ความกดดันจากทางบ้าน

"ถ้าลูกยังทำตัวเป็นเด็กไร้สาระแบบนี้ ก็อย่าหวังว่าชื่อของลูกจะถูกจารึกอยู่ในหอเกียรติยศของตระกูลวรโชติเมธีเลย คิน" น้ำเสียงเรียบเย็นของบิดาดังก้องอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบเชียบจนน่าอึดอัด คินยืนตัวตรง มือทั้งสองข้างกำแน่นอยู่ข้างลำตัวจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกริบที่มักจะเฉยเมยต่อทุกสรรพสิ่งในโรงเรียน บัดนี้กลับวูบไหวด้วยประกายของความเหนื่อยล้าที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากประธานนักเรียนผู้สมบูรณ์แบบ "ผมทำหน้าที่ของผมดีที่สุดแล้วครับพ่อ ทั้งเรื่องเรียนและงานสภานักเรียน" คินตอบกลับ เสียงของเขาสั่นพร่าเพียงเล็กน้อย แต่เขาก็รีบกลืนก้อนความรู้สึกนั้นลงคอไป "ดีที่สุดงั้นเหรอ? แล้วเรื่องที่แกไปคลุกคลีกับยัยเด็กบ้านั่นล่ะ? ยัยเด็กที่ทำตัวผิดระเบียบโรงเรียนทุกข้อ แถมยังชอบหาเรื่องให้แกต้องมาคอยแก้ต่าง... นายคิดว่าความสัมพันธ์แบบนั้นมันช่วยเสริมบารมีของนายหรือไง?" มารดาของเขาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังบุผ้ากำมะหยี่ราคาแพงเอ่ยแทรกขึ้น เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากเอกสารตรงหน้า สายตาเย็นชาของเธอเปรียบเสมือนใบมีดที่กรีดลงบนความอดทนของลูกชาย "มินต์เขาไม่ได้ทำอะไรผิดขนาดนั้นครับ เขาก็แค่... เป็นตัวของตัวเอง" "ตัวของตัวเอง? คำพูดสวยหรูพวกนี้เอาไว้ใช้หลอกพวกเด็กหลังห้องเถอะคิน" บิดาเดินมาหยุดตรงหน้าเขา กดดันด้วยสายตาที่บีบคั้น "อาทิตย์หน้าจะมีงานเลี้ยงใหญ่ของเครือบริษัท พ่อหวังว่าจะเห็นนายอยู่กับคนที่คู่ควร ไม่ใช่เด็กที่วันๆ เอาแต่เล่นขายของอยู่ในห้องคหกรรม" คินไม่ตอบ เขารู้ดีว่าการต่อปากต่อคำกับคนที่มีอำนาจเหนือชีวิตเขาในเวลานี้มีแต่จะทำให้ทุกอย่างแย่ลง เขาทำได้เพียงหันหลังเดินออกจากห้องนั้นด้วยหัวใจที่หนักอึ้งราวกับถูกหินก้อนใหญ่ทับไว้ เมื่อก้าวพ้นจากคฤหาสน์หลังโต คินไม่ได้มุ่งหน้ากลับบ้าน เขาขับรถมายังสนามบาสเกตบอลร้างท้ายโรงเรียน สถานที่เดียวที่เขาสามารถถอดหน้ากากผู้เคร่งครัดออกได้ ที่นั่น... เขากลับพบใครบางคนกำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนม้านั่งตัวเก่า แสงไฟจากเสาไฟฟ้ากะพริบถี่ๆ สะท้อนให้เห็นใบหน้าคุ้นเคย มินต์... เธอไม่ได้ดูแสบซ่าเหมือนที่เคยเห็นเป็นประจำ แต่เธอกำลังนั่งมองดูห่อขนมในมือด้วยสายตาว่างเปล่า เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาเห็นคิน เธอก็รีบปาดน้ำตาที่เพิ่งไหลซึมออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นความกวนประสาทตามฉบับของเธอ "แหม... ประธานมาดนิ่งมาทำอะไรที่นี่คะ? ลืมหยิบกฎระเบียบมาแจกแถวนี้หรือไง?" มินต์แค่นหัวเราะ แต่เสียงของเธอแหบพร่าผิดปกติ คินเดินเข้าไปใกล้ ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ทิ้งระยะห่างเพียงไม่กี่เซนติเมตร เขาสังเกตเห็นรอยช้ำจางๆ ที่มุมปากของเธอ และความเงียบที่ปกคลุมทั้งคู่ในขณะนี้กลับดังกว่าเสียงตะคอกของพ่อเขาเสียอีก "วันนี้เธอก็โดนมาเหมือนกันใช่ไหม?" คินถามเสียงแผ่ว มินต์ชะงัก เธอไม่ได้ปฏิเสธ เธอเพียงแค่หันหน้าหนี มองออกไปในความมืด "ถ้าที่บ้านบอกว่าฉันมันล้มเหลว เพราะฉันทำตามความคาดหวังของพวกเขาไม่ได้ นายจะทำยังไง... ในเมื่อสิ่งที่พวกเขาต้องการ คือร่างโคลนที่ไร้หัวใจ ไม่ใช่ลูกสาวที่อยากมีความฝันของตัวเอง" คินมองใบหน้าด้านข้างของเธอ นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าสิ่งที่เขากับเธอแบกไว้มันหนักอึ้งพอๆ กัน เขาเอื้อมมือไปคว้ามือของเธอมากุมไว้เบาๆ ไม่ใช่ในฐานะประธานนักเรียนที่ต้องคอยสั่งสอนเธอ แต่ในฐานะของคนที่ตกอยู่ในกรงขังเดียวกัน "บางที... เราอาจจะเลิกพยายามทำตัวให้สมบูรณ์แบบเพื่อคนอื่นสักวันก็ได้นะ" คินกระซิบ มินต์หันมามองเขา ดวงตาที่เคยสั่นคลอนเริ่มมีความหวังบางอย่างจุดประกายขึ้นมา แต่ทว่าความสงบสุขชั่วคราวนั้นกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาจากด้านหลัง พร้อมกับแสงไฟจากสปอตไลต์รถหรูหลายคันที่สาดส่องเข้ามาในสนามจนทั้งคู่ต้องยกมือขึ้นบังตา ร่างชายชุดดำนับสิบคนก้าวลงจากรถ ก่อนจะยืนล้อมพวกเขาทั้งคู่ไว้ และคนที่เดินนำหน้าออกมาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเลขาส่วนตัวของคุณพ่อของคินที่มักจะตามติดเขาไม่ห่าง "คุณคินครับ... นายท่านรอพบคุณที่บ้านงานเลี้ยงคืนนี้ และดูเหมือนว่า 'เพื่อน' ของคุณคนนี้ จะต้องไปร่วมโต๊ะสนทนาด้วยเพื่อให้ทุกอย่างกระจ่างชัดเจนครับ" คินหน้าถอดสี เขาหันไปมองมินต์ที่ตัวสั่นเทาอยู่ข้างๆ ความรู้สึกหวาดกลัวที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนแล่นเข้าสู่หัวใจ หรือนี่จะเป็นจุดจบของอิสรภาพที่เขาทั้งคู่พยายามไขว่คว้ามาตลอด? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามเรื่องราวของคินและมินต์มาถึงตอนนี้นะคะ ไอศกรีมมินต์ช็อกจะพาทุกคนไปพบกับบทสรุปที่ลุ้นระทึกยิ่งกว่านี้ในตอนหน้าแน่นอนค่ะ