การปกป้องที่แฝงความห่วงใย

"ถ้าการเป็นประธานนักเรียนมันทำให้เธอตัดสินคนอื่นได้ง่ายดายขนาดนี้ ก็กรุณาถอดหัวโขนนั้นออกไปก่อน แล้วค่อยมาคุยกับฉันในฐานะ 'คน' กันดีไหมคะ?" เสียงของมินต์ไม่ได้ตะโกน แต่มันสั่นพร่าด้วยแรงโทสะที่พยายามสะกดไว้ เธอจ้องมองกลุ่มกรรมการนักเรียนที่รุมล้อมอยู่กลางห้องสมุดด้วยสายตาที่เปรียบเสมือนใบมีด แผ่นกระดาษรายงานผลการสอบที่ถูกกล่าวหาว่า 'ทุจริต' ถูกขยำจนยับยู่ยี่ในมือของเธอ ความเงียบงันในห้องสมุดราวกับถูกดูดออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของมินต์กับเสียงกระซิบกระซาบของนักเรียนคนอื่นๆ ที่มุงดูด้วยความสะใจ "มินต์ ฉันไม่ได้ตัดสินจากความรู้สึก แต่หลักฐานในภาพถ่ายนี้มันฟ้อง" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเฉียบแทรกขึ้นมา คินก้าวผ่านฝูงชนเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉยตามฉบับของเขา ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปที่รูปถ่ายเบลอๆ ในมือของกรรมการนักเรียนอีกคน "หลักฐานเหรอคะ? คิน... นายรู้จักฉันดีไม่ใช่เหรอว่าฉันเกลียดการโกงแค่ไหน" มินต์แค่นหัวเราะ ทั้งที่ดวงตาเริ่มร้อนผ่าว "หรือนายก็เชื่อไปแล้วว่าคนอย่างมินต์ ต้องใช้วิธีสกปรกเพื่อรักษาคะแนนให้ได้ที่หนึ่ง?" คินไม่ตอบ เขาดึงรูปถ่ายนั้นมาถือไว้ ก่อนจะหมุนตัวเผชิญหน้ากับกรรมการนักเรียนที่เริ่มลนลาน "พวกคุณแน่ใจแล้วใช่ไหมว่านี่คือมินต์?" "ก็... ก็ชุดนักเรียนแบบนี้ ทรงผมแบบนี้ ใครจะไปกล้าสรุปว่าเป็นคนอื่นล่ะครับประธาน" กรรมการคนหนึ่งแย้งขึ้น คินไม่พูดอะไรต่อ เขาเดินตรงไปที่โต๊ะของมินต์ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนพื้นโต๊ะเป็นจังหวะที่สร้างความกดดันมหาศาลให้กับคนรอบข้าง ก่อนจะหยิบปากกาในกระเป๋าเสื้อของมินต์ขึ้นมาดู "ปากกาด้ามนี้ มินต์ใช้เป็นประจำ และมันมีรอยขีดข่วนเล็กๆ ที่หัวปากกา แต่ในรูปนี้... คนที่ถือปากกานั่นกลับใช้มือซ้ายเขียนหนังสือ" ห้องสมุดตกอยู่ในความเงียบงันระดับที่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจ มินต์นิ่งอึ้ง เธอเป็นคนถนัดขวามาตลอดชีวิต และคิน... เขาจำเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ได้งั้นหรือ? "คนถนัดขวาอย่างมินต์ ไม่มีทางจับปากกาในมุมนั้นแน่นอน" คินหันไปสบตากับกรรมการคนเดิมด้วยแววตาที่เย็นเยือกยิ่งกว่าเดิม "การใส่ร้ายคนอื่นด้วยหลักฐานที่ไม่ได้ตรวจสอบให้ดี เป็นการกระทำที่ต่ำกว่ามาตรฐานของคณะกรรมการนักเรียนที่ฉันภาคภูมิใจ... หรือว่าพวกคุณอยากจะถูกสอบสวนเรื่องการใช้อำนาจในทางที่ผิดแทนมินต์ดีล่ะคะ?" คำพูดของคินเหมือนน้ำเย็นจัดที่ราดลงบนกลุ่มคนที่กำลังฮึกเหิม พวกเขาถอยกรูดออกไปพร้อมคำขอโทษที่ตะกุกตะกัก ก่อนจะรีบสลายตัวทิ้งให้มินต์ยืนอยู่กลางความอ้างว้างกับผู้ชายที่เธอเพิ่งเถียงด้วยเมื่อเช้า มินต์วางรูปถ่ายที่ยับยู่ยี่ลงบนโต๊ะ มือของเธอยังคงสั่น "ทำไมต้องช่วย? นายจะปล่อยให้ฉันโดนไล่ออกไปให้พ้นหูพ้นตาเลยก็ได้นี่" คินถอนหายใจยาว แววตาที่เคยเย็นชาสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่มินต์ไม่เคยเห็นมาก่อน เขาขยับเข้ามาใกล้จนมินต์สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมสะอาดจางๆ จากเสื้อนักเรียนของเขา "เพราะถึงแม้เธอจะปากร้ายและชอบกวนประสาทฉันทุกวัน... แต่มินต์ในเวอร์ชันที่ยอมก้มหัวให้กับความอยุติธรรมไม่ใช่คนที่ฉันรู้จัก" "นายมันบ้า..." มินต์พึมพำ ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ "ใช่ ฉันอาจจะบ้าที่คอยเฝ้ามองแต่เธอตลอดเวลา" คินก้มลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนไปจนหัวใจมินต์เต้นผิดจังหวะ "แต่ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายสิ่งที่เธอกำลังพยายามอย่างหนักหรอกนะ... เพราะคนที่จะจัดการเธอน่ะ มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น" บรรยากาศที่เคยตึงเครียดพลันอบอวลไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย มินต์เงยหน้าขึ้นจะต่อปากต่อคำ แต่แล้วสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาคนยืนอยู่หลังชั้นหนังสือสูงตระหง่าน ร่างนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นอาจารย์ฝ่ายปกครองที่ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดที่สุดในโรงเรียน และในมือของอาจารย์คนนั้นกำลังถือแฟ้มประวัติของเธออยู่ อาจารย์ก้าวออกมาจากมุมมืด แสงไฟสะท้อนบนเลนส์แว่นหนาเตอะจนมองไม่เห็นแววตา "คุณคิน... ขอบคุณที่ช่วยสรุปเรื่องนี้ แต่ฉันว่าคุณคงลืมไปว่าเรื่อง 'โกงข้อสอบ' เป็นเพียงแค่ส่วนเล็กๆ ของปัญหาที่คุณมินต์กำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้" คินขมวดคิ้วแน่น มินต์รู้สึกได้ถึงความเย็นวาบที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง เพราะสิ่งที่อาจารย์พูดต่อมานั้นคือจุดจบของชีวิตนักเรียนที่เธอเพียรพยายามรักษามาตลอดสามปี "เพราะเมื่อครู่... คณะกรรมการสอบสวนเพิ่งพบหลักฐานชิ้นใหม่ในตู้ล็อกเกอร์ของคุณมินต์ และมันไม่ใช่แค่การทุจริต แต่มันคือ... สิ่งของที่ถูกขโมยมาจากห้องพักครู" ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ หวังว่าทุกคนจะยังไม่ทิ้งมินต์กับคินไปไหนนะ ไอศกรีมมินต์ช็อกขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนจากใจเลยค่ะ