คืนที่หัวใจเริ่มสั่น

“ถ้าจะมาเพื่อทำหน้าบึ้งใส่กันแบบนี้ ก็เชิญไปเต้นกับเสาไฟเถอะค่ะท่านประธาน มินต์ว่ามันคงคุยกับคุณได้ถูกคอมากกว่า!” ฉันกระชากเสียงใส่ ท่ามกลางเสียงดนตรีคลาสสิกที่แว่วหวานทว่ากลับบาดลึกในใจ ภายในหอประชุมใหญ่ที่ประดับประดาด้วยไฟระยิบระยับราวกับดวงดาวในคืนที่ไร้แสงจันทร์ ผู้คนนับร้อยหมุนวนไปตามจังหวะเพลง แต่สำหรับฉันและคิน โลกทั้งใบกลับหยุดหมุน เหลือเพียงความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก คินไม่ได้ตอบโต้ เขายังคงยืนนิ่งในชุดสูทสีเข้มที่ดูเนี้ยบกริบไร้ที่ติ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะไร้ความรู้สึกบัดนี้กลับมีรอยร้าวลึกซ่อนอยู่ใต้แววตาสีเข้มที่ฉันอ่านไม่ออก เขาขยับกายเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายของกระดาษเอกสารที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา ก่อนที่มือหนาจะคว้าหมับเข้าที่เอวของฉัน “อย่าพึ่งประชดประชันตอนนี้ได้ไหมมินต์” น้ำเสียงเขาทุ้มต่ำและสั่นพร่านิดๆ “แค่คืนนี้... ช่วยทำตัวเป็นคู่เต้นรำที่เรียบร้อยสักชั่วโมง จะตายหรือไง” “ปากดีนักนะ” ฉันเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ พยายามเบี่ยงตัวหนี แต่เขากลับกระชับวงแขนแน่นขึ้น บังคับให้ฉันต้องขยับตามจังหวะเพลงช้าๆ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ “ทำไมล่ะ? หรือว่ากลัวคนอื่นจะเห็นว่าท่านประธานผู้สมบูรณ์แบบ กำลังควงยัยตัวร้ายที่สอบตกวิชาทำตัวให้น่ารักอยู่กับเขาด้วย?” “มินต์!” เขาเรียกชื่อฉันเสียงดังขึ้นอีกนิด ก้มลงมาสบตาฉันในระยะที่ใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้า “เธอไม่รู้อะไรเลย... อย่าพยายามทำตัวให้เป็นเป้าสายตาไปมากกว่านี้” คำพูดนั้นทำให้ฉันชะงัก ฝ่ามือที่วางบนบ่าของเขาสั่นน้อยๆ ฉันมองเห็นความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา มันเป็นความรู้สึกที่น่าโมโหที่สุด เพราะมันทำให้หัวใจที่ฉันพยายามปิดตายเริ่มเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง “ไม่ต้องมาทำเป็นห่วงฉัน ถ้าคุณแบกความคาดหวังของทุกคนไว้ไม่ไหว ก็วางมันลงซะสิคะ” ฉันพูดประชด แต่สายตากลับจ้องลึกเข้าไปในตาของเขา “ไม่ต้องทำตัวเป็นหุ่นยนต์ที่ไม่มีหัวใจแบบนี้... ถ้าเจ็บปวด ก็แค่ร้องออกมา หรือถ้าอึดอัด ก็แค่เดินหนีไปเหมือนเมื่อตอนเย็น... ง่ายจะตาย ไม่ใช่เหรอคะ?” เพลงเปลี่ยนจังหวะเป็นท่อนที่ดนตรีเริ่มโหมกระหน่ำ มือของคินเปลี่ยนตำแหน่งมาประคองแผ่นหลังฉันไว้อย่างแผ่วเบา ร่างกายของเราแนบชิดกันจนฉันรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของเขา มันไม่เหมือนคินที่ฉันรู้จัก... ไม่ใช่คินที่เย่อหยิ่งและถือตัว แต่นี่คือคนที่มีแผลลึกในใจเหมือนกันกับฉัน “ถ้าเดินหนีแล้วทุกอย่างมันจบได้ ฉันคงเดินหนีเธอไปตั้งแต่วันแรกที่รู้จักแล้วมินต์” เขากระซิบข้างหู เสียงนั้นแหบพร่าและจริงจังจนฉันต้องนิ่งค้าง “แต่บางครั้ง... การเผชิญหน้ากับสิ่งที่ทำให้เราอ่อนแอที่สุด มันก็อาจจะดีกว่าการหนีไปตลอดชีวิต” เราหมุนวนไปตามเพลง เงียบงันแต่กลับมีบทสนทนามากมายเกิดขึ้นในใจ ความขัดแย้งที่เคยมีดูเหมือนจะจางหายไป เหลือเพียงกระแสไฟฟ้าบางอย่างที่วิ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ฉันสัมผัสได้ถึงความเปราะบางของคนตรงหน้า ความเข้มแข็งที่เขาพยายามแสดงออกมามันช่างจอมปลอมเมื่อเทียบกับมือที่สั่นเทาของเขา จังหวะเพลงค่อยๆ ผ่อนลงเป็นท่วงทำนองที่แสนเศร้า คินหยุดหมุนตัว เขาไม่ยอมปล่อยฉัน แต่กลับจ้องมองฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกนับพันที่ไม่ได้ถูกเอ่ยออกมา “คืนนี้... ขอแค่คืนนี้ที่ฉันจะขอเห็นแก่ตัวเก็บเธอไว้ในอ้อมกอดแบบนี้ โดยไม่ต้องสนใจว่าใครจะมองยังไง” “คิน... คุณพูดเรื่องอะไรของ...” ฉันยังพูดไม่ทันจบ เสียงปรบมือและเสียงฮือฮาดังขึ้นจากรอบข้าง ประตูหอประชุมใหญ่ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคนที่ทำเอาคินถึงกับตัวแข็งทื่อทันที ชายวัยกลางคนในชุดสูทหรูหราเดินตรงเข้ามากลางฟลอร์เต้นรำ สายตาของเขาเย็นเยียบและทรงอำนาจจนคนรอบข้างต้องรีบถอยห่าง คินปล่อยมือจากเอวฉันทันทีเหมือนโดนไฟช็อต ใบหน้าของเขากลับมาเรียบเฉยไร้อารมณ์อย่างรวดเร็วราวกับหน้ากากที่สวมทับไว้ “เลิกเล่นเป็นเด็กน้อยได้แล้ว คิน” เสียงนั้นเย็นเยือกจนฉันรู้สึกหนาวสะท้าน “งานเต้นรำจบแล้ว... กลับบ้านไปจัดการธุระของเธอให้เรียบร้อย อย่าให้ฉันต้องจัดการเองเหมือนคราวที่แล้ว” คินก้มหน้าลง กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาหันมาสบตากับฉันเพียงชั่วครู่... สายตานั้นเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและความเจ็บปวดที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ก่อนที่เขาจะเดินจากไปทิ้งให้ฉันยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางเสียงซุบซิบที่เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ทว่าก่อนที่เขาจะพ้นขอบประตูไป เขากลับหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมามองฉันอีกครั้ง... พร้อมกับคำพูดที่ทำให้โลกของฉันพังทลายลงในพริบตา “มินต์... อย่าตามฉันมา ถ้าเธอไม่อยากให้ความลับของครอบครัวเธอถูกเปิดเผยในวันพรุ่งนี้” ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความสับสนและหัวใจที่เริ่มสั่นไหวของพวกเขาในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - ไอศกรีมมินต์ช็อก