ความเปลี่ยนแปลงในใจมินต์

“นายจะให้ฉันตอบอะไรล่ะคิน... ในเมื่อคำถามของนายมันไม่มีตัวเลือกให้ฉันเลือกว่าจะ ‘ไม่ตอบ’ เลยสักนิด” ฉันเค้นเสียงตอบกลับไป พยายามบังคับให้ริมฝีปากที่กำลังสั่นระริกหยุดลง ความเงียบภายในห้องสมุดเก่าท้ายอาคารเรียนมันช่างน่าอึดอัดจนฉันรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเบาบางลงทุกที ข้อความในหน้าจอสมาร์ทโฟนที่เพิ่งอ่านจบยังคงทิ้งร่องรอยความหวาดหวั่นไว้ในใจ เหมือนกับว่าความลับที่ฉันเพียรซ่อนไว้ใต้เปลือกนอกที่ดูเข้มแข็งกำลังถูกคินกระชากออกมาประจานต่อหน้าต่อตา คินไม่ได้ขยับตัว เขาเพียงแต่ขยับแว่นสายตาเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่ฉัน ราวกับต้องการมองทะลุผ่านม่านตาเข้าไปถึงหัวใจที่กำลังเต้นผิดจังหวะ “ฉันไม่ได้บังคับให้เธอต้องตอบตอนนี้ มินต์” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ หากแต่แฝงไว้ด้วยความนุ่มนวลบางอย่างที่ฉันไม่คุ้นเคย “แต่ฉันแค่ไม่อยากให้เธอก้าวไปข้างหน้าโดยที่มีบางอย่างถ่วงขาเธอไว้แบบนี้... โดยเฉพาะเรื่องนั้น” “อย่าทำเหมือนเป็นคนดีไปหน่อยเลยน่า” ฉันแค่นหัวเราะ พยายามสร้างกำแพงกั้นความรู้สึกที่เริ่มสั่นคลอน “นายก็แค่ต้องการรู้เพื่อเอาไปใช้เป็นข้อต่อรองในสภานักเรียน หรือเอาไปใช้ข่มขู่ฉันเหมือนที่ชอบทำอยู่เรื่อยไม่ใช่เหรอ?” ฉันก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว หวังจะให้ระยะห่างช่วยดึงสติกลับมา แต่เท้าของฉันดันไปสะดุดกับขอบโต๊ะจนเสียหลัก คินพุ่งตัวเข้ามาคว้าต้นแขนของฉันไว้ได้ทันท่วงที สัมผัสจากฝ่ามืออุ่นจัดของเขาส่งกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านผิวหนังไปจนถึงขั้วหัวใจ ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ และในวินาทีนั้นเอง... โลกทั้งใบของฉันก็หยุดหมุน ระยะห่างที่ใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ทำให้ฉันเห็นประกายความกังวลที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความมาดนิ่งของประธานนักเรียนผู้แสนเย็นชา คินไม่ใช่คนที่แสดงออกเก่ง แต่สายตาที่เขามองฉันอยู่ตอนนี้... มันไม่ใช่สายตาของศัตรูที่กำลังจับผิด แต่มันคือสายตาของคนที่กำลังโหยหาบางอย่างที่เขาเองก็อาจจะไม่แน่ใจ “ถ้าฉันคิดจะใช้มันเป็นข้อต่อรอง... ฉันคงทำไปตั้งนานแล้ว” คินลดเสียงต่ำลง ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของฉัน “มินต์ เธอก็รู้ว่าทำไมฉันถึงยังเก็บความลับนี้ไว้... และเธอก็รู้ดีกว่าใครว่าทำไมฉันถึงยอมลดตัวลงมาเถียงกับเธอทุกวัน ทั้งที่งานกองเต็มโต๊ะขนาดนั้น” หัวใจของฉันเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความรู้สึกที่ฉันพยายามปิดกั้นมาตลอด... ความรู้สึกที่มักจะเกิดขึ้นในตอนที่เราเถียงกันจนหน้าดำหน้าแดง ความรู้สึกที่หงุดหงิดเวลาเห็นเขาไปยุ่งกับคนอื่น หรือความรู้สึกที่หัวใจพองโตเพียงเพราะแค่เขาเดินมาทัก... วันนี้ฉันปฏิเสธมันไม่ได้อีกแล้ว ความโกรธที่เคยมีเริ่มมลายหายไป เหลือเพียงความสับสนที่ถักทอเข้ากับความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ฉันค่อยๆ ดึงแขนออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างช้าๆ ไม่ใช่เพราะรังเกียจ แต่เพราะฉันกลัวว่าถ้าขืนอยู่ใกล้นานกว่านี้ ฉันจะเผลอสารภาพทุกอย่างออกไป “นายมันบ้า...” ฉันพึมพำ พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น “นายบ้าที่ทำให้ฉันรู้สึก... รู้สึกแบบนี้” “แบบไหน?” คินขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมอีกนิด ราวกับจงใจจะต้อนให้ฉันจนมุมด้วยหัวใจของเขาเอง ฉันเม้มริมฝีปากแน่น ก้มหน้าลงมองพื้นไม้ปาร์เกต์ที่เต็มไปด้วยฝุ่นผง ความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ในอกมันเหมือนฟองน้ำอัดลมที่ถูกเขย่าแรงๆ ก่อนจะเปิดฝา มันพร้อมจะพุ่งออกมาทุกเมื่อเมื่อสบโอกาส ฉันไม่ใช่คนขี้ขลาด แต่กับเรื่องของ ‘หัวใจ’ ฉันยอมรับว่าฉันพ่ายแพ้ราบคาบให้แก่คนตรงหน้าคนนี้ “ฉันเกลียดนายที่ชอบทำตัวเหนือกว่า” ฉันพูดออกไปเบาๆ “แต่ฉันเกลียดตัวเองมากกว่า... ที่ดันรู้สึกดีเวลาที่เห็นนายพยายามทำตัวเหนือกว่าใส่คนอื่นแต่ยอมถอยให้ฉันแค่คนเดียว” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง คินชะงักไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนคำสารภาพที่หลุดออกไปโดยไม่ตั้งใจของฉันจะทำให้เขาทึ่งไม่แพ้กัน มือของเขาที่ปล่อยว่างอยู่ข้างตัวเริ่มกำแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะตัดสินใจเอื้อมมือมาเชยคางของฉันขึ้นให้สบตากับเขาอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีการถากถาง ไม่มีรอยยิ้มเยาะเย้ย มีเพียงแววตาที่สั่นไหวและจริงจังจนฉันแทบจะละลาย “มินต์... ถ้าเธอคิดว่านั่นคือความเกลียด งั้นเธอก็คงเป็นคนเดียวในโลกที่เข้าใจคำว่า ‘รัก’ ผิดไปไกลที่สุดเลยล่ะ” เขาก้มหน้าลงมาใกล้จนฉันหลับตาปี๋ ความรู้สึกที่มันเคยเป็นเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบ บัดนี้กลับกำลังทับซ้อนกันจนแทบแยกไม่ออก แต่ก่อนที่ริมฝีปากของเราจะสัมผัสกัน... เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากฝั่งประตูห้องสมุดก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่กระแทกเข้ากับผนังอย่างแรง! “ประธานคะ! แย่แล้วค่ะ! ข้อมูลลับเรื่องกองทุนการศึกษาที่สภานักเรียนดูแลอยู่ถูกแฮ็ก และคนร้าย... ทิ้งร่องรอยไว้ว่าเป็นฝีมือของคนที่ใช้รหัสผ่านของมินต์!” ฉันลืมตาขึ้นทันที ความหวาดกลัวแล่นริ้วขึ้นมาจับขั้วหัวใจ ข้อมูลนั้นคือความลับที่ฉันเพิ่งคุยกับคินไปเมื่อครู่... และใครบางคนที่เฝ้ามองเราอยู่ ก็จงใจเลือกจังหวะนี้เพื่อทำลายฉันให้ย่อยยับไปพร้อมๆ กับคนที่ฉันเพิ่งจะยอมเปิดใจให้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและคอยลุ้นไปกับความรักที่แสนวุ่นวายของมินต์กับคินเสมอนะคะ!