แผนแกล้งคืน

“ถ้าคุณกล้าแตะต้องแฟ้มข้อมูลนั้นอีกเพียงแค่มิลลิเมตรเดียว มินต์รับรองว่าพรุ่งนี้เช้า ทั้งโรงเรียนจะได้เห็นรูปประธานนักเรียนผู้แสนเพอร์เฟกต์ในสภาพ... อ้อ เอาเป็นว่าแค่จินตนาการก็คงสนุกพิลึกแล้วนะคะ” มินต์แสยะยิ้ม ร่างบางพิงขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ในห้องสภานักเรียน ดวงตากลมโตคู่นั้นวาวโรจน์อย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า มือของเธอถือโทรศัพท์มือถือที่บันทึก ‘บางอย่าง’ เอาไว้แน่น ในขณะที่คินยืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน แววตาคมกริบคู่นั้นไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย “รูปถ่ายระยะไกลจากกล้องดิจิทัลตัวเก่งเหรอครับ... อ๊ะ ขอโทษที ฉันหมายถึง ‘คะ’ ต่างหาก” คินทวนคำเบาๆ น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยจนน่าหมั่นไส้ “เธอคิดว่าการแบล็กเมล์ระดับอนุบาลแบบนี้จะสั่นคลอนคนอย่างฉันได้งั้นหรือ มินต์” “ก็ลองดูสิคะ ประธานผู้แสนเย็นชา” มินต์ก้าวเข้าไปใกล้ ลมหายใจอุ่นๆ ของเธอเป่ารดกรอบแว่นของอีกฝ่ายที่ไม่ได้สวมอยู่ “แผนแกล้งคืนที่มินต์เตรียมไว้เนี่ย รับรองว่าคินต้องจำไปจนวันตายเลยล่ะค่ะ” ห้องสภานักเรียนที่เคยเงียบสงัดกลับอวลไปด้วยกลิ่นอายของความพ่ายแพ้ที่ใครบางคนกำลังจะได้รับ มินต์มั่นใจว่าเธอจัดการทุกอย่างไว้หมดแล้ว ทั้งผงคันที่ผสมลงในกระดาษรายงาน ทั้งแผนการปล่อยคลิปเสียงตัดต่อที่จะทำให้คินต้องขายหน้าต่อหน้าคณะกรรมการสถานศึกษา ทุกอย่างคือกับดักที่เธอขุดไว้เพื่อล้างแค้นที่เขาบังอาจตัดคะแนนความประพฤติเธอเมื่อสัปดาห์ก่อน ทว่า... รอยยิ้มของคินกลับกว้างขึ้นเล็กน้อย—ไม่ใช่รอยยิ้มที่แสดงความยินดี แต่เป็นรอยยิ้มของผู้ล่าที่เห็นเหยื่อเดินเข้ากรง “อยากรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงยอมให้เธอเข้ามาป่วนในห้องนี้ได้ง่ายๆ โดยไม่สั่งให้กรรมการนักเรียนลากเธอออกไป?” คินโน้มตัวลงมา ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะห่างเหินเลื่อนเข้ามาใกล้จนมินต์สัมผัสได้ถึงความกดดัน เธอผงะถอยหลัง แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับตู้เก็บเอกสารจนเกิดเสียงดัง ‘ปัง’ “จะทำอะไร...” มินต์เริ่มใจคอไม่ดี เธอพยายามซ่อนอาการสั่นของมือไว้ใต้กระเป๋าเสื้อ แต่คินกลับคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทันท่วงที “โทรศัพท์ในมือเธอน่ะ ลองกดดูสิ” คินกระซิบ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทเธออย่างร้ายกาจ มินต์กัดฟันแน่น เธอสะบัดมือออกแล้วก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ นิ้วเรียวรีบกดเข้าอัลบั้มรูป แต่สิ่งที่ปรากฏกลับไม่ใช่รูปภาพอื้อฉาวของคินอย่างที่เธอควรจะได้เห็น แต่มันคือรูปถ่ายของ ‘ตัวเธอเอง’ ในอิริยาบถต่างๆ ทั้งตอนที่กำลังตั้งใจซ้อมเต้นอย่างบ้าคลั่ง ตอนที่นั่งร้องไห้ลำพังข้างตู้ล็อกเกอร์ และตอนที่เธอเผลอยิ้มออกมาอย่างสดใสที่สุดในวันที่ไม่มีใครมอง หัวใจของมินต์กระตุกวูบ ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตระหนก “นี่มันอะไรกัน... คิน! คุณทำอะไรกับโทรศัพท์ของมินต์!” “ฉันก็แค่ใช้ซอฟต์แวร์ที่เธอพยายามจะแฮ็กเข้าเครื่องฉันเมื่อวานนี้ โต้กลับไปในเครื่องของเธอไง” คินขยับแว่นสายตาด้วยท่าทีสบายๆ “เธอมันก็แค่เด็กสาวที่พยายามจะสร้างกำแพงหนาๆ เพื่อปิดบังความอ่อนแอเอาไว้ มินต์... เธอแกล้งคนอื่นไม่เก่งหรอก ยิ่งกับฉัน ยิ่งห่างไกล” มินต์รู้สึกเหมือนเลือดพุ่งขึ้นมาบนใบหน้า ความอับอายที่ถูกมองทะลุปรุโปร่งทำให้เธอสติแตก เธอตัดสินใจทำในสิ่งที่คาดไม่ถึงด้วยการคว้าถังน้ำที่วางอยู่ใกล้ๆ (ที่เธอเตรียมไว้จะแกล้งเขานั่นแหละ) หวังจะสาดใส่หน้าประธานนักเรียนจอมหยิ่งให้หายแค้น ทว่า... ร่างกายที่โอนเอนของเธอจากการเสียหลักก้าวพลาด ทำให้ถังน้ำนั้นเหวี่ยงกลับมาหาตัวเอง! น้ำเย็นจัดสาดเข้าเต็มตัวมินต์จนเปียกโชกไปทั้งร่าง ท่ามกลางความตกตะลึง มินต์ทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความเสียหน้า ความเงียบเข้าปกคลุมห้องจนได้ยินแม้แต่เสียงหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง เธอปิดหน้าด้วยความอับอาย หวังเพียงแค่ให้พื้นห้องสภานี้แยกออกแล้วกลืนกินเธอเข้าไปเสีย ทว่าความรู้สึกอุ่นๆ บนไหล่ทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้น คินถอดเสื้อสูทสภานักเรียนตัวนอกมาคลุมให้เธออย่างแผ่วเบา กลิ่นหอมสะอาดแบบผู้ชายที่แฝงความเย็นชาของเขากลบกลิ่นน้ำที่เปียกชื้นจนหมดสิ้น “แกล้งคนอื่นไม่สำเร็จ แถมยังทำตัวเองซะเปียกปอน... สมกับเป็นยัยตัวร้ายที่ฉันรู้จักจริงๆ” คินนั่งยองๆ ลงตรงหน้า ดวงตาที่เคยเฉยชากลับฉายแววอ่อนโยนอย่างที่มินต์ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ก่อนที่มินต์จะได้เอ่ยปากด่าหรือต่อว่าเขา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นถี่ๆ ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ทำให้ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว! “ประธานคินคะ! คุณแม่อยู่ที่หน้าโรงเรียนค่ะ ท่านบอกว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับ ‘การหมั้น’ ของคุณที่ต้องรีบจัดการเดี๋ยวนี้!” มินต์นิ่งค้างไปทันทีเมื่อได้ยินคำว่า ‘การหมั้น’ ส่วนคินที่กำลังจะยื่นมือมาแตะไหล่เธอเพื่อปลอบประโลม กลับชะงักค้างไปเหมือนรูปปั้นที่ถูกสาป แววตาของเขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความมืดมิดที่น่ากลัวกว่าเดิมหลายเท่า ไอศกรีมมินต์ช็อกหวังว่าตอนนี้นักอ่านทุกคนจะยังไม่วางมือจากจอนะคะ เพราะความสนุกที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วค่ะ