันไปก็แล้วกัน” คินนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาวางปากกาหมึกซึมลงช้าๆ ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวเข้าหาเธอจนมินต์ต้องถอยหลังไปพิงชั้นวางหนังสือ ความสูงที่ต่างกันทำให้เขากลายเป็นกำแพงที่กักขังเธอไว้ในวงล้อม “เธอคิดว่าฉันไม่ได้อ่านมันงั้นเหรอ?” หัวใจของมินต์แทบหยุดเต้น “นะ... นายอ่าน?” คินโน้มตัวลงมาจนจมูกของเขาห่างจากปลายจมูกเธอเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนใบหน้าของเธอ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความซับซ้อนที่ยากจะหยั่งถึง “ฉันอ่านจนจบทุกบรรทัด มินต์... และเชื่อไหม สิ่งที่น่าตกใจที่สุดไม่ใช่การที่เธอสาปแช่งฉัน แต่มันคือสิ่งสุดท้ายที่เธอเขียนถึงงานเต้นรำในสัปดาห์หน้าต่างหาก” ความร้อนพุ่งพล่านขึ้นมาที่ใบหน้าของมินต์จนเธอแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี เธอจำได้... เธอเขียนทิ้งท้ายไว้ว่า *‘ถ้าตาประธานนี่ไม่ทำหน้าอมทุกข์ตลอดเวลา ก็คงจะเป็นผู้ชายที่พอจะควงไปเต้นรำด้วยได้ไม่น่าอายเท่าไหร่หรอก’* “ฉันแค่เขียนไปเรื่อยเปื่อย!” เธอพยายามเถียง แต่เสียงกลับสั่นเครือ “เขียนไปเรื่อยเปื่อยงั้นเหรอ...” คินกระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูอันตรายและร้ายกาจที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น “งั้นก็ดี เพราะฉันก็ตัดสินใจแล้วเหมือนกันว่างานคืนนั้น ฉันจะไป... และฉันจะไปในฐานะคู่เต้นรำของ ‘คนเขียนบันทึก’ คนนี้” ในขณะที่มินต์กำลังจะอ้าปากโต้ตอบ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องสภา ก่อนที่ร่างของรองประธานนักเรียนคนเก่งจะพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “คิน! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว เอกสารงบประมาณที่นายส่งไปที่ห้องธุรการ... มันถูกสลับแฟ้ม!” มินต์หน้าถอดสีทันที เธอรีบหันไปมองคินที่ยังคงจ้องตาเธอไม่วาง แต่แล้วเธอก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างบนโต๊ะทำงานของเขา... แฟ้มที่เขากำลังเปิดค้างไว้ ไม่ใช่แฟ้มเอกสารงบประมาณ แต่เป็นสมุดบันทึกของเธอที่ถูกเปิดค้างไว้หน้าสุดท้ายที่มีรอยคราบน้ำตาจางๆ! คินหันกลับมามองมินต์ด้วยสายตาที่เย็นเยียบกว่าเดิมก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของเธอดับวูบ “รองประธาน... เก็บของในห้องนี้ให้หมด แล้วตามฉันไปที่ห้องปกครอง เดี๋ยวนี้” ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทนี้นะคะ ไอศกรีมมินต์ช็อกจะพยายามเขียนตอนต่อไปให้ลุ้นระทึกกว่าเดิมค่ะ!