คำสัญญาที่ไม่ต้องเอ่ย

“ถ้าประธานนักเรียนผู้แสนดีอย่างคุณคิน จะช่วยกรุณาเอาสายตาที่เหมือนมองเศษขยะนั่นออกไปจากกองหนังสือของฉันได้ มันคงจะดีต่อสุขภาพจิตเราทั้งคู่ไม่น้อยเลยนะคะ” มินต์กระแทกปากกาลูกลื่นลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวในห้องสมุดเสียงดังจนคนโต๊ะข้างๆ สะดุ้ง เธอตวัดสายตาขึ้นมองคนตรงหน้าที่เอาแต่จ้องหน้าเธอด้วยแววตาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความกดดันที่เธอเกลียดแสนเกลียด คินไม่ได้ขยับตัว เขาเพียงแค่เลิกคิ้วเล็กน้อยพลางไล้นิ้วเรียวยาวไปตามสันหนังสือวิชาคณิตศาสตร์ขั้นสูง “ถ้าเศษขยะอย่างคุณเข้าใจวิชานี้ตั้งแต่การสอนรอบแรก ผมก็ไม่ต้องเสียเวลามานั่งสูดดมกลิ่นน้ำหอมฉุนกึกนี่หรอกครับ... อ้อ ขอโทษที ผมลืมไปว่าคุณจงใจฉีดมันมาเพื่อทำลายสมาธิคนอื่น” “คิน! นายมันน่าหมั่นไส้ที่สุด!” มินต์กัดริมฝีปากแน่น ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาจนปลายนิ้วสั่นเทา เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมสถานการณ์ถึงกลายเป็นแบบนี้—การที่เธอต้องมานั่งติวหนังสือสอบปลายภาคกับ ‘ศัตรูตัวฉกาจ’ ที่เพิ่งเห็นเงาร่างลึกลับในห้องปกครองเมื่อครู่ มันคือการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิต หรืออาจจะเป็นกับดักที่เขาวางไว้เพื่อปั่นหัวเธอกันแน่ คินขยับกายเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นจางๆ ของหนังสือเก่าและไอเย็นจากตัวเขาทำให้มินต์รู้สึกอึดอัดจนต้องถอยหลังไปชิดพนักเก้าอี้ เขาเอื้อมมือมาคว้าสมุดจดของเธอไปถือไว้ สายตาคมกริบกวาดมองลายมือยุ่งเหยิงที่พยายามขีดเขียนสูตรฟิสิกส์ลงไปอย่างสะเปะสะปะ ก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา “คุณไม่ใช่คนโง่ มินต์” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ได้เย็นชาเหมือนก่อนหน้านี้ แต่มันมีความนุ่มลึกและจริงจังจนน่าประหลาด “คุณแค่ ‘เลือก’ ที่จะปล่อยให้ตัวเองพังไปกับความกดดันที่ครอบครัวยัดเยียดให้ เพราะคุณกลัว... กลัวว่าถ้าคุณทำได้ดี แล้วทุกอย่างจะยังคงเดิม” คำพูดของเขาเหมือนเข็มเล่มเล็กๆ ที่แทงทะลุเกราะกำบังของมินต์ เธอชะงักไปครู่หนึ่ง จังหวะหัวใจเต้นผิดจังหวะจนเธอกลัวว่าเขาจะได้ยิน “นายไม่มีสิทธิ์มาพูดเรื่องครอบครัวฉัน” มินต์สวนกลับ เสียงของเธอเบาหวิวและสั่นเครือ “นายมันก็แค่ลูกคุณหนูที่สมบูรณ์แบบ ทำอะไรก็ถูกไปหมด นายจะไปเข้าใจอะไรคนที่ต้องดิ้นรนเพื่อเป็น ‘ที่หนึ่ง’ ตลอดเวลาบ้าง” คินนิ่งไป แววตาของเขาไหววูบชั่วขณะเหมือนคนกำลังปกปิดความเจ็บปวดบางอย่าง เขาไม่ได้โต้ตอบด้วยวาจาเชือดเฉือนอย่างที่เคยทำ แต่กลับกางสมุดโน้ตของเขาออกมา แล้วเลื่อนมันมาวางตรงหน้าเธอ “งั้นเรามาแลกเปลี่ยนกันไหม” เขาเอ่ยเสียงเรียบ “ผมจะช่วยคุณติวเนื้อหานี้ให้จบภายในสามชั่วโมง แลกกับการที่คุณต้องฟังเรื่องบางเรื่องที่ผมไม่เคยบอกใคร” มินต์มองสมุดโน้ตสลับกับใบหน้าของคนตรงหน้า ในแววตาของเขาไม่ใช่ความถือดีอย่างที่เธอคุ้นเคย แต่มันคือการร้องขอ... ร้องขอความเข้าใจจากคนที่เขาถือว่าเป็นศัตรูมาโดยตลอด บรรยากาศในห้องสมุดเงียบงันลงจนได้ยินเสียงแอร์ทำงานหึ่งๆ ทั้งคู่จมอยู่ในภวังค์ของตัวเอง มินต์รู้ดีว่านี่คือกับดัก แต่ความอยากรู้อยากเห็นและความรู้สึกบางอย่างที่เต้นเร่าอยู่ในอกมันรุนแรงเกินกว่าจะปฏิเสธ “ข้อตกลงนี้... ถ้าฉันตกลง แล้วนายจะช่วยให้ฉันผ่านวิชานี้ด้วยคะแนนสูงสุดใช่ไหม?” มินต์ถามพลางเชิดหน้าขึ้นตามนิสัยเดิม แม้ใจจะเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น คินยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้มินต์แทบลืมหายใจ “ถ้าคุณกล้าเชื่อใจผม ผมสัญญาว่าคุณจะได้ในสิ่งที่ต้องการ... และบางอย่างที่คุณอาจจะขาดไปนานแล้ว” พวกเขาเริ่มติวหนังสือกันอย่างจริงจัง ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษและเสียงกระซิบอธิบายสูตรคำนวณ มินต์พบว่าคินเป็นครูสอนที่ใจเย็นอย่างน่าประหลาด เขาไม่เคยหัวเราะเยาะเมื่อเธอตอบผิด แต่จะถามกลับด้วยเหตุผลจนเธอฉุกคิดได้เอง ความสัมพันธ์ที่เคยมีแต่การปะทะฝีปาก เริ่มก่อตัวเป็นความไว้เนื้อเชื่อใจที่แม้แต่เจ้าตัวก็ยังไม่อยากจะยอมรับ ทว่า ในขณะที่มินต์กำลังจดจ่ออยู่กับการแก้สมการในหน้าสุดท้าย เงาสีดำวูบหนึ่งก็ทอดผ่านกระจกห้องสมุดเข้ามา มินต์ชะงักปากกาในมือ ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นผ่านกระดูกสันหลัง เธอเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง และหัวใจของเธอก็แทบหยุดเต้นเมื่อเห็นเงาร่างคนชุดดำคนเดิมที่เธอเห็นหน้าห้องปกครอง กำลังยืนจ้องมองตรงมาที่โต๊ะของพวกเขาจากอีกฝั่งของระเบียงทางเดิน คินสังเกตเห็นความผิดปกติ เขาวางปากกาลงทันทีแล้วจับข้อมือเธอไว้แน่นโดยไม่มีคำเตือน “ห้ามหันไปมองเด็ดขาด” คินกระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจของเขารดอยู่ที่ข้างหูเธอ “ฟังผมให้ดีนะมินต์... สิ่งที่นายคนนั้นถืออยู่ในมือ คือแฟ้มข้อมูลที่สามารถทำลายชื่อเสียงของครอบครัวคุณได้ภายในพริบตาเดียว และตอนนี้เขากำลังก้าวเข้ามาทางประตูหลังของห้องสมุดแล้ว” มินต์ตัวแข็งทื่อ เธอหันไปสบตากับคินที่กำลังจ้องเธอด้วยความหวาดวิตกที่เขาซ่อนไว้ไม่มิด เสียงฝีเท้าหนักๆ เริ่มก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะของพวกเขาทีละน้อย ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่หายนะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 35 นี้ไปกับมินต์และคินนะคะ!