เวรเถียงประจำวัน

“จะเอาอะไรกับฉันนักหนา! บอกแล้วไงว่ารูปนั่นฉันเจอในหนังสือเรียนเก่าที่ห้องสมุด ไม่ได้ไปขโมยมาจากบ้านนาย!” มินต์กระแทกกระเป๋านักเรียนลงบนโต๊ะไม้โอ๊กในห้องสภานักเรียน เสียงดังสนั่นจนกองเอกสารที่คินเพิ่งจัดระเบียบเสร็จสะเทือน คินไม่ได้ตอบโต้ในทันที เขายังคงนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แผ่นหลังเหยียดตรงราวกับไม้บรรทัด ดวงตาสีเข้มคมกริบคู่นั้นจ้องมองเธอราวกับจะทะลุไปถึงกระดูกสันหลัง “หนังสือเรียนเก่า?” คินทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบจนน่าขนลุก “ห้องสมุดเราไม่มีนโยบายเก็บหนังสือเน่าๆ ที่มีรูปถ่ายส่วนตัวของครอบครัวคนอื่นไว้หรอกนะ มินต์... เธอฉลาด แต่เธอโกหกไม่เก่ง” “งั้นนายก็โง่พอที่จะเชื่อว่าฉันเป็นโจรขโมยรูปถ่าย!” มินต์สวนกลับทันควัน เธอโน้มตัวไปข้างหน้าจนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกาย “นายมันก็แค่เด็กเก็บกดที่เอาแต่สั่งคนอื่นให้ทำตามกฎระเบียบ เพราะกลัวว่าโลกที่นายพยายามควบคุมมันจะพังทลายลงมาใช่ไหมล่ะ?” คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความเงียบในห้องทำงานประธานนักเรียนดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นมาทันที เขาก้าวเข้ามาใกล้จนมินต์ต้องถอยกรูดไปชนกับชั้นวางหนังสือ เสียงลมหายใจของเขาเริ่มไม่สม่ำเสมอ มือที่กำปากกาหมึกซึมแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดขึ้น “เธอไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสิ่งที่ฉันแบกไว้” เขากระซิบ น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากเย็นชา “รูปใบนั้น... มันไม่ใช่แค่กระดาษ แต่มันคือหลักฐานเดียวที่บอกว่าพ่อฉันเคยเป็นคนแบบไหน ก่อนที่เขาจะกลายเป็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ฉันต้องคอยปัดกวาดเช็ดถูให้คนอื่นมองว่าสมบูรณ์แบบ!” “ถ้ามันสำคัญขนาดนั้น ทำไมไม่ไปถามพ่อตัวเองล่ะ? มาคาดคั้นเอาอะไรกับฉัน!” มินต์ตะโกนใส่หน้าเขา ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน เมื่อเห็นเงาสะท้อนของความร้าวรานในดวงตาของคินที่มักจะเย่อหยิ่งเสมอมา “เพราะถ้าฉันถาม...” คินหยุดคำพูดไว้แค่นั้น ดวงตาของเขาสั่นไหววูบหนึ่ง “ถ้าฉันถาม เขาจะรู้ว่ารูปใบนี้หายไป และนั่นหมายถึงจุดจบของทุกอย่างที่ฉันพยายามรักษาไว้” มินต์หัวเราะร่วนออกมาอย่างขมขื่น “รักษาไว้? นายกำลังปกป้องความลับหรือกรงขังกันแน่ คิน? นายมันก็น่าสมเพชไม่ต่างจากฉันหรอก ที่ต้องทำตัวให้เพียบพร้อมเพื่อให้คนอื่นพอใจ... เราสองคนน่ะ เหมือนกันจนน่ารังเกียจ” คินไม่ได้โต้เถียง เขาเพียงแค่คว้าข้อมือของเธอไว้แน่น ไม่ใช่การจับเพื่อรังแก แต่เป็นการยึดเหนี่ยวราวกับคนจมน้ำที่พยายามจะคว้าข้าวกระดานลอยน้ำ มินต์ชะงัก ลมหายใจขาดห้วง เมื่อใบหน้าของเขาโน้มเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นหอมจางๆ ของกระดาษเก่าและน้ำหอมมัสก์ราคาแพงจากตัวเขาทำเอาสมองของเธอขาวโพลน “บอกความจริงมา” เขาสั่งเสียงต่ำ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นดูเหมือนจะกำลังแผดเผาจิตวิญญาณของเธอ “ว่ารูปนั่น... มันไปอยู่ในโต๊ะพ่อฉันได้ยังไง ในเมื่อฉันเป็นคนล็อกกุญแจไว้ด้วยมือตัวเองตลอดสิบปีที่ผ่านมา!” คำพูดของคินเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจ มินต์นิ่งงัน มือของเธอเย็นเฉียบเมื่อตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่แค่การทะเลาะกันเรื่องรูปถ่ายธรรมดา แต่มันคือเรื่องของกลไกความลับที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น จังหวะนั้นเอง เสียงเคาะประตูห้องสภาก็ดังขึ้นสามครั้งตามจังหวะที่คุ้นเคย ประตูกระจกบานใหญ่ค่อยๆ เปิดออกพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะที่เย็นชาของใครบางคนที่มินต์ไม่อยากจะพบเจอมากที่สุดในเวลานี้ “แหม... ดูเหมือนว่า ‘เวรเถียงประจำวัน’ ของพวกเธอจะสนุกกว่าที่ฉันคิดไว้นะ” หญิงวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบเดินเข้ามาในห้อง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฟุ้งกระจายไปทั่ว คินผละออกจากมินต์ทันทีด้วยท่าทีที่เคร่งขรึมและเย็นชาดังเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ แต่มินต์กลับเห็นมือของเขาที่สั่นเทาอยู่ข้างลำตัวขณะที่เขาก้มหัวทำความเคารพผู้มาเยือนอย่างนอบน้อม “คุณแม่...” คินเอ่ยชื่อคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงที่ไร้ซึ่งอารมณ์ แต่ดวงตาของเขาเหลือบมามองมินต์ด้วยสายตาที่เตือนว่า ‘เรื่องของเรายังไม่จบ’ ผู้หญิงคนนั้นเดินผ่านมินต์ไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตามอง ก่อนจะหยุดอยู่ที่โต๊ะทำงานของคิน แล้วหยิบรูปถ่ายใบที่คินตามหามานานออกมาจากแฟ้มในมือของเธอเอง “คิน... รูปใบนี้ พ่อเธอฝากให้ฉันเอามาคืนให้เธอนะ เขาบอกว่ามันหมดเวลาที่จะต้อง ‘ซ่อน’ อะไรไว้ใต้ลิ้นชักที่ล็อกกุญแจไว้แล้ว” มินต์เบิกตากว้างเมื่อเห็นรูปใบนั้น ในรูปมีเด็กชายสองคนยืนคู่กับชายวัยกลางคนที่ดูใจดี ซึ่งหนึ่งในนั้นคือคินที่กำลังยิ้มกว้างอย่างสดใส... และข้างๆ เขามีเด็กหญิงตัวน้อยที่ดูคุ้นตาจนมินต์รู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น เธอคนนั้น... คือมินต์ในวัยห้าขวบ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับที่ค่อยๆ เผยออกมาในบทนี้ครับ รีดเดอร์ที่รัก - ไอศกรีมมินต์ช็อก