มิตรภาพที่เริ่มก่อตัว

เสียงปิดประตูห้องสภานักเรียนดัง ‘ปัง’ สนั่นจนฉันสะดุ้งสุดตัว แรงสั่นสะเทือนนั้นไม่ได้ส่งผลแค่กับบานประตู แต่มันสั่นคลอนไปถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวด้วยความโกรธปนความน้อยใจ ฉันคว้ากล่องเอกสารกองโตที่เพิ่งจัดระเบียบเสร็จหมาดๆ ขึ้นมากอดไว้แนบอก พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกที่กำลังตีรวน “นี่คุณจะบ้าไปแล้วหรือไง!” ฉันแหวใส่แผ่นหลังกว้างของคนที่เดินนำหน้าด้วยจังหวะก้าวที่หนักแน่นและมั่นคง “ฉันเพิ่งจัดมันเสร็จนะคิน! แล้วทำไมต้องลากฉันไปห้องปกครองด้วย ความผิดครั้งนี้มันไม่เกี่ยวกับงานในห้องนี้สักนิด!” เขาสาวเท้าเร็วขึ้นโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง “เก็บปากไว้พูดตอนถึงที่หมายเถอะมินต์ ฉันไม่ได้มีเวลาว่างมาเถียงเรื่องไร้สาระกับเธอทั้งวัน” คำว่า ‘ไร้สาระ’ กระแทกใจคนฟังอย่างจัง ฉันขบกรามแน่น ก้าวเท้าตามหลังเขาไปตามระเบียงทางเดินที่เงียบสงัดในช่วงพักเที่ยง สายตาคู่คมของใครหลายคนที่จ้องมองมาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนลานประหาร แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันกลัว... สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือแววตาเย็นเยียบของคนที่อยู่ข้างหน้าต่างหาก เมื่อถึงห้องปกครอง คินหยุดกะทันหันจนฉันที่มัวแต่ก้มหน้าเดินเกือบพุ่งชนแผ่นหลังของเขาอย่างจัง เขาผลักประตูเข้าไปโดยไม่เคาะ ก่อนจะหันมามองฉันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากตอนแรก ความเย็นชาที่เคยมีดูเหมือนจะถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้ “วางของลงบนโต๊ะอาจารย์ใหญ่ซะ” เขาออกคำสั่งพลางเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ “นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?” ฉันวางกล่องลงกระแทกโต๊ะแรงๆ จนเอกสารเกือบหลุด “บอกมาเดี๋ยวนี้คิน อย่าเล่นตลกแบบนี้อีก ฉันเหนื่อยจนจะขาดใจอยู่แล้วนะ!” คินถอนหายใจยาว แววตาของเขาอ่อนแสงลงครู่หนึ่งก่อนจะเบนไปทางหน้าต่าง “เธอคิดว่าฉันอยากทำแบบนี้หรือไง? ถ้าวันนี้ฉันไม่ลากเธอออกมาจากห้องนั้น... เธอคิดว่าอาจารย์ฝ่ายปกครองที่เพิ่งเดินผ่านหน้าห้องไปเมื่อกี้จะปล่อยให้เธอได้ลอยนวลอยู่หรือไง” ฉันนิ่งค้างไป ความโกรธที่เคยพุ่งพล่านเริ่มมอดลงเหลือเพียงความงุนงง “หมายความว่ายังไง?” “รายงานที่เธอทำหล่นไว้เมื่อวาน... มันมีลายเซ็นปลอมของอาจารย์ที่ปรึกษาติดอยู่ด้วย” คินโน้มตัวมาข้างหน้า ประสานมือเข้าหากันแน่น “ฉันไม่ได้จะแกล้งเธอ ฉันแค่กำลัง ‘เก็บกวาด’ หลักฐานที่เธอทิ้งไว้ให้พ้นสายตาคนอื่นก่อนที่มันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องปกครองกว้างขวาง ฉันได้ยินเพียงเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นเป็นจังหวะหนักๆ ขอบตารู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ฉันเกลียดการที่เขาชอบทำเป็นเย็นชาใส่ แต่ในขณะเดียวกัน เขากลับเป็นคนที่คอยดึงฉันขึ้นมาจากหลุมพรางที่ฉันขุดเองเสมอ “ทำไม...” ฉันถามเสียงแผ่ว “ทำไมต้องช่วย... ในเมื่อเราก็กัดกันแทบตายทุกวัน” คินยืดตัวขึ้นเต็มความสูง เขาเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขาทำให้ฉันใจสั่นจนต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว “เพราะฉันไม่อยากให้รองประธานที่เก่งกาจแต่ซุ่มซ่ามแบบเธอต้องถูกไล่ออกก่อนจะได้ทำภารกิจที่เธอภูมิใจนักหนาให้สำเร็จไง” เขาหยุดคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมด้วยน้ำเสียงที่นุ่มลงจนน่าใจหาย “...แล้วอีกอย่าง ฉันคงเหงาแย่ ถ้าพรุ่งนี้ไม่มีใครคอยมาเถียงให้รำคาญใจ” บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป ความขัดแย้งที่เคยแหลมคมกลับถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ฉันมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา เห็นความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้มาดประธานนักเรียนที่สมบูรณ์แบบนั้น... บางทีเราอาจจะไม่ได้ต่างกันมากนัก ทั้งเขาและฉัน ต่างก็แบกรับความคาดหวังจนหลังแทบหัก “ขอบคุณนะ...” ฉันพึมพำ ก่อนจะรวบรวมความกล้าเงยหน้าสบตาเขา “แต่ไม่ต้องทำเป็นใจดีให้บ่อยนักหรอก เดี๋ยวฉันจะเผลอ... ใจอ่อนกับคนปากแข็งอย่างคุณเข้าจริงๆ” คินหลุดขำออกมาเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มแรกที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่รอยยิ้มเยาะเย้ย แต่มันคือรอยยิ้มที่ดูผ่อนคลายและจริงใจที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา “งั้นก็ลองดูสิ... ฉันอาจจะไม่ได้ใจร้ายอย่างที่เธอคิดก็ได้นะ” เขากำลังจะเอ่ยอะไรต่อ แต่แล้วจังหวะที่มือของเขาเลื่อนมาแตะขอบโต๊ะใกล้กับมือของฉัน เสียงเคาะประตูห้องปกครองก็ดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ตามมารยาท ก่อนที่บานประตูจะเปิดออกอย่างช้าๆ คนตรงหน้าไม่ใช่อาจารย์ฝ่ายปกครอง แต่เป็น ‘ริน’ อดีตรองประธานคนเก่าที่เพิ่งย้ายออกไปเมื่อต้นปี เธอเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความนัย ก่อนจะวางซองจดหมายสีขาวสะอาดตาลงบนโต๊ะคั่นกลางระหว่างฉันกับคิน “ไม่นึกเลยนะคะว่าคู่กัดเบอร์หนึ่งของโรงเรียนจะมานั่งปรับทุกข์กันในห้องนี้” รินเว้นจังหวะ สายตาเธอกวาดมองคินด้วยความอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะเลื่อนมาจ้องฉันด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเป็นความเยือกเย็น “แต่ฉันว่า... เรื่องที่เธอควรจะกังวลมากกว่าเรื่องถูกไล่ออก น่าจะเป็นเรื่อง ‘ความจริง’ ที่อยู่ในซองจดหมายนี่ต่างหากค่ะ คิน... นายบอกมินต์หรือยังว่าทำไมฉันถึงต้องเป็นคนเอาสิ่งนี้มาให้?” คินชะงักไปทันที มือของเขากำแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นมา เขาไม่ได้หันไปมองริน แต่เขากลับมองฉันด้วยสายตาที่ดูแตกสลาย... เหมือนกับว่าความลับที่เขาพยายามปกป้องฉันมาตลอด กำลังจะถูกฉีกกระชากออกมาต่อหน้าต่อตาในวินาทีนี้! หวังว่าตอนที่ 21 นี้จะทำให้คุณรี้ดเดอร์หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะไปพร้อมกับมินต์และคินนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!