ประธานนักเรียนจอมเผด็จการ

“กฎของโรงเรียนไม่ได้มีไว้ประดับฝาผนังให้ดูขลัง แต่มันมีไว้เพื่อคัดกรองคนที่ไร้ระเบียบวินัยออกจากที่นี่... และดูเหมือนว่าเธอจะเป็น ‘ขยะ’ ชิ้นที่ฉันต้องกำจัดทิ้งเสียที” เสียงทุ้มต่ำราบเรียบของคินดังขึ้นทันทีที่มินต์ก้าวเท้าพ้นประตูห้องสภานักเรียน แรงกดดันจากร่างสูงที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ตรงนั้นทำเอาอากาศรอบตัวดูเบาบางลงอย่างประหลาด เขายังคงถือสมุดบันทึกเล่มสีน้ำเงินของเธอไว้ในมือ ลายนิ้วมือเรียวยาวของเขากดทับลงบนปกหนังเทียมราวกับกำลังบีบคั้นลมหายใจของเธอ มินต์หยุดกึก ความโกรธที่สั่งสมมาตั้งแต่เมื่อวานปะทุขึ้นจนใบหน้าเธอร้อนผ่าว เธอไม่ได้กลัวเขา แต่ความเย่อหยิ่งในแววตาคู่นั้นของเขามันช่างน่าหงุดหงิดเสียเหลือเกิน “ขยะเหรอ?” มินต์เค้นเสียงหัวเราะขึ้นจมูก ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาจนปลายจมูกแทบจะชนกับแผงอกกว้าง “ถ้าฉันเป็นขยะ งั้นนายก็คงเป็นพวกถังขยะติดล้อที่วันๆ เอาแต่แบกกฎบ้าบอมาถมใส่หัวคนอื่นสินะ ประธานนักเรียนผู้แสนดี” คินไม่ได้ขยับหนี เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ความนิ่งเงียบของเขาน่ากลัวกว่าการตะคอกเสียอีก “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเถียงกับเด็กหลังห้องอย่างเธอ มินต์... สมุดบันทึกเล่มนี้ เธอทำผิดกฎการใช้สถานที่อย่างร้ายแรง แถมยังแอบเขียนเรื่องไร้สาระในช่วงเวลาที่ควรจะทบทวนตำราเรียน” “มันเป็นเรื่องส่วนตัว!” มินต์กระชากเสียง พยายามจะคว้าสมุดคืน แต่คินกลับยกมันขึ้นสูงเหนือศีรษะ “เรื่องส่วนตัวที่ทำลายชื่อเสียงโรงเรียนน่ะเหรอ?” เขาเอียงคอเล็กน้อย มุมปากหยักได้รูปกระตุกยิ้มที่ดูอย่างไรก็ไม่ใช่ความเอ็นดู “โทษของเธอคือการบำเพ็ญประโยชน์... เริ่มเย็นนี้เป็นต้นไป ที่ห้องสมุดเขตโซนซี งานทั้งหมดที่บรรณารักษ์ค้างอยู่ คือหน้าที่ของเธอจนกว่าฉันจะพอใจ” “นายไม่มีสิทธิ์!” “ฉันมี” คินขัดขึ้นก่อนที่เธอจะทันได้ด่าทอต่อ “ในฐานะประธานนักเรียน ฉันมีสิทธิ์ขาดในทุกการตัดสินใจเกี่ยวกับวินัย และถ้าเธอไม่ไป... ชื่อของเธอจะถูกบันทึกลงในแฟ้มประวัติความประพฤติเสื่อมเสีย ซึ่งนั่นคงไม่ส่งผลดีต่ออนาคตอัน ‘สมบูรณ์แบบ’ ที่แม่เธอเฝ้าฝากความหวังไว้หรอก ใช่ไหม?” ประโยคนั้นเปรียบเสมือนเข็มเล่มเล็กที่ทิ่มแทงเข้ากลางอก มินต์ชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าที่เคยเชิดรั้นซีดเผือดลงเล็กน้อย คินรู้เรื่องแม่ของเธอ? เขาไปสืบเรื่องนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่? ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มินต์กัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เธอเกลียดที่เขารู้จุดอ่อน แต่เธอเกลียดความรู้สึกสั่นไหวข้างในนี้มากกว่า มันไม่ใช่ความกลัว... แต่มันคือความรู้สึกแปลกประหลาดที่เหมือนถูกเขามองทะลุถึงเนื้อแท้ที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากสาวแสบ “สี่โมงเย็น... ถ้าฉันไปถึงแล้วไม่เห็นเธอแม้แต่เงา เตรียมใจรับผลที่ตามมาได้เลย” คินทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น ก่อนจะเดินแทรกตัวผ่านเธอไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่เย็นเยียบเหมือนกลิ่นฝนแรก ... ห้องสมุดเขตโซนซีนั้นเงียบสงัดราวกับป่าช้า ฝุ่นที่เกาะตามชั้นวางหนังสือหนาเตอะจนมินต์อยากจะจามออกมาดังๆ เธอใช้เวลาตลอดหนึ่งชั่วโมงกับการเรียงหนังสือที่กระจัดกระจาย ยิ่งเห็นรายชื่อหนังสือที่ต้องจัด เธอยิ่งหงุดหงิดจนอยากจะเขวี้ยงมันทิ้ง *ไอ้ประธานหน้าตาย! นายมันปีศาจชัดๆ* เธอสบถในใจ พลางปัดฝุ่นออกจากหนังสือเล่มหนา ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังปีนบันไดเหล็กเพื่อจัดหนังสือเข้าชั้นที่สูงที่สุด บันไดเจ้ากรรมก็เกิดลื่นไถลไปกับพื้นไม้ขัดเงา ร่างของมินต์เสียหลักเอนวูบ มือเรียวคว้าสะเปะสะปะไปในอากาศ ความรู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนคว้างทำเอาเธอหลับตาปี๋ แต่แรงกระแทกกับพื้นดินกลับไม่เกิดขึ้น อ้อมแขนแข็งแรงคู่หนึ่งตวัดเข้าที่เอวบางของเธอไว้อย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ที่คุ้นเคยปะทะเข้ากับจมูกทันที มินต์ลืมตาขึ้นและพบว่าเธอกำลังอยู่ในวงแขนของคิน ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว ดวงตาคมคู่นั้นฉายแวววูบไหวที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน—ความตื่นตระหนกที่แฝงอยู่ภายใต้ความนิ่งสนิท “ซุ่มซ่าม” เขาพึมพำ แต่เสียงนั้นไม่ได้เย็นชาเหมือนทุกที “ฉันไม่ได้ซุ่มซ่าม บันไดมัน... มันเก่า!” เธอพยายามเถียง แต่เสียงกลับเบาหวิว ความใกล้ชิดนี้ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง คินประคองเธอยืนขึ้น แต่เขายังไม่ปล่อยมือเสียทีเดียว เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ตกลงมาจากกระเป๋าเสื้อของเธอในจังหวะที่เซถลา มันคือรูปถ่ายใบเก่าที่มุมหนึ่งมีรอยขาด เธอรีบก้มลงไปคว้ามันขึ้นมาด้วยความตกใจ แต่คินกลับเร็วกว่า เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น “รูปนี้...” เขาชะงักไป แววตาที่เคยนิ่งสงบสั่นไหวอย่างรุนแรงราวกับเห็นผี “ทำไมเธอถึงมีรูปนี้อยู่กับตัว?” มินต์เบิกตากว้าง พยายามยื้อรูปคืน “มันไม่ใช่งานของนาย! ปล่อยนะ!” “ตอบฉันมา!” คินตวาดลั่น เสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ดูโกรธแค้น ผสมปนเปกับความเจ็บปวดที่คาดไม่ถึง “รูปนี้... มันอยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงานพ่อฉันมาสิบปี แล้วทำไมมันถึงมาอยู่ในมือของเธอ!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับมินต์และคินในตอนที่ 2 นี้ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - ไอศกรีมมินต์ช็อก