วันที่เข้มแข็งขึ้น

กลิ่นอายจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อและกลิ่นอับของห้องพยาบาลยามวิกาลอบอวลอยู่รอบตัว ความเงียบงันในยามดึกทำให้เสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ชัดเจนเสียจนน่าใจหาย มินต์นั่งขัดสมาธิอยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีฟ้าตัวเก่า ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่กำลังใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์แตะลงบนรอยแผลช้ำบริเวณโหนกแก้มของร่างสูงที่นั่งนิ่งอยู่ตรงหน้า "เบาหน่อย..." คินส่งเสียงครางต่ำในลำคอ ดวงตาคมกริบที่มักจะฉายแววเย่อหยิ่งและถือดีอยู่เสมอยามนี้กลับพว­่ำเพรื่อไปด้วยความอ่อนล้า รอยแผลแตกที่มุมปากทำให้เขาต้องขยับใบหน้าด้วยความยากลำบาก "รู้ว่าเจ็บแล้วทำไมไม่รู้จักหลบเลี่ยงล่ะคะ? คิดว่าตัวเองเป็นพระเอกหนังบู๊หรือยังไง ถึงได้พุ่งตัวเข้าไปรับหมัดแทนฉันแบบนั้น" มินต์แ,กล้งกดสำลีลงแรงกว่าเดิมนิดหน่อยเพื่อเป็นการลงโทษคนอวดเก่ง แต่ลึกๆ ในใจแล้ว หัวใจของเธอกลับเต้นรัวระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ภาพเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงติดตา—วินาทีที่อันธพาลกลุ่มนั้นพยายามทำร้ายเธอ และคินที่วิ่งฝ่าวงล้อมเข้ามาโดยไม่ห่วงสวัสดิภาพของตัวเองเลยแม้แต่น้อย คินไม่โต้เถียง เขาเพียงแต่หลับตาลงรับความเจ็บแสบ ปล่อยให้มินต์ทำแผลให้ด้วยความเงียบ ผิดวิสัยประธานนักเรียนผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร มือหนาข้างหนึ่งวางพาดอยู่บนตัก กำแน่นเข้าหากันช้าๆ ราวกับพยายามอดกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่อัดอั้นมานาน "ฉันไม่ได้อยากเป็นพระเอก" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "ฉันแค่ไม่อยากเห็นเธอเจ็บ... ก็เท่านั้น" มินต์ชะงัก ปลายนิ้วที่ถือสำลีค้างเติ่งกลางอากาศ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย คำพูดเรียบง่ายแต่จริงจังจนเกินพิกัดนั้นทำเอาความร้อนพุ่งพล่านขึ้นมาที่พวงแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกบีบให้แคบลง เหลือเพียงพื้นที่ระหว่างคนทั้งสองที่อบอุ่นและสั่นไหวในเวลาเดียวกัน นี่ไม่ใช่คินคนเดิม คนที่ชอบทำหน้าบึ้งตึง คอยจับผิด และต่อปากต่อคำกับเธอทุกครั้งที่มีโอกาส แต่เป็นคินคนนี้... คนที่ผ่านความเป็นความตายและเรื่องเลวร้ายมาด้วยกันในคืนนี้ คินที่พังทลายกำแพงความเย็นชาลงจนหมดสิ้น เผยให้เห็นตัวตนที่เปราะบางและแท้จริงข้างใน "นายมันบ้า..." มินต์พึมพำเสียงเบา หลบสายตาคมคลาที่จ้องมองมาอย่างมีความหมาย ความรู้สึกโกรธเคือง ความหวาดกลัว และความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันตลอดหลายสิบตอนที่ผ่านมา ปะปนกันจนกลายเป็นก้อนความรู้สึกอึดอัดในลำคอ "ถ้าเกิดนายเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ ฉันจะทำยังไงล่ะคะ?" คำพูดตัดพ้อที่เจือความห่วงใยอย่างปิดไม่มิดทำให้มุมปากหยักลึกของคินยกขึ้นเป็นรอยยิ้มน้อยๆ เขายื่นมือที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนขึ้นมาจับข้อมือของมินต์เบาๆ อุณหภูมิจากฝ่ามืออุ่นจัดส่งผ่านผิวเนื้อเข้าสู่หัวใจของเธอโดยตรง "ฉันไม่เป็นอะไรหรอก... เพราะมีเธอยืนอยู่ข้างๆ แบบนี้ไง" คินกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าแต่นุ่มนวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สายตาสองคู่ประสานกันท่ามกลางแสงไฟนีออนสลัวในห้องพยาบาล ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ เติมเต็มช่องว่างระหว่างความสัมพันธ์ที่เคยมีแต่การปะทะคารม ยามนี้เหลือเพียงความเข้าใจลึกซึ้งที่ผ่านบททดสอบอันโหดร้ายของชีวิตมาด้วยกัน ทั้งความกดดันจากครอบครัว ปัญหาที่รุมเร้า และความลับที่พวกเขาต่างเก็บงำไว้ วันนี้... ทั้งคู่ต่างเข้มแข็งขึ้น และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับโลกใบนี้ร่วมกัน ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายและหัวใจของทั้งสองดวงกำลังขยับเข้ามาใกล้กันจนแทบจะหลอมละลายเป็นดวงเดียวกันนั้นเอง **ปึง!** เสียงประตูกระจกห้องพยาบาลถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามือของใครบางคน ร่างสูงโปรดปรานของบุคคลที่ไม่คาดฝันปรากฏขึ้นที่กรอบประตู พร้อมกับใบหน้าซีดเผือดและดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้ "พี่คิน! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ... คุณพ่อกับคุณแม่ประสบอุบัติเหตุ!" ไอศกรีมมินต์ช็อกขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ตัวละครมาจนถึงบทนี้นะคะ