ความลับที่คินซ่อนไว้

หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานกระจกใสสั่นระริก แรงสั่นสะเทือนของมันส่งเสียงครืดคราดน่ารำคาญใจ ทว่าสิ่งที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่าคือชื่อที่สว่างวาบอยู่บนหน้าจอ—*“ท่านผอ.ประจักษ์”*—บุคคลผู้มีอำนาจสูงสุดในรั้วโรงเรียนแห่งนี้ และเป็นผู้เดียวในจักรวาลที่สามารถออกคำสั่งเด็ดขาดเพื่อพรากคินออกไปจากสถานการณ์ตรงหน้าได้ในค่ำคืนนี้ คินถอนหายใจยาวนาน แววตาคมกริบที่มักจะสงบนิ่งราวน้ำผิวน้ำยามต้องเผชิญหน้ากับปัญหา กลับไหววูบด้วยความขัดแย้งอย่างรุนแรง เขามองโทรศัพท์สลับกับร่างบางของมินต์ที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยสายตาท้าทายผสมความเคลือบแคลง "รับสิคะ ประธานนักเรียนคนเก่ง หรือว่าสายนี้มันสำคัญเกินกว่าจะให้คนอื่นได้ยินกันล่ะ?" มินต์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง น้ำเสียงเจือความประชดประชันตามนิสัยปากไวที่มักจะพ่นคำพูดกวนประสาทออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่างที่เต้นเร่าอยู่ในอก แต่ลึกๆ แล้ว เธอกลับสังเกตเห็นความลังเลที่ฉายชัดอยู่ในแววตาคู่นั้น—แววตาที่ปกติแล้วจะมีแต่ความเยือกเย็นและระเบียบวินัย คินยังคงไม่ยอมขยับตัว เขากดตัดสาย ปล่อยให้หน้าจอดับวูบลงไป ทว่ายังไม่ทันที่ความเงียบสงบจะกลับคืนมา เครื่องมือสื่อสารเจ้ากรรมก็แผדเสียงร้องเตือนข้อความเข้าทันที *“อย่าทำให้ผมต้องโทรหาคุณแม่ของคุณ คิน ไปจัดการเรื่องที่สภาให้เรียบร้อยเดี๋ยวนี้”* ข้อความสั้นๆ แต่ทรงพลังราวกับค้อนเหล็กทุบลงกลางใจ คินหลับตาลงชั่วเสี้ยววินาทีเพื่อระงับอารมณ์บางอย่างที่กำลังตีรวนขึ้นมาในอก ความกดดันจากครอบครัว ความคาดหวังจากโรงเรียน และภาระหน้าที่ที่ถูกสวมทับไว้บนบ่ากว้าง ทำให้เขากลายเป็นหุ่นยนต์ไร้หัวใจในสายตาคนทั่วไป... ยกเว้นก็แต่ผู้หญิงปากร้ายที่กำลังยืนจ้องหน้าเขาอยู่ตอนนี้ "มีปัญหาอะไรรึเปล่าคะ หรือว่าคุณชายประธานนักเรียนกลัวว่าความลับเรื่องทำตัวเหลวไหลจะรั่วไหลออกไป?" มินต์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูเด็กที่เธอใช้ลอยเข้าแตะจมูกคิน ยิ่งทำให้สมาธิที่กระเจิดกระเจิงอยู่แล้วพังทลายลงไปใหญ่ "ถ้าคิดว่าฉันมาที่นี่เพื่อเล่นสนุกเหมือนเธอล่ะก็... เธอกำลังเข้าใจผิด, มินต์" คินเงยหน้าขึ้นสบตา น้ำเสียงของเขาแหบพร่ากว่าปกติเล็กน้อย ทว่าเต็มไปด้วยความอึดอัดที่พยายามกดทับไว้ "ฉันไม่ได้อยากอยู่ที่นี่... และยิ่งไม่อยากไปไหนทั้งนั้นในตอนนี้ด้วยซ้ำ" ประโยคที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูปนั้นทำเอาคนที่กำลังจะอ้าปากเถียงถึงกับชะงัก มินต์กะพริบตาปริบๆ ความตั้งใจที่จะหาเรื่องทะเลาะต่อมลายหายไปในพริบตาเมื่อได้เห็นประกายความอ่อนล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่งของเขา "นาย... หมายความว่ายังไง?" มินต์ลดแขนที่กอดอกลงโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงโดยอัตโนมัติ "หมายความว่า..." คินขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาทอดทับร่างบางจนมินต์ต้องแหงนหน้ามอง "ฉันมีนัดสำคัญที่ต้องไป... นัดที่ฉันเกลียดที่สุด และไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะปฏิเสธ" บรรยากาศในห้องทำงานเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ คินก้าวเข้ามาประชิดตัวมินต์อย่างรวดเร็ว จนเธอต้องถอยหลังไปชนกับชั้นหนังสือด้านหลัง แผ่นหลังชนเข้ากับความเย็นเฉียบของไม้ แต่ความร้อนจากไอตัวของคนที่ยืนค้ำหัวอยู่กลับทำให้ผิวแก้มนวลของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ดวงตาคมกริบของคินมองลึกเข้ามาในดวงตากลมโตของเธอ ราวกับพยายามจะค้นหาบางสิ่ง หรือบางที... อาจจะกำลังจดจำใบหน้านี้ไว้ก่อนที่เขาจะต้องจำใจเดินจากไป "ถ้ารู้สึกเสียดายเวลาที่จะไม่ได้เถียงกับฉัน พรุ่งนี้เตรียมตัวไว้ให้ดีก็แล้วกัน" คินกระซิบเสียงต่ำชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอทำเอาขนลุกซู่ มินต์เม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "ใครเขาอยากเถียงกับนายกันยะ! หลงตัวเองชะมัด!" มินต์สวนกลับตามสัญชาตญาณเพื่อกลบเกลื่อนความวูบโหวงแปลกๆ ในอก แต่มือเล็กกลับเผลอเอื้อมไปควชายเสื้อเชิ้ตของเขาไว้โดยไม่รู้ตัว คินก้มมองมือเรียวที่กำเสื้อเขาแน่น รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเย่อหยิ่งหรือรำคาญใจเลยแม้แต่นิดเดียว มีเพียงความอ่อนโยนระคนเศร้าที่ถูกส่งผ่านออกมา "ปล่อยมือซะ... ไม่งั้นฉันอาจจะเปลี่ยนใจ ไม่ไปไหนเลยจริงๆ" คำพูดนั้นทำให้มินต์สะดุ้งรีบชักมือกลับราวกับโดนน้ำร้อนลวก ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะถอยห่าง เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ตามด้วยบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "พี่คิน! คุณแม่ให้มาตามค่ะ บอกว่าแขกผู้ใหญ่รออยู่ที่ห้องรับรองของสภาแล้ว!" เสียงใสแจ๋วของ 'น้ำนิว' น้องสาวต่างมารดาของประธานนักเรียนดังแทรกขึ้นมาทำลายความเงียบ และภาพที่ปรากฏแก่สายตาก็คือร่างของหญิงสาวในชุดเดรสหรูหรากำลังยืนยิ้มหวานอยู่หน้าประตู ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับแข็งค้างไปทันทีเมื่อเห็นว่าพี่ชายสุดที่รักกำลังยืนประชิดตัวอยู่กับคู่ปรับตัวฉกาจอย่างมินต์ในระยะประชิด คินถอนหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้าของเขากลับคืนสู่โหมดเย็นชาไร้ความรู้สึกในเสี้ยววินาที เขาดึงตัวเองถอยห่างจากมินต์อย่างจำยอม ก่อนจะปรายตามองน้องสาวด้วยแววตาเรียบนิ่ง "ฉันรู้แล้ว เดี๋ยวตามลงไป" คินเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะหยิบสูทสีเข้มขึ้นมาสวมทับ เสמוดราวกับว่าเมื่อครู่ไม่มีเหตุการณ์ใจสั่นใดๆ เกิดขึ้นระหว่างเขากับหญิงสาวตรงหน้า แต่มินต์กลับรู้ดีว่า... มีบางอย่างในตัวคินที่เปลี่ยนไปแล้ว และความลับที่เขาแบกรับไว้ภายใต้หน้ากากความสมบูรณ์แบบนั้น มันกำลังจะถูกเปิดเผยออกมาในค่ำคืนนี้อย่างแน่นอน ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเดินทางร่วมกันมาจนถึงตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — ไอศกรีมมินต์ช็อก