ปากไม่ตรงกับใจ

“ถ้านายคิดว่าการเป็นประธานนักเรียนที่ไร้หัวใจคือความสำเร็จล่ะก็... ยินดีด้วยนะคิน นายทำได้ดีมากจนฉันอยากจะอ้วก!” เสียงของมินต์กระแทกกระทั้นลงกลางห้องสภานักเรียนที่เงียบกริบ แฟ้มเอกสารในมือถูกฟาดลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวหนาจนเกิดเสียงดังสนั่น เธอหอบหายใจถี่ด้วยความโกรธจัด ดวงตาคู่สวยที่ปกติมักจะฉายแววท้าทาย บัดนี้กลับสั่นไหวไปด้วยความเสียใจที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความมั่นใจ คินหยุดมือที่กำลังเขียนรายงาน เขาวางปากกาลงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาวที่ยืนจ้องหน้าเขาด้วยความเกลียดชัง เขายังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉย แววตาคมกริบดุจน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย ไม่แม้แต่จะแสดงอาการสะทกสะท้านต่อคำประชดประชันนั้นเลยแม้แต่น้อย “จบหรือยัง?” น้ำเสียงของเขาเรียบสนิทจนน่าใจหาย “ถ้าเธอมาเพื่อระบายอารมณ์เพราะโครงการชมรมของเธอไม่ผ่านเกณฑ์มาตรฐาน ก็กรุณากลับไปแก้ให้มันสมกับเป็นงานที่นักเรียนระดับนี้ควรจะทำ ไม่ใช่มาใช้อารมณ์ตัดสินงานแบบเด็กๆ” “เด็กๆ งั้นเหรอ?” มินต์แค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะของเธอฟังดูขมขื่น “ที่ฉันทำไปทั้งหมดก็เพื่อคนในชมรม แต่สำหรับนาย... ทุกอย่างมันเป็นแค่ตัวเลข เป็นแค่มาตรฐานจอมปลอมที่นายใช้กดทับคนอื่น นายมันก็แค่หุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมโดยความคาดหวังของพ่อแม่ นายไม่เคยมีความรู้สึกจริงๆ หรอก!” คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับมินต์เหลือเพียงช่องว่างเพียงน้อยนิด เขาสูงกว่าเธอจนต้องก้มมองลงมา กลิ่นจางๆ ของน้ำหอมกลิ่นสะอาดสะอาดประจำตัวเขาทำให้นหัวใจของมินต์เต้นผิดจังหวะ แต่มันไม่ใช่ความเขินอาย มันคือความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของทรวงอก “เธอคิดว่าฉันไม่มีความรู้สึกเหรอ?” เขาถามเสียงต่ำ นัยน์ตาคู่นั้นวูบไหวไปครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว “ถ้าฉันไม่มีความรู้สึก ฉันคงไม่ปล่อยให้ยัยตัวร้ายอย่างเธอมาป่วนชีวิตที่แสนสงบสุขของฉันได้นานขนาดนี้หรอกมินต์ ที่ฉันต้องเคร่งครัด... ที่ฉันต้องดูเป็นคนเย็นชา... เธอเคยลองถามตัวเองบ้างไหม ว่าถ้าฉันไม่ทำแบบนี้ ฉันจะเหลือที่ยืนตรงไหนให้หายใจบ้าง” “งั้นก็ไม่ต้องยืนสิ!” มินต์ตะคอกกลับ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มคลอเบ้า “นายอยากเป็นหุ่นยนต์มากนักก็เป็นไปเลย ไม่ต้องมาสนใจฉัน ไม่ต้องมาสั่งสอนฉันอีกต่อไป! เลิกทำตัวเป็นเจ้าชีวิตของคนอื่นสักที ฉันเกลียดนายที่ต้องแบกทุกอย่างไว้ แต่กลับทิ้งความหวังดีของฉันไว้ข้างหลัง!” “ความหวังดี?” คินยิ้มเหยียดที่มุมปาก มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้มินต์เจ็บปวดมากกว่าการถูกด่าด้วยคำหยาบคาย “ความหวังดีที่เธอเอาไปป่าวประกาศให้คนทั้งโรงเรียนรู้ว่าฉันมันเป็นพวกจอมเผด็จการน่ะเหรอ? เธอต้องการความรักหรือต้องการแค่จะชนะฉันกันแน่ มินต์?” “ฉันไม่เคยต้องการจะชนะนาย!” เธอกรีดร้อง “ฉันแค่อยากให้นายมองเห็นฉัน... เห็นฉันในแบบที่ฉันเป็น ไม่ใช่แค่นักเรียนที่นายต้องคอยจดชื่อเข้าห้องปกครอง!” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจของทั้งคู่ที่หนักหน่วงพอๆ กัน มินต์เม้มปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกข้างในใจของเธอมันตีกันจนแยกไม่ออกระหว่างความโกรธและความโหยหา ส่วนคิน... เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดนูน เขาอยากจะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาบนแก้มเนียนนั่น แต่เขากลับเลือกที่จะถอยห่างออกมาแทน “ถ้าอย่างนั้น เราก็คงไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก” คินหันหลังกลับไปที่โต๊ะทำงานของเขาอีกครั้ง “งานของเธอไม่ผ่าน กลับไปทำใหม่ซะ” มินต์ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเย็นชาที่เขาฉาบไว้ ความเจ็บแปลบแล่นเข้าสู่หัวใจ เธอรู้ดีว่าหากก้าวออกไปจากห้องนี้ ความสัมพันธ์ที่เคยเป็นแค่เส้นขนานอาจจะกลายเป็นเส้นที่ไม่มีวันมาบรรจบกันได้อีกตลอดกาล แต่ทิฐิในใจกลับทำให้เธอเชิดหน้าขึ้น “ได้... งั้นฉันจะทำให้ดู ว่าคนอย่างฉันจะทำทุกอย่างให้สำเร็จโดยไม่ต้องง้อความเห็นชอบจากนาย” เธอหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป แต่ทว่า... จังหวะที่มือของเธอกำลังจะผลักบานประตูห้องสภานักเรียนออก เสียงเคาะประตูที่รัวและหนักแน่นจากภายนอกก็ดังขึ้นเสียก่อน ตามมาด้วยการเปิดประตูเข้ามาอย่างถือวิสาสะโดยร่างของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวในที่แห่งนี้ “คุณคินครับ... คุณท่านให้ผมมาตามตัวคุณกลับบ้านเดี๋ยวนี้” ชายในชุดสูทสีดำสนิทเดินตรงเข้ามา ไม่ใช่แค่คนเดียว แต่ยังมีบอดี้การ์ดอีกสองคนที่ยืนคุมเชิงอยู่หน้าประตู มินต์ชะงักงันเมื่อเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของคิน แววตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาเหมือนเมื่อครู่ แต่มันคือความสิ้นหวังที่แสนจะเปราะบาง เขาหันมามองมินต์ด้วยสายตาที่ดูเหมือนกำลังบอกลาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าแล้วเดินสวนเธอไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง “มินต์... อย่าตามฉันมา” เขาพึมพำเพียงแค่นั้น ก่อนจะก้าวพ้นประตูไปทิ้งให้เธอเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าที่ถูกเติมเต็มด้วยคำถามมหาศาลว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของชายที่เธอเพิ่งจะบอกเกลียดเขาไปเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว ไอศกรีมมินต์ช็อกหวังว่ารี้ดเดอร์จะอดทนรอตอนต่อไปที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมนะคะ!