จังหวะที่หัวใจเต้นแรง

“เท้าของนายมันทำด้วยตะกั่วหรือไงคะคุณประธานนักเรียน ช่วยขยับให้มันสัมพันธ์กับจังหวะเพลงหน่อย ไม่ใช่ย่ำอยู่กับที่เหมือนคนกำลังซ้อมเดินสวนสนาม!” มินต์กระซิบเสียงลอดไรฟัน ขณะที่มือเรียวของเธอถูกกุมไว้แน่นด้วยอุ้งมืออุ่นหนาของคิน ท่ามกลางเสียงเพลงวอลทซ์ที่บรรเลงคลอในงานเต้นรำการกุศลประจำปี แสงไฟสลัวสีอำพันสาดส่องลงมากระทบกับชุดราตรีผ้าซาตินสีเขียวมรกตของเธอ ทำให้เธอดูโดดเด่นท่ามกลางฝูงชนที่ขยับกายไปตามจังหวะ แต่สำหรับมินต์ ในเวลานี้ ไม่มีอะไรโดดเด่นไปกว่าสายตาคมกริบที่กำลังจ้องมองเธอราวกับจะทะลุผ่านความมั่นใจจอมปลอมที่เธอสร้างขึ้น คินไม่ตอบโต้ด้วยถ้อยคำถากถางตามนิสัยปกติของเขา เขานิ่ง... นิ่งเสียจนมินต์รู้สึกใจคอไม่ดี มืออีกข้างที่โอบกระชับเอวบางของเธอไว้รัดแน่นขึ้นอีกนิด แรงกดนั้นทำให้มินต์สัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า “ถ้าเธอยังขยับปากบ่นไม่หยุด แทนที่จะขยับเท้า... ฉันอาจจะเผลอเหยียบเท้าเธอจริงๆ ขึ้นมานะ มินต์” คินเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นพร่าเล็กน้อย มันไม่ใช่เสียงดุอย่างที่เธอคุ้นเคย แต่มันมีแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้ลมหายใจของเธอกระตุก มินต์ชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของคินเปลี่ยนไป มันไม่มีความเย็นชาเหลืออยู่ มีเพียงความลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก ราวกับเขากำลังพยายามซ่อนมหาสมุทรแห่งความรู้สึกไว้ภายใต้หน้ากากประธานนักเรียนผู้สมบูรณ์แบบ “นายมองแบบนี้หมายความว่ายังไง” มินต์ถาม เสียงของเธอแผ่วเบาจนเกือบกลืนหายไปกับเสียงดนตรี “มองคนที่พยายามทำตัวร้ายกาจเพื่อกลบเกลื่อนความกลัวลึกๆ ในใจไงครับ” คินยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากความหยิ่งผยอง แต่เป็นรอยยิ้มที่แสดงถึงความเข้าใจอย่างทะลุปรุโปร่ง “ฉันไม่ได้กลัวอะไรทั้งนั้น!” เธอสวนกลับทันควัน แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความใกล้ชิดในระยะที่ปลายจมูกแทบจะชนกัน ทำให้มินต์ได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นสะอาดแบบสะอาดสะอ้านที่เธอมักจะเผลอสูดดมอยู่บ่อยครั้งเวลาอยู่ใกล้เขา “เหรอครับ...” คินขยับตัวนำจังหวะใหม่ คราวนี้เขาก้าวถอยหลังอย่างมั่นคงและนุ่มนวล พาให้ทั้งคู่หมุนวนไปตามทิศทางของเสียงเปียโนที่เริ่มทวีความเข้มข้นขึ้น “ถ้าไม่กลัว... ทำไมมือเธอถึงเย็นเฉียบ และหัวใจของเธอถึงได้เต้นเร็วขนาดนี้ล่ะครับ” มินต์ตัวแข็งทื่อ เธออยากจะสะบัดมือออก อยากจะเดินหนีจากความอึดอัดที่แสนหวานนี้ไปเสีย แต่แรงดึงดูดจากมือของเขาที่รั้งเอวเธอไว้กลับทำให้เธอเหมือนคนไร้เรี่ยวแรง เธอไม่เคยรู้สึกพ่ายแพ้ต่อใครขนาดนี้มาก่อน โดยเฉพาะกับคนที่เธอตั้งป้อมเกลียดขี้หน้ามาตลอดทั้งเทอม “นั่นมันเพราะนายเดินจังหวะผิดต่างหากล่ะ... ทำเอาฉันเหนื่อยจนหอบเลย” มินต์ยังคงปากแข็ง ดวงตาคู่สวยเบนไปทางอื่น แต่ใบหน้าที่แดงซ่านของเธอทรยศคำพูดทั้งหมด คินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นสั่นสะเทือนมาถึงอกของมินต์ เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ใบหูของเธอจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าว “งั้นลองเปลี่ยนมาฟังเสียงหัวใจตัวเองดูไหมครับ... เผื่อว่ามันจะยอมพูดความจริงออกมาบ้าง ว่าที่ผ่านมาเราสองคนกำลัง ‘เต้นรำ’ บนเส้นด้ายของความรู้สึกกันอยู่หรือเปล่า” คำพูดนั้นทำให้มินต์ชะงักกึก เพลงวอลทซ์ดำเนินไปถึงจุดพีค เครื่องดนตรีทุกชิ้นบรรเลงประสานกันอย่างหนักหน่วง ราวกับจะตอกย้ำจังหวะหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะของทั้งสองคน คินหมุนตัวเธออย่างรวดเร็วและมั่นคง ก่อนจะดึงเธอกลับเข้ามาปะทะอกแกร่งอีกครั้งในจังหวะสุดท้ายของเพลง ในความเงียบงันชั่วขณะที่ดนตรีหยุดลง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่ท่ามกลางแสงไฟที่หรี่ลง มินต์เงยหน้าขึ้นมองคินด้วยความตกตะลึง เพราะเขายังไม่ยอมปล่อยมือจากเอวเธอ และดวงตาของเขาก็ยังคงจ้องมองเธอด้วยความหมายที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าคู่ปรับจะมอบให้กันได้ ทว่าทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาในความเงียบ พร้อมกับเสียงฝ่ามือที่ปรบเบาๆ อย่างมีจริตจะก้าน “ว้าว... ไม่นึกเลยนะว่าจะได้เห็นภาพประธานนักเรียนผู้เคร่งขรึม มายืนกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับยัยตัวร้ายของโรงเรียนกลางฟลอร์เต้นรำแบบนี้” มินต์ผละออกจากคินราวกับถูกไฟช็อต เธอหันไปมองต้นเสียงแล้วหัวใจก็ร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อพบว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'ริน' อดีตคนรักเก่าของคินที่เพิ่งย้ายกลับมาจากต่างประเทศ พร้อมกับรอยยิ้มที่ฉาบด้วยความประสงค์ร้ายซึ่งซ่อนอยู่ในดวงตาคู่นั้น คินขมวดคิ้วแน่น แววตาที่เคยมองมินต์อย่างอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้นมาในทันที เขาก้าวขวางหน้ามินต์ไว้โดยสัญชาตญาณ ราวกับจะปกป้องเธอจากอะไรบางอย่างที่กำลังจะตามมา “ริน... เธอมาทำไมที่นี่” คินเอ่ยถาม เสียงที่เคยนุ่มนวลกลับกลายเป็นน้ำเสียงเย็นชาที่มินต์ไม่เคยอยากให้เขาใช้กับใคร... โดยเฉพาะกับเธอ รินแสยะยิ้มก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งขึ้นมา แล้วกดยื่นหน้าจอที่สว่างวาบมาให้ทั้งคู่เห็น ภาพในนั้นทำให้มินต์หน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เพราะมันคือภาพลับที่ควรจะถูกทำลายไปตั้งแต่วันที่เธอทำพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความลับกำลังจะถูกเปิดเผยในตอนหน้านะคะ - ไอศกรีมมินต์ช็อก