ความกลัวที่ซ่อนอยู่

“ถ้านายจะยืนทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปงานศพแบบนั้น รบกวนช่วยออกไปจากห้องนี้ทีค่ะ... ความเงียบของนายมันทำลายบรรยากาศจนฉันอยากจะอาเจียนออกมาแล้ว” ฉันตะโกนใส่คินที่ยังคงยืนแข็งทื่ออยู่ตรงมุมห้อง เสียงหัวใจของฉันเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่มันคือความกลัว—ความกลัวที่ว่าถ้าหากคนตรงหน้าเห็นรอยร้าวในใจของฉันจริงๆ เขาจะยังคงทำสายตาที่ดู 'แตกสลาย' แบบนั้นใส่ฉันอยู่อีกไหม คินไม่ได้ตอบโต้เหมือนทุกครั้งที่เขาจะคอยขัดคอหรือดุฉันด้วยคำพูดเย็นชา เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม ก้มหน้านิ่ง จนกระทั่งฉันเห็นหยดน้ำตาเม็ดเล็กๆ หล่นกระทบพื้นกระเบื้อง “มินต์... เธอไม่จำเป็นต้องพูดหรอก” เสียงของเขาแหบพร่าจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบ “ถ้ามันทำให้เธอเจ็บปวดขนาดนั้น เราพอแค่นี้เถอะ ผมจะออกไปเอง” “ไม่!” ฉันตวาดออกไปทันควัน มือของฉันสั่นเทาขณะคว้าขอบโต๊ะไว้แน่น “นายเป็นคนเปิดประเด็นนี้ขึ้นมาเองนะคิน นายมองฉันเหมือนเห็นตัวประหลาดในกระจกเงา นายทำให้ฉันรู้สึกว่าสิ่งที่ฉันแบกไว้มันเป็นเรื่องน่ารังเกียจ! ถ้าวันนี้เราไม่เคลียร์กัน ฉันก็ไม่มีวันเป็นคนเดิมได้อีก!” ฉันเดินเข้าไปหาเขา ระยะห่างที่เคยเป็นกำแพงระหว่างเราค่อยๆ พังทลายลง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขาผสมกับกลิ่นไอความตึงเครียดในอากาศทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจ ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของความเข้มแข็งที่พยายามสร้างมาตลอดชีวิต “แม่ฉัน... ไม่เคยอยากให้ฉันเกิดมาเป็น ‘ตัวของตัวเอง’ หรอกนะคะ” ฉันเริ่มพูด เสียงของฉันสั่นเครือแต่ก็มั่นคงพอที่จะถ่ายทอดความขมขื่นออกมา “สำหรับตระกูลวรโชติเมธี ความผิดพลาดคือสิ่งที่ไม่ได้รับอนุญาต ฉันต้องเป็นที่หนึ่ง ต้องเพอร์เฟกต์ ต้องเป็นตุ๊กตาที่สวยงามวางไว้บนหิ้งเพื่อให้คนอื่นชื่นชม แต่เบื้องหลังรอยยิ้มพวกนั้นน่ะเหรอคะ? มันคือการถูกขังในห้องมืดๆ เพียงเพราะฉันสอบได้ที่สอง... หรือเพียงเพราะฉันดันไปชอบวาดรูปแทนที่จะเรียนเปียโน” คินเงยหน้าขึ้นมองฉัน ดวงตาคู่คมที่เคยเฉยชาบัดนี้สั่นไหวอย่างรุนแรง “พ่อแม่เธอ... ทำแบบนั้นกับเธอจริงๆ เหรอ?” “มากกว่าที่นายจะจินตนาการได้ค่ะ” ฉันแค่นหัวเราะกับตัวเอง “พวกเขาไม่เคยเห็น ‘มินต์’ พวกเขาเห็นแค่ ‘ผลงานที่สมบูรณ์แบบ’ นายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงปากจัด? ทำไมฉันถึงต้องกวนประสาทนาย? เพราะถ้าฉันไม่ทำให้ตัวเองดูเป็นยัยตัวร้ายที่ไม่มีใครอยากเข้าใกล้... พวกเขาก็จะเข้ามาควบคุมชีวิตฉันมากขึ้นจนฉันไม่เหลืออากาศหายใจยังไงล่ะคะ!” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด คินขยับเข้ามาใกล้จนฉันรู้สึกถึงอุณหภูมิความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายเขา เขาเอื้อมมือมาแตะไหล่ฉันเบาๆ สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับกลัวว่าฉันจะแตกสลายไปจริงๆ “ผมเองก็เหมือนกัน” เขาพูดออกมาในที่สุด น้ำเสียงของเขาสั่นเครือไม่ต่างกัน “ทุกระเบียบที่ผมถือ ทุกคำสั่งที่ต้องทำ... ไม่ใช่เพราะผมอยากเป็นประธานนักเรียนที่ไร้หัวใจ แต่เพราะบ้านของผมก็ไม่ต่างจากกรงขัง ที่ที่ความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวหมายถึงการถูกตัดออกจากวงศ์ตระกูล” เราสองคนสบตากัน ในวินาทีนั้น กำแพงศัตรูที่คอยกั้นกลางหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงเด็กสองคนที่ต่างบาดเจ็บจากการพยายามทำตามความคาดหวังของครอบครัว ฉันมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในแววตาของคิน และเขาก็คงเห็นความเปราะบางของเขาในแววตาของฉันเช่นกัน คินเลื่อนมือมาเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มฉันช้าๆ นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยผ่านผิวแก้มอย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นที่ได้รับทำให้ฉันเผลอหลับตาลงและพิงศีรษะลงกับอกของเขาโดยอัตโนมัติ เสียงหัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคง—จังหวะเดียวกับความรู้สึกที่ฉันพยายามปฏิเสธมาตลอดว่ามันคือความรัก “เราหนีไปจากที่นี่กันไหมมินต์?” เขาถามข้างหูฉัน เสียงนั้นเต็มไปด้วยความปรารถนาที่แท้จริง “ไปในที่ที่ไม่มีใครรู้จักเรา ไม่มีใครคาดหวังอะไรจากเรา... แค่เราสองคน” ฉันกำลังจะอ้าปากตอบตกลง แต่น้ำเสียงที่คุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวก็ดังแทรกเข้ามาจากหน้าประตูห้องที่ปิดไม่สนิท “ถ้านั่นคือแผนการที่พวกแกวางไว้ล่ะก็... ฉันเกรงว่าคงต้องปฏิเสธนะ” เสียงของ ‘คุณท่าน’ ประธานมูลนิธิการศึกษา ผู้ที่เป็นทั้งพ่อของคินและผู้สนับสนุนรายใหญ่ของโรงเรียนดังเปรี้ยงขึ้นมา เขาไม่ได้มาคนเดียว แต่เบื้องหลังเขามีชายชุดดำอีกสามคนยืนกดดันอยู่ ความเย็นวาบแล่นไปทั่วไขสันหลังของฉันเมื่อเห็นสายตาที่ไร้ความปรานีของเขาที่จ้องมองมายังมือของคินที่ยังคงวางอยู่บนไหล่ของฉัน ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตอนนี้นะคะ ไอศกรีมมินต์ช็อกหวังว่าตอนหน้าจะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรงขึ้นไปอีกนะคะ!