ระยะห่างที่หายไป

“ถ้าอาจารย์จะกรุณาหยุดจ้องพวกเราเหมือนกำลังตรวจข้อสอบที่เขียนผิดมหันต์แบบนั้น ฉันคิดว่าเราคงจะหายใจได้สะดวกขึ้นนะคะ” มินต์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอกลั้นหายใจรอคอยการพิพากษาจากชายวัยกลางคนที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า แววตาของอาจารย์ฝ่ายปกครองดูเหมือนจะลุกลามไปด้วยความไม่พอใจที่ถูกท้าทาย แต่แล้ว คินที่เงียบมาตลอดก็ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว บดบังร่างของเธอไว้มิด “เราแค่กำลังทบทวนเรื่องระเบียบการจัดสรรงบประมาณห้องสมุดใหม่ครับ... เอ้อ... ค่ะ” คินชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อรู้ตัวว่าเกือบหลุดปากใช้สรรพนามที่ไม่เข้ากับสถานการณ์ แต่เขาก็รีบแก้เกมด้วยการขยับแว่นตาแล้วพูดต่ออย่างมั่นคง “ไม่ได้มีการทำเรื่องผิดกฎอย่างที่อาจารย์กำลังเข้าใจหรอกนะคะ ถ้าอาจารย์มีหลักฐาน รบกวนแจ้งเป็นลายลักษณ์อักษรแทนการเดินมาจับผิดกลางคันแบบนี้จะดูสมกับตำแหน่งกว่าค่ะ” อาจารย์ฝ่ายปกครองนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ไม่บ่อยนักที่จะมีนักเรียนคนไหนกล้าสวนเขากลับด้วยความนิ่งสงบเช่นนี้ เขาปรายตามองเอกสารบนโต๊ะที่กระจายตัวอยู่ แล้วพ่นลมหายใจออกมาอย่างขัดใจก่อนจะเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดทับอยู่ในห้องสมุดเก่าแก่แห่งนี้ มินต์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิม พ่นลมหายใจยาวเหยียด “ทำไมต้องไปกวนประสาทเขาแบบนั้นด้วยล่ะคะ? ถ้าเขารายงานเรื่องนี้กับผู้อำนวยการขึ้นมาจริงๆ เราสองคนอาจจะซวยกันทั้งคู่” คินไม่ตอบ เขาดึงเก้าอี้ที่อยู่ติดกับเธอออกมาแล้วนั่งลงช้าๆ กลิ่นกระดาษเก่าๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขาลอยมาแตะจมูก ระยะห่างที่เคยเป็นกำแพงกั้นระหว่างพวกเขาทั้งคู่ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ดูเหมือนจะถูกทลายลงอย่างไม่ตั้งใจ “เพราะถ้าฉันไม่พูด เธอคงเป็นคนปากไวโพล่งอะไรที่ทำให้เราโดนทำทัณฑ์บนไปแล้ว” คินตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เขาเปิดสมุดบัญชีเล่มหนาขึ้นมา “ที่นี่มันเงียบดี... เงียบพอที่ฉันจะเลิกกังวลเรื่องสายตาคนอื่นสักนาทีสองนาที” มินต์ชะงักไปเล็กน้อย เธอเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของคิน สันกรามคมกริบและจมูกโด่งรั้นที่ดูดื้อรั้นพอกับนิสัยของเขา จริงอยู่ที่พวกเขาเป็นคู่ปรับที่เถียงกันจนบ้านแตกมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ในยามที่คินลดการ์ดลงเช่นนี้ ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามกดทับไว้กลับค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเหมือนฟองโซดาที่กำลังซ่าอยู่ภายในอก “นี่...” มินต์ตัดสินใจเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ขณะที่นิ้วมือเรียวของเธอเคาะลงบนโต๊ะไม้ “ทำไมถึงต้องมานั่งที่นี่ทุกวันคะ? ทั้งที่หอพักนักเรียนมีโต๊ะทำงานส่วนตัว หรือห้องประธานนักเรียนที่กว้างขวางกว่านี้ตั้งเยอะ” คินไม่ได้เงยหน้าจากตัวเลขในสมุด แต่ขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนไหล่ของเขาแทบจะแตะไหล่ของเธอ “ในห้องนั้น... มีแต่ความคาดหวังของคนอื่นวางกองอยู่เต็มไปหมดค่ะ” เขาเว้นจังหวะ “แต่ที่นี่ มีแค่เธอกับฉัน... คนที่รู้ดีว่าข้างใต้หน้ากาก ‘ยัยตัวร้าย’ กับ ‘นายมาดนิ่ง’ ของพวกเรา จริงๆ แล้วมันเปราะบางแค่ไหน” คำพูดของเขาทำให้มินต์รู้สึกราวกับถูกกระชากลมหายใจ เธอเบือนหน้าหนีไปทางชั้นหนังสือเก่าฝุ่นเกาะ แต่มุมปากกลับเผลอระบายยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ระยะห่างของเราหายไป แต่นี่เป็นครั้งแรกที่หัวใจของเธอไม่รู้สึกอยากจะถอยห่างอีกแล้ว “ปากหวานแบบนี้... ฝึกมาจากไหนคะประธานนักเรียน?” เธอถามกลบเกลื่อนความเขิน คินหันมาสบตาเธอ แววตาที่เคยเย็นชากลับทอประกายอ่อนโยนอย่างที่ไม่มีใครเคยได้เห็น “ฝึกจากคนที่ชอบกวนประสาทฉันทุกวันไงคะ ถ้าไม่พูดให้ดีๆ บ้าง บางทีคนแถวนี้คงลืมไปว่าฉันก็เป็นคน... ที่มีความรู้สึกเหมือนกัน” มือของคินที่วางอยู่บนโต๊ะค่อยๆ เคลื่อนมาใกล้ปลายนิ้วของมินต์ บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะหยุดนิ่ง เสียงเข็มนาฬิกาในห้องสมุดที่เคยดังรบกวน กลับดูเบาหวิวราวกับล่องหนไปเหลือเพียงจังหวะการเต้นของหัวใจสองดวงที่เริ่มสอดประสานกัน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังขึ้นจากมุมมืดของชั้นหนังสือแถวในสุด ก่อนที่ประตูด้านหลังห้องสมุดจะถูกผลักออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น มินต์และคินกระโดดออกจากกันแทบไม่ทัน ร่างของ ‘ซินดี้’ เพื่อนสนิทของมินต์ที่พ่วงตำแหน่งหัวหน้าชมรมข่าวซุบซิบประจำโรงเรียน วิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาทั้งคู่ ใบหน้าของเธอดูตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด “คิน! มินต์! พวกเธอสองคนหนีไปทางประตูหลังเร็ว!” ซินดี้หอบหายใจรัว “พวกกรรมการนักเรียนฝ่ายค้านกำลังพาอาจารย์ใหญ่มาที่นี่! พวกเขาเจอหลักฐานภาพถ่ายที่พวกเธอแอบใช้ห้องสมุดทำงานกันเกินเวลาแล้ว และคราวนี้... พวกเขาไม่ได้มาเพื่อแค่เตือนแน่ๆ!” คินลุกขึ้นยืนทันที เขามองไปที่ภาพถ่ายใบหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ—ภาพที่เขาและมินต์เผลอหลับไปในท่าที่ใกล้ชิดกันเกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงานจะยอมรับได้—มันหายไปจากกองเอกสารแล้ว... มินต์เบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของคนที่เพิ่งเดินพ้นมุมห้องไปเมื่อครู่ มันไม่ใช่แค่อาจารย์ฝ่ายปกครองคนเดิม แต่มันคือ ‘ศัตรูตัวฉกาจ’ ที่กุมอำนาจเบ็ดเสร็จของโรงเรียนไว้ในมือ ขอบพระคุณที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความวุ่นวายใจของทั้งคู่ในตอนนี้นะคะ ไอศกรีมมินต์ช็อกจะรีบไปเตรียมตอนต่อไปให้ได้ลุ้นกันต่อค่ะ!