วันที่ผลสอบออก

“ถ้าอาจารย์จับได้ว่าเราแอบอยู่ด้วยกันตรงนี้... เธอเตรียมตัวรับโทษเป็นแฟนฉันไปตลอดเทอมนี้ได้เลยนะ มินต์” ลมหายใจอุ่นร้อนของคินที่รินรดอยู่ข้างใบหูทำเอาฉันตัวแข็งทื่อ หัวใจเจ้ากรรมเต้นกระหน่ำราวกับจะทะลุออกมานอกอก เสียงฝีเท้าของอาจารย์ฝ่ายปกครองที่เดินพ้นมุมตึกห้องสมุดไปทำเอาฉันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะรีบผลักอกแกร่งของคนตัวสูงกว่าออกห่างทันที “เพ้อเจ้อแล้วคิน!” ฉันถลึงตาใส่เขา พยายามข่มความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาบนใบหน้า “อย่ามาพูดเล่นเรื่องนี้อีกนะ ไม่งั้นฉันจะรายงานสภานักเรียนว่าประธานมาดนิ่งแอบโดดเรียนมาเล่นซ่อนแอบกับสาว” คินเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้น ใบหน้าของเขายังคงนิ่งสนิทตามสไตล์คนอ่านยาก แต่ดวงตาคู่นั้นกลับพราวระยับเหมือนกำลังสนุกที่ได้เห็นฉันเสียอาการ “ก็ลองดูสิ ถ้าเรื่องถึงมืออาจารย์ ฉันก็จะบอกว่าเราแค่มาติวหนังสือกัน... ในที่ที่เงียบสงบที่สุด” “ประสาท!” ฉันบ่นอุบอัด ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา หน้าจอแจ้งเตือนจากระบบประกาศผลสอบกลางเทอมเพิ่งเด้งขึ้นมาพอดี นิ้วมือของฉันสั่นเทาขณะกดเข้าไปดู คะแนนที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ลมหายใจฉันสะดุด... วิชาคณิตศาสตร์ที่ฉันเคยกังวลนักหนา ได้เกรดสี่เต็ม! “มินต์?” เสียงของคินเปลี่ยนไปจากทีเล่นทีจริงเป็นความกังวลเล็กน้อย “เป็นอะไรไป? คะแนนไม่ดีเหรอ?” ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาเริ่มร้อนผ่าว ไม่ใช่เพราะเสียใจ แต่มันคือความรู้สึกที่อัดอั้นมาตลอดเทอม... ความคาดหวังจากทางบ้านที่กดดันให้ฉันต้องเป็น ‘มินต์’ ผู้สมบูรณ์แบบในสายตาคนอื่นมาโดยตลอด “ได้... ได้เต็ม” ฉันพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือ “ฉันได้เต็มคิน” คินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสัน เขาไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่าการเอื้อมมือมาขยี้ผมฉันเบาๆ เป็นการแสดงความยินดีที่ทำเอาฉันพูดอะไรไม่ออก “เก่งมาก” เขาเอ่ยสั้นๆ แต่แฝงไปด้วยความจริงใจที่ทำให้กำแพงในใจฉันพังทลายลง “วันนี้... ไปฉลองกันไหม?” ... ย่านร้านค้าหลังโรงเรียนในยามเย็นอบอวลไปด้วยกลิ่นของกินเล่นหลากหลายชนิด เราเลือกที่จะเข้าร้านไอศกรีมเจ้าประจำที่คนไม่พลุกพล่านนัก บรรยากาศเงียบสงบช่วยให้เราสองคนได้ผ่อนคลายจากการสอบที่แสนสาหัส “สั่งไปเถอะ ฉันเลี้ยงเอง” คินบอกขณะเลื่อนเมนูมาให้ฉัน “ถือเป็นรางวัลสำหรับความพยายามของประธานนักเรียนที่ต้องคอยมานั่งติวให้ยัยตัวร้ายอย่างเธอ” “ชิ! ใครขอให้ติวกันล่ะ?” ฉันเชิดหน้าใส่แต่ก็ยอมสั่งเมนูโปรด “ถ้างั้นขอโคนใหญ่ๆ สองอันเลยนะ วันนี้ฉันจะกินให้พุงกางเลย!” ระหว่างที่รอไอศกรีม เราก็กลับมาสู่โหมดเดิม คือการเถียงกันเรื่องข้อสอบข้อสุดท้ายที่คินบอกว่าฉันสะเพร่า แต่ฉันก็หาเหตุผลมาโต้กลับได้ทุกประโยค เสียงหัวเราะและการปะทะฝีปากอย่างเผ็ดร้อนกลายเป็นจังหวะชีวิตของเราสองคนไปแล้ว จากความเกลียดขี้หน้าในวันแรก ตอนนี้มันกลับกลายเป็นความคุ้นชินที่ฉันไม่อยากให้มันหายไปไหน “คิน... นายไม่เหนื่อยเหรอ?” ฉันถามขึ้นกะทันหัน ขณะที่ช้อนตักไอศกรีมเข้าปาก “การเป็นประธานนักเรียน การเป็นลูกชายที่สมบูรณ์แบบของครอบครัว... นายเหนื่อยบ้างไหม?” คินชะงักมือที่กำลังถือช้อน เขามองออกไปนอกหน้าต่างร้าน แสงไฟจากเสาไฟฟ้าสะท้อนในดวงตาที่ดูลึกล้ำของเขา “เหนื่อยสิ... บางทีฉันก็อยากทำตัวงี่เง่าบ้าง อยากทำอะไรที่ไม่มีกฎเกณฑ์มาครอบงำ... เหมือนเธอไง” สายตาของเขาหันกลับมาจ้องฉัน สื่อความหมายบางอย่างที่ทำเอาบรรยากาศรอบตัวดูเหมือนจะหยุดนิ่ง “การได้เถียงกับเธอนี่แหละ คือช่วงเวลาที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีชีวิตชีวาที่สุด ไม่ต้องสวมหน้ากาก ไม่ต้องเป็นประธานนักเรียน... เป็นแค่คิน” คำพูดนั้นทำเอาฉันใจเต้นแรงกว่าตอนประกาศผลสอบเสียอีก ฉันรีบก้มหน้าลงมองถ้วยไอศกรีมเพื่อซ่อนความเขิน “เพ้อเจ้ออีกแล้วนะประธาน!” “ไปกันเถอะ” คินลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือมาให้ฉัน “ฉันมีที่ที่หนึ่งอยากให้เธอไปก่อนที่จะกลับบ้าน วันนี้มันเป็นวันพิเศษของเรานี่นา” แม้จะสงสัยแต่ฉันก็ยอมวางมือลงในอุ้งมือหนาของเขา สัมผัสอุ่นจากมือเขาส่งผ่านไปยังหัวใจของฉันอย่างประหลาด เราเดินเคียงข้างกันผ่านสวนสาธารณะที่เงียบสงัด จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าดาดฟ้าของอาคารเรียนเก่าที่ถูกปิดตายไปนานแล้ว “เราจะมาที่นี่ทำไม?” ฉันถามขณะมองคินใช้กุญแจไขประตู “ความลับของฉันน่ะ” เขาหันมาส่งยิ้มให้ “อยากให้เธอเห็น... ก่อนที่มันจะไม่มีโอกาส” ประตูกระแทกเปิดออก ภาพเบื้องหน้าทำให้ฉันเบิกตากว้าง บนดาดฟ้านั้นเต็มไปด้วยโคมไฟกระดาษนับร้อยดวงที่ถูกจัดวางอย่างตั้งใจ ราวกับท้องฟ้าจำลองขนาดย่อมที่พื้นดิน ที่ใจกลางนั้นมีโต๊ะเล็กๆ และสมุดโน้ตเล่มหนึ่งวางอยู่ คินเดินนำไปที่โต๊ะก่อนจะหยิบสมุดเล่มนั้นส่งให้ฉัน “นี่คือเหตุผลที่ฉันต้องติวเธอ... และนี่คือเหตุผลที่ทำไมเธอถึงต้องสอบให้ผ่าน” ฉันเปิดสมุดเล่มนั้นอย่างช้าๆ หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นว่าในนั้นคือภาพวาดของฉันในทุกอริยาบถ... ตอนที่ฉันบ่น ตอนที่ฉันโกรธ ตอนที่ฉันตั้งใจเรียน และตอนที่ฉันเผลอยิ้ม... มันคือสมุดที่รวบรวมทุกช่วงเวลาของเราตลอดทั้งเทอม “นี่มัน...” “มินต์ ฉันไม่ได้เป็นคนนิ่งอย่างที่เธอคิดหรอก” เขาเดินเข้ามาใกล้จนฉันรู้สึกถึงลมหายใจ “และฉันก็ไม่ได้อยากเป็นแค่เพื่อนร่วมชั้นของเธอด้วย” ขณะที่ฉันกำลังจะเอ่ยปากถาม มือถือในกระโปรงของฉันก็สั่นรัว ฉันหยิบมันขึ้นมาดูด้วยความตกใจ ข้อความจากเบอร์แปลกหน้าที่ส่งมาเมื่อครู่ทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ ‘เลิกยุ่งกับคินซะ ถ้าไม่อยากให้ความลับของครอบครัวเธอถูกเปิดเผยในวันพรุ่งนี้... รู้ใช่ไหมว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับตำแหน่งที่เธอโหยหานักหนา?’ ฉันเงยหน้ามองคินที่กำลังจ้องรอคำตอบด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง ก่อนจะหันกลับไปมองข้อความนั้นอีกครั้ง ร่างกายของฉันสั่นเทาด้วยความกลัว หรือว่า... สิ่งที่ฉันพยายามปกปิดมาตลอดกำลังจะพังทลายลงในวันที่ฉันมีความสุขที่สุด? ไอศกรีมมินต์ช็อกหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมลุ้นและส่งกำลังใจให้มินต์ผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปให้ได้นะคะ