คำโกหกที่ขาวสะอาด

“ถอยไปมินต์... ฉันบอกให้เธอออกไปไง ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง!” เสียงทุ้มต่ำของคินไม่ได้แผดเผาด้วยโทสะเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่กัดกินลึกลงไปถึงกระดูก มินต์ยืนนิ่งอยู่หน้าห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาที่มืดสลัว กลิ่นฝุ่นและกลิ่นน้ำยาทำความสะอาดอบอวลอยู่ในอากาศ มือของหญิงสาวสั่นระริกขณะกำแฟลชไดรฟ์ตัวต้นเหตุเอาไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “นายไม่เข้าใจหรอกคิน ถ้าอาจารย์ฝ่ายปกครองรู้เรื่องนี้ ฉัน... ฉันต้องโดนทำทัณฑ์บน หรือไม่ก็ถูกถอดชื่อออกจากรายชื่อนักเรียนทุน ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป ฉันจบสิ้นแน่ๆ” มินต์พยายามเค้นเสียงให้ราบเรียบที่สุด แต่ความสั่นเครือในน้ำเสียงกลับทรยศเธออย่างร้ายกาจ คินก้าวเข้ามาประชิดตัวมินต์ ระยะห่างที่เคยเป็นดั่งเส้นขนานกลับถูกลดทอนลงจนเขาสามารถมองเห็นหยดน้ำตาที่เอ่อคลอในดวงตาคู่สวยที่ปกติมักจะวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย บัดนี้มันกลับดูเปราะบางเหมือนแก้วที่กำลังจะร้าว “ความสมบูรณ์แบบที่เธอพยายามรักษามันไว้... มันคุ้มแล้วหรือไงกับการเอาอนาคตมาเสี่ยงแบบนี้?” เขาถาม พลางเหลือบมองประตูห้องที่ปิดสนิท แสงจากหลอดไฟทางเดินลอดผ่านช่องว่างเข้ามาเพียงน้อยนิด “ฉันไม่มีทางเลือก!” มินต์ตะโกนกลับ แม้จะพยายามลดเสียงให้เบาที่สุด “นายมันคนดี มีชีวิตที่เพียบพร้อม นายไม่รู้หรอกว่าการเป็น ‘ตัวแทนของความหวัง’ ในครอบครัวมันหนักหนาแค่ไหน ถ้าฉันพลาดแม้แต่นิดเดียว โลกของฉันก็พังพินาศนะ!” คินถอนหายใจยาว แววตาที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความซับซ้อนบางอย่างที่มินต์อ่านไม่ออก เขาเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น ก่อนจะกระชากเธอเข้าไปหลบในมุมอับของชั้นวางของเก่า เพียงวินาทีถัดมา เสียงฝีเท้าของอาจารย์ฝ่ายปกครองก็ดังสะท้อนผ่านหน้าห้องไปอย่างเฉียดฉิว ทั้งคู่อยู่ในความเงียบงันที่บีบคั้น หัวใจของมินต์เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไออุ่นจากฝ่ามือของคินที่ยังคงจับข้อมือเธอไว้ส่งกระแสประหลาดแล่นผ่านผิวหนัง มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความอึดอัดที่ห่อหุ้มด้วยความปรารถนาดีที่เขาพยายามปิดบัง “ส่งแฟลชไดรฟ์นั่นมา” เขาพูดเบาๆ ราวกับกระซิบ “จะ...จะทำอะไร?” “ส่งมา ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” มินต์ส่งแฟลชไดรฟ์สีเงินให้เขาด้วยมือที่สั่นเทา คินรับมันไปก่อนจะล้วงเอาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงออกมา แล้วจัดการเสียบแฟลชไดรฟ์เข้ากับพอร์ตสำรองที่เขามักจะพกติดตัวไว้เสมอ เขาลบไฟล์ต้นฉบับทิ้งต่อหน้าต่อตาเธอ ก่อนจะกดยืนยันการฟอร์แมตข้อมูลทิ้งทั้งหมด “นายทำอะไรลงไป? ถ้าอาจารย์เรียกตรวจล่ะ?” “ฉันจะบอกว่ามันหายไปแล้ว” คินตอบนิ่งๆ “ฉันเป็นประธานนักเรียนที่อาจารย์ไว้ใจที่สุด คำโกหกของฉันจะมีน้ำหนักมากกว่าความจริงที่เธอพยายามปกปิด... และต่อจากนี้ ถือว่าเราหายกัน เรื่องที่เธอเคยแกล้งฉันในอดีตกับเรื่องที่ฉันช่วยเธอในวันนี้” มินต์นิ่งอึ้งไปกับสิ่งที่เขาเพิ่งตัดสินใจทำ เขาเอาชื่อเสียงที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิตมาแลกกับความผิดพลาดของเธอเพียงเพราะคำขอร้องที่ไม่ได้เอ่ยออกมาเป็นคำพูด แต่เป็นหยาดน้ำตาและความลนลานที่ซ่อนไว้ “ทำไม... ทำไมต้องช่วย?” คินหันกลับมามองเธอ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นดูอ่อนลงกว่าทุกครั้ง “เพราะถ้าโลกที่เธอพยายามรักษาไว้มันพังลงไปจริงๆ ต่อจากนี้ไปฉันจะไปเถียงกับใคร... ยัยตัวร้ายอย่างเธอ ถ้าไม่อยู่ตรงหน้าคอยกวนประสาท ชีวิตฉันคงน่าเบื่อตาย” คำพูดนั้นทำเอามินต์ชะงักไป คำหวานที่ปนมากับความจิกกัดตามสไตล์ของเขาทำให้อารมณ์ของเธอแปรปรวนไปหมด แต่มันยังไม่ทันจะได้พูดอะไรตอบโต้ออกไป เสียงเคาะประตูห้องเก็บของก็ดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับเสียงของอาจารย์ฝ่ายปกครองที่แว่วเข้ามา “ใครอยู่ข้างในน่ะ? คินใช่ไหม?” คินรีบขยับตัวเข้ามาบังร่างของมินต์ไว้มิดชิด เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยิน “มุดลงไปใต้ชั้นวางของนั่น แล้วอย่าส่งเสียงเด็ดขาด... ถ้าอยากรอด ก็ต้องเชื่อใจฉัน” มินต์ทำตามอย่างว่าง่าย ร่างเล็กคู้ตัวลงใต้ชั้นเหล็กเก่าๆ เธอกลั้นหายใจมองลอดช่องว่าง เห็นเพียงรองเท้าหนังขัดเงาของคินที่ก้าวออกไปเผชิญหน้ากับความจริงที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องเธอ ประตูห้องถูกผลักเปิดออก แสงสว่างจ้าจากทางเดินสาดเข้ามาจนมินต์ต้องหลับตาลง ทันใดนั้น เธอก็ได้ยินเสียงของคินที่พูดออกมาอย่างมั่นคง... แต่มันไม่ใช่สิ่งที่เธอคาดคิด “ครับอาจารย์... ผมมาจัดการเรื่องไฟล์งาน แต่เผอิญ... ผมทำแฟลชไดรฟ์ที่บันทึกข้อมูลสำคัญของนักเรียนคนหนึ่งหายไปในนี้ครับ และผมก็พบว่ามันพังเสียหายจนกู้ข้อมูลไม่ได้แล้ว” เสียงอาจารย์ฝ่ายปกครองถอนหายใจยาว “นายประมาทมากนะคิน แต่เอาเถอะ... ข้อมูลนั้นคงไม่สำคัญเท่าไหร่ในเมื่อนายเป็นคนบอกเอง แต่เดี๋ยวก่อน... ทำไมผมถึงได้กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงในห้องนี้?” หัวใจมินต์หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเห็นคินก้าวถอยหลังมาหนึ่งก้าวโดยไม่หันกลับมามองที่ซ่อนของเธอ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของทั้งคู่พลิกคว่ำไปในทันที “นั่นน่าจะเป็นน้ำหอมที่ผมเพิ่งซื้อให้แฟนผมครับ... เธอเพิ่งเดินออกไปเมื่อครู่นี้เอง” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับมินต์และคินนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ไอศกรีมมินต์ช็อก